Þrjár góðar bernskuminningar

Ég man mikið frá barnæsku minni. Reyndar hélt ég að allir gerðu það en með árunum hef ég rekið mig á að svo er alls ekki. Margir eiga ekki minningu fyrr en eftir að þeir byrja í grunnskóla á meðan aðrir eiga minningu frá fyrstu árum lífs síns. 
Áskorun dagsins snýr að umræddum minningum en hér fylgja þrjár slíkar.


1. Leikskóli, söngur og sippubönd
Ég söng mikið sem barn. Það þurfti engar sérstakar ástæður til þess og oftar en ekki var mér alveg sama hvort einhver væri að hlusta. Ég gekk um og söng, lék mér í rennibraut og söng, lék við brúðurnar mínar og söng. Ég veit ekki hvers vegna en greinilega hefur þetta gert eitthvað fyrir sálartetrið. Margir leikir sem ég fór í tengdust tónlist. Til dæmis danskeppnir í Brekkubæ með Aldísi þolinmóðu stóru frænku, tónlistarmyndbandaupptaka með Eyrúnu Hrefnu í Réttarholti (þar sem Jesus Christ Superstar og María Björk kom sterkt inn) og þykjast skrifa upp texta á gul blöð við plötuspilarann heima eins og pabbi án þess að kunna að skrifa. Seinna meir einkenndust leikirnir meira af textaskrifum og að syngja á kafi í djúpu lauginni. Þessa tvo leiki áttum við Hjördís Marta saman en ég býst við að sá seinni hafi verið vinsæll hjá mörgum. Sá fyrri virkaði hins vegar þannig að við skrifuðum báðar niður marga "titla" á textum (ekki titla sem voru til), brutum miðana saman og settum í glas. Við drógum síðan titil og völdum númer, en númerið táknaði blaðsíðutal í Stóru gítarbókinni. Við lagið sem prýddi blaðsíðuna þurftum við síðan að semja nýjan texta sem bar þann titil sem við höfðum dregið. Þarna komu fram góðir textar á borð við "Gulleggið hans Andra".

En aftur að leikskólanum. Fyrsta minningin sem hér um ræðir gerist í gamla kastalanum á Hádegishöfða og fyrir framan gamla leikfangaskúrinn. Ég man vel eftir því að hafa hlaupið í hringi um kastalann syngjandi Mýrdalssand á orginu á leikskólatíma. Eitt uppáhaldslagið mitt þá og stefið úr því það allra fyrsta sem ég lærði á píanó. Í hinni minningunni vorum við tvær, ég man ekki hver var með mér, en við notuðum trépall sem var á svæðinu sem svið, sitthvorn endann af sippuböndum sem míkrófóna og sungum af heilum hug Draum um Nínu. Ég man heldur ekki hvort ég var Stebbi eða Eyfi, enda hefur það alla tíð verið algjört aukaatriði fyrir mér. 


2. Svefngengill
Við hliðina á mér í Fellabæ bjuggu lengi vel tveir af mínum bestu vinum, systkinin Berglind og Bjarnþór. Þau voru bæði mjög góðir vinir mínir en Bjarnþór var nær mér í aldri svo framan af brallaði ég meira með honum. Það skipti mig þó svo litlu máli hvort þeirra ég léki mér við að fyrsta setningin þegar komið var til dyra heima hjá þeim var ávallt "Er Berglind eða Bjarnþór heima?". Yfirleitt var annað þeirra laust en stundum bæði og ekki veit ég hvernig við leystum þá það mál, ég man nefnilega ekki til þess að við höfum mikið leikið okkur öll saman. 
Leikirnir með Berglindi voru töluvert öðruvísi en leikirnir með Bjarnþóri. Með Berglindi klæddum við Hnoðra, köttinn þeirra, í dúkkuföt og höfðu hann sem aðal propsið í mömmó, byggðum upp völundarhús eða þrautabrautir úr lego og bókum fyrir hamsturinn hennar eða fundum þriðju stelpuna með okkur og að lokum var einhver skilinn útundan. Með Bjarnþóri snérist þetta meira um að byggja upp hjólabraut í grunninum, "mála" nýja bíla með vatni og drullu, búa til ryðgaða hluti því við vorum að safna og nenntum ekki að bíða eftir að þeir ryðguðu upp á eigin spýtur og lakka leikfangabíla með naglalakki. 
Ég hef 2 á ævi minni gengið í svefni, að mér vitandi. Annað skiptið vaknaði ég í stígvélum uppí sófa, hitt skiptið, sem hér frá segir, vaknaði ég og hélt mig hefði dreymt allt sem gerst hafði. Sumt mundi ég sem draum, sumt mundi ég alls ekki. Ég hef verið á bilinu 9-10 ára og átti herbergi í kjallara. Í svefni tókst mér að ganga upp stigann, inn í forstofu, stinga mér í stígvélin og fara út á náttkjólnum. Eina sem ekki var eðlilegt við þetta ferli var að ég skildi útidyrnar eftir opnar. 
Ég geng yfir til Berglindar og Bjarnþórs þar sem pabbi þeirra (Elli) var enn á fótum, horfandi á sjónvarpið. Ég banka og hann kemur til dyra.

Ég: Hæ. Er Berglind eða Bjarnþór heima?
Hann: (verulega hissa) Já... en þau eru löngu farin að sofa.
Ég: (ekki að skilja)
Löng þögn
Hann: Silla mín... átt þú ekki að vera löngu komin heim?
Ég: Hvað er klukkan?
Hann: Hún er orðin tvö.
Ég: Já, neinei... ég á ekki að koma heim fyrr en klukkan tíu.

Þetta var parturinn sem ég mundi eftir sem draum. Í skólanum daginn eftir fékk ég síðan að heyra frá þeim syskinum að ég hefði einnig reynt að fá snjósleða pabba þeirra að láni og gaf litlar skýringar á því hvað ég ætlaði mér með hann. Ella tókst að sannfæra mig um að fara heim og fylgdi mér yfir hálft bílaplanið en á móti mér tók pabbi á nærbuxunum að undra sig á aðstæðunum. 
Daginn eftir vakna ég, haldandi að allt hafi verið draumur, geng upp stigann og það fyrsta sem pabbi spyr er hvort ég hafi verið að heimsækja Berglindi og Bjarnþór um nóttina. Þetta þótti mér vægast sagt heldur óþægilegt og brá verulega að hann vissi um mína drauma. 


3. Ásgeir
Þegar ég var smábarn átti ég engan bangsa sem ég tengdi við. Ég átti hins vegar dúkku sem heitir Jóa og er nefnd eftir konu föðurbróður míns, en sú var mikið með mig og kom fram við mig eins og hin börnin sín. Dúkkan var gjöf frá henni til mín þegar ég var mjög lítil en í minningunni er hún keypt í Kaupfélaginu á Borgarfirði eysta. Þessi dúkka dröslaðist með mér flest og fékk stundum slæma útreið, ekki alltaf viljandi. Til að mynda var ég einhverntíma svo reið við mömmu að hafa látið klippa hárið mitt stutt (ég borðaði það í tíma og ótíma) að hún sá sig tilneydda til að tilkynna mér að hárið yxi aftur. Með þetta að leiðarljósi sótti ég Jóu og byrjaði að klippa hana þar til misskilningur minn var leiðréttur og ég gerði mér grein fyrir því að hennar hár yxi aldrei aftur. Jóa er því með broddaklipptan topp. 
Þó Jóa sé yndisleg og mamma hafi komið fram við hana eins og alvöru barnabarn og til dæmis saumað á hana jólakjól í stíl við minn, þá er hún ansi óþægileg að kúra með þar sem stór partur af henni er úr plasti. 
Um jólin 1995 (frekar en 1996) gáfu Jóa og Aldís mér bangsa. Ég þurfti ekki lengi að veltast með nafnið á honum því Ásgeir, bróðir pabba, var jú maðurinn hennar Jóu og því nefndi ég bangsann eftir honum. Jólin sem ég fékk Ásgeir keyrðum við á Borgarfjörð í jólaboð eins og venjan var. Og eins og venjan var þá varð ég bílveik á leiðinni. Þetta sinn minnir mig að ekki hafi þurft að stoppa svo ég gæti ælt, en það fór nú ekki betur en svo að þegar komið var á Borgarfjörð gusaðist út úr mér æla - og partur af henni lenti beint á bossann á nýja Ásgeiri. Þetta var mikil sorg og Ásgeir strax tekinn í rassaþvott. 
Eftir þvottinn þótti mér þó ennþá ælulykt af honum og brá Aldís þá á það ráð að spreyja á hann ilmvatni. Nítján árum seinna get ég enn ímyndað mér ilmvatnslyktina þegar ég hugsa um Ásgeir. 
í dag býr Ásgeir í gamla herberginu mínu í Fellabæ. Við reynum að nýta tímann vel þegar við hittumst.

Sjálfsmynd

Janúar liðinn og ég hef staðið mig sæmilega vel við vikumarkmiðin mín þennan mánuðinn.
Eins og áður hefur komið fram byrjaði ég fyrstu viku ársins á sparnaðaráskorun þar sem ég skipulagði 5 kvöldmáltíðir fyrir vikuna á eftir. Það gekk eftir og ég meira að segja stóð við planið. Reyndar líkaði okkur svo vel við þetta fyrirkomulag að við höfum síðan sett niður plan á hverjum sunnudegi fyrir komandi viku. Þetta eyðir öllu stressi sem kann að myndist korter í fimm, rétt áður en vinnutíma lýkur og maður áttar sig á að burðir til að skipuleggja matarplön eru engir. Allir búnir á því og svangir.
Þetta fyrirkomulag kemur líka í veg fyrir margar Take-Away reddingar og hefur því einnig góð áhrif á budduna.

Önnur vika ársins snéri að skrifum og markmiðið hæfilegt, eitt blogg og eitt ljóð. Það kláraði ég innan þess tímaramma sem um var samið (við sjálfa mig). Þriðju vikuna var markmiðið tvær hálftíma tarnir af söngæfingum. Þar kom sér vel að Aldís bað mig að taka bakraddir á tónleikum hjá sér 4. febrúar nk. og hélt æfingu. Þar var fyrri hálftíminn kominn og sá seinni var tekinn á besta stað í heimi með ágætu sándi, í sturtunni.
Fjórðu vikuna hét ég því að drekka amk. 1 líter af vatni á dag. Fyrir flesta er það kannski ekki mikið mál, en ég þarf virkilega að einbeita mér til að ná svo miklu magni og því tilvalið að setja það sem markmið. Það gekk mjög vel, alla daga nema laugardaginn tókst þetta en því miður hefur þessi vani ekki náð að festast nægilega vel.  Næst ætlaði ég að setja markmiðið í 2 lítra. Sjáum til með það.

Síðustu vikuna ákvað ég síðan að gleðja tvo vini með litlum en skemmtilegum og fallegum gjöfum. Fanney, vinkona mín, átti afmæli á mánudaginn en ég ákvað að telja afmælisgjöfina hennar ekki með því það myndi auðvelda málið um helming. Í staðinn keypti ég lítinn pakka handa vinkonu sem stödd er erlendis tímabundið vegna vinnu sinnar en ég vil ekki segja hver gjöfin er því líklega er hún ekki komin til hennar. Ég nýtti síðan tækifærið og fór að þeim gamla sið að mæta með eitthvað í matarboð sem mér var boðið til í gær. Ég fór í Kraum og fann þar gullfallegar fjólubláar Et, drekk og ver glaðr servíettur eftir Kristínu Þóru. Þegar ég vel svona smágjafir reyni ég að hafa að leiðarljósi að gefa eitthvað sem maður tímir kannski ekki að láta eftir sér sjálfur dagsdaglega, þó það sé ekki svo dýrt.

Stóra janúar áskorunin mín var tengd hreyfingu en henni er ekki lokið. Ég tók ákvörðun um að klára hana þrátt fyrir að ná því ekki innan setts tímaramma og mun blasta henni hér þegar það hefur tekist með viðeigandi tölfræðiupplýsingum.

Stóra febrúar áskorunin er tengd þessu bloggi og byrjar með þessari fínu sjálfsmynd af mér heima, uppí sófa, á náttfötunu... á deitkvöldi Frk. Veiku og Hr. Þunna (en Þunni þurfti að senda einn tölvupóst)!

Vonandi var janúar ykkur góður kæru vinir. Febrúar er miklu styttri - og því um að gera að flýta sér ennþá meira að gera hlutina því hann verður búinn áður en við vitum af! Besta ráð í heimi? Mögulega ekki.

Ellefti dagur jóla, og smá sá þrettándi...

Ég fæ óneitanlega dálitla útþrá þegar ég horfi á eftir tveimur af vinkonum mínum skella sér erlendis í þriggja mánaðar ferðir, önnur til að ferðast um eins mörg lönd og hún getur á þeim tíma, hin til að vinna tímabundið í öðru landi. Ég fæ líka útþrá að hugsa til þeirrar þriðju sem er á leið í sólarfrí í næstu viku.
Útþráin gerir þó sitt gagn að því leitinu til að ég man að halda vel utan um aurana mína.

Á laugardaginn var góður dagur og ellefti dagur jóla. Ég byrjaði daginn í fyrsta sinn í rúma 2 mánuði á hafragraut og það með kanil og rúsínum. Til að passa þó að halda upp á jólin fékk ég einn lakkrístopp og eina Johan Bülow lakkríssmáköku í eftirrétt. Ómögulegt að vaða alveg yfir í hollustuna fyrir þrettándann.

Það er alltaf huggulegt að horfa útum gluggann á Fálkagötunni þegar sést í örlitla birtu. 

Um kvöldið skellti ég mér síðan í tímamótapartý hjá vinkonu minni sem bæði átti merkisafmæli þann dag og var að flytja tímabundið erlendis daginn eftir. Þá skvísar maður sig upp og tekur fram eitthvað sem manni þykir fallegt. 

Ég er ekki mikil make-up kona, þ.e.a.s. ég á ekki mikið af snyrtivörum, tími ekki að eyða miklum pening í þær og er föst í sama farinu. Þessi hlutir eru í hvers-dagslegu snyrtibuddunni minni og út fyrir hana fer ég sjaldan - nema þá helst í leit að varalit. Meik, sólarpúður, maskari, brúnn augnblýantur (svartur ef það er kvöld), augnhárabrettir og smá augnskuggastifti. That's all I need.

Svo smellti maður á sig Loverdose ilmnum frá Diesel og einum fallegum Gosh varalit. 

Ég á dálítið af fallegum skartgripum, aðallega íslenskri hönnun... en dagsdaglega verð ég að hafa tekið þá til daginn áður ef ég ætla að bera þá því iðulega vaknar Sigurlaug Jónsdóttir alltof seint og hefur engan tíma til að velta slíku fyrir sér. Þessi hringur er nefndur Mastershringurinn af nokkrum vinkonum mínum á Bifröst þar sem við höfum tekið okkur saman og gefið hvor annarri svona hring þegar við útskrifumst með mastersgráðu. Hann er ótrúlega stór og flottur, hannaður af Inga í Sign.

Þetta fallega hálsmen fékk ég í gjöf frá Siggu tengdamömmu minni í sumar. Það myndar semsagt nafnið mitt (sést kannski ekki nægilega vel á myndinni þar sem menið snýr öfugt) og er skemmtilegt twist á hinu hefðbundnu nafnahálsmeni sem Carrie Bradshaw gerði svo geysivinsælt í Sex and the city. Menið er hannað af Krista design.

Þessar gullfallegu sokkabuxur frá Kron by Kronkron fékk ég í jólagjöf frá Sindra. Þessa fallegu skó frá Kron by Kronkron fékk ég hins vegar í verðlaun frá sjálfri mér eftir að hafa náð settu markmiði fyrir rúmum tveimur árum síðan. Elska þá ekkert síður í dag.

Á þrettándanum kvaddi ég jólin - sálin vildi meiri jól en líkaminn var kominn með meira en nóg. 

Tíundi dagur jóla

Það eru ennþá jól og mjög mikilvægt að halda áfram að gera vel við sig. Kannski ekki mjög mikilvægt, en engu að síður gott fyrir sálina.
Í gær bauð ég góðri vinkonu sem ég hitti alltof sjaldan í mat til mín og við áttum ákaflega huggulegt kvöld enda frá nógu að segja eftir langan tíma.

Að sjálfsögðu var öllu til skartað, enda jólin.

Ég vildi elda eitthvað girnilegt sem við gætum sötrað hvítvín með. Það þurfti einnig að vera mjög einfalt því ég hafði bara rétt um hálftíma til að elda. Klassísk ítölsk pizza varð því fyrir valinu, reyndar með fínum botni þar sem gróft var ekki í boði í Melabúðinni í þetta sinn. Að sjálfsögðu var hún borin fram með heimagerðri hvítlauksolíu... og étin upp til agna.

Með pizzunni drukkum við síðan sætasta hvítvín sem ég hef smakkað úr fallegu spariglösunum frá Ittala. 

Síðast en ekki síst dró ég fram jólaservíetturnar mínar frá Reykjavík Letterpress. Þær fann ég í Kokku fyrir rúmu ári síðan þegar ég fór þangað að skipta einni jólagjöf. Tók þessar servíettur í staðinn og pakkaði strax niður með jólaskrautinu. Það gladdi mig síðan alveg ótrúlega mikið í byrjun desember þegar ég mundi eftir því að ég ætti þær. Í einum pakka eru 20 servíettur, engin eins og allar prýða þær setningu úr frægum jólalögum.

Þegar kjaftakvöldinu lauk ákvað ég að hafa smá dekurstund. Naglalakkaði mig, bæði fingur og tær, auk þess að bera á mig fótakrem og handáburð sem ég fékk frá mágkonu minni og hennar manni í jólagjöf. Hún er snyrtifræðingur og því treysti ég því fullkomlega að hér sé um gæðavöru að ræða þó ég sé langt frá því að hafa vit á því. 

Nýja L'oreal naglalakkið mitt. Það er aðeins meira út í appeslínugult heldur en sést á þessari mynd. Liturinn á myndinni fyrir neðan er nær því að vera réttur. 

Kremin góðu.

Í kvöld fer ég síðan í tímamótapartý hjá annari góðri vinkonu, sú verður þrítug og flytur tímabundið til London á morgun vegna vinnu. Nú er því tækifæri til þess að skvísa sig aðeins upp og súpa á nokkrum kokteilum. Njótið helgarinnar! 

Vika 1: Sparnaðar áskorun - fimm kvöldverðir

Í hverri viku árið 2014 mæti ég einni lítilli áskorun. Áskoranirnar skiptast milli 5 atriða: skrifa, tónlistar, kærleika, sparnaðar og heilsu. Hér kemur ein þeirra.

Það hefði legið beinast við að hafa fyrsti áskorun ársins tengda heilsu svona í janúarbyrjun þegar allir hlaupa sig upp úr skónum fyrstu vikuna í nýjum íþróttagöllum. Ég hins vegar ákvað að snúa þessu við enda hefur það aldrei gengið neitt sérlega vel fyrir mig að hendast af stað í heilsueflingu í byrjun janúar.

Fyrsta áskoruns ársins tengist sparnaði: Setja niður matseðil fyrir virka daga í næstu viku og setja inn á bland húsgögn og borðbúnað sem ekki er í notkun. 

Þetta gerir þrennt að verkum - maður borðar heima (sem yfirleitt er ódýrara ef maður nýtir hráefnið vel), maður spáir í hlutum eins og að samnýta hráefni og síðast en ekki síst skoðar maður hvað maður á í eldhússkápunum.

Það getur verið að þessi matseðill líti dýrt út - en mikið er til og þarf að nýta fyrr en seinna. Ég ákvað þó að skella ekki þremur hamborgarhryggjum sem til eru hér á seðilinn. Þeir fá að bíða betri tíma. Annað er að hann innihaldur svo sannarlega ekki bara salat, kjúklingabringu og brokkolí... en þá reynir maður bara að borða minni skammta í staðinn ;)

Þá hef ég lokið áskorun nr. 1 - tjékk!

Krefjandi og gefandi

Árið 2013 reyndist mér vel, þrátt fyrir allskonar erfiðleika og stórar ákvarðanir situr ekki vottur af depurð í mér eftir þetta ár. Ég óskaði þess fyrir nákvæmlega ári síðan að finna vinnu sem ég kynni að meta, finna styrk til að þróa mín áhugamál og kjark til að taka þau lengra.

Á þessu ári hef ég heldur betur bætt mig í söng, samið lag í fyrsta sinn í 7 ár, byggt upp sjálfstraust, haldið tvenna tónleika, efast minna, liðið betur og síðast en ekki síst orðið partur af stórskemmtilegu vinnuumhverfi, fyrst með uppbyggingu Silent frá febrúar til ágúst og síðan hjá PIPAR/TBWA frá 1. september.

Ég fór á Bræðslu, Þjóðhátíð, til New York og Danmerkur. Heillaðist af mörgum nýjum hlutum og lærði örlítið betur á sjálfa mig. Árinu hef ég að mestu leyti eytt á þönum og þegar frítími manns minnkar verður hann verðmætari fyrir vikið að mínu mati. Hjá mér gerðist það að ég fór virkilega að velta fyrir mér hvað af þeim hlutum sem ég eyddi tíma mínum í gæfu mér eitthvað, hvað léti mér líða vel og hver af mínum áhugamálum væru í raun eingöngu skemmtun. Ég fór einnig að velta þessu fyrir mér vegna þess hversu oft ég lendi í því að mæta á einhvern viðburð eða sjá eitthvað sem öðrum finnst dásamlegt og finna ekki fyrir neinum áhrifum af því. Það þarf ekki að vera að mér leiðist sá tími fyrir því en hann skilur heldur ekkert eftir sig.

Einhverntíma á mínum menntaskólaárum varpaði ég fram þeirri hugmynd í kennslustund hvort það gæti verið fylgni milli þess hversu krefjandi hlutirnir eru og hversu gefandi þeir reynast fyrir mann. Það er skemmst frá því að segja að þessi hugmynd fékk enga styðjendur í þeim hópi, raunar var ég gjörsamlega kjöftuð í kaf vegna þess. Það vill þó þannig til að margur heldur mig sig og þannig virðast hlutirnir svolítið virka hjá mér. Það sem ýtir mér út fyrir comfort zone-ið eða krefst þess að ég virkilega einbeiti mér að því, það gleður mig mest.

Eins og áður hef ég sett mér áramótaheit. Í þetta sinn ákvað ég að setja ekki með það markmið að verða mjó, þó augljóslega myndi ég ekki slá hendinni á móti því. Ég vil bara ekki að það eigi hug minn allan lengur. Ég setti þess í stað niður 5 atriði sem ég ætla að einblína á þetta árið, öll færa þau mér gleði og hafa mikla þýðingu fyrir það hver ég tel mig vera. Sjötta atriðið er ekki talið með en það er gleðin sem því fylgir að ná einhverjum markmiðum - öll þessi atriði hafa skráð markmið í excelskjalinu "áramótaheit 2014" og ef þetta excel skjal virkar ekki þetta árið, þá verð ég að skipta um vinnsluforrit á næsta ári.

1. Skrifin mín - bloggin, ljóðin og sögurnar
Ég elska að skrifa. Ég fæ ákveðna útrás við það, sérstaklega í ljósi þess að ég er oft heilu dagana með blogghugmyndir í höfðinu, búinn að baka þær - en þær líta aldrei dagsins ljós því eitthvað minna merkilegt tekur yfir.

2. Tónlistin mín - söngur, gítarleikur og sköpun tónlistar
Þetta er aftur í farvegi og vil ég ekki fyrir mitt litla líf missa það. Einn söngtími er nánast eins og sálfræðitími þegar maður hefur lagt sitt að mörkum og tekst loks að framkvæma það. Eitt lag sem maður getur verið stoltur af er ein besta næring sem ég hef upplifað.

3. Heilsa - hreyfing og matarræði
Ég vil verða betri í Pole fitness, ég vil einbeita mér að því frekar heldur en að missa ákveðinn kílóafjölda því það að bæta mig þar veitir mér gleði eitt og sér. Varðandi matarræðið þá þykir mér gaman að elda þó niðurstaðan sé ekki alltaf framúrskarandi, ég er með viðkvæman maga og því skiptir þetta atriði máli til að hægt sé að njóta lífsins til fulls. Maður gerir minna af því með krampaköst.

4. Gefa af mér - rækta vináttu og sýna náungakærleik
Ég hringi aldrei, ég er alltaf að flýta mér, svara stundum ekki og ekkert af þessu er hollt fyrir mig. Ég er raunverulega ótrúlega fegin því að ekki allir hafi gefist upp á því að hringja í mig. Í ár ætla ég að rækta mín sambönd og gefa af mér til þeirra sem eiga minna, til dæmis með því að koma í not hlutum sem ég hef enga þörf fyrir.

5. Spara - fyrir öllum draumum mínum.
Þetta er boring áramótaheit og veitir mér enga sérstaka gleði - nema þegar markmiðunum er náð og ég get leyft mér að framkvæma eitthvað af því sem mig dreymir um. Maður kemst aldrei neitt ef allur aurinn fer í hádegismat og stöðumæli í miðbænum.

Hver mánuður á sitt þema með sinni áskorun, allar tengdar einhverju af þessu.
Hver vika á sinn fókus-punkt, minni áskorun að einblína á.

Hver þau eru mun vonandi, ef ég loksins stend mig, koma fram hér á blogginu.


Gleðilegt ár kæru vinir - þetta ár verður nákvæmlega það sem þið gerið úr því! :)

Þegar allt kemur til alls...

Þetta litla ljóð fann ég í tölvunni minni frá því í sumar. Ágætis áminning um að nýta tímann heiðarlega og vel. Held ég hafi skrifað það til framtíðar-mín.

-----------

Þegar allt kemur til alls

eru endalokin nærri

og gleðistundir færri

en við áttum okkur á

Þegar allt kemur til alls

vega orð manns ekki mikið

er á undan hefur svikið

allt sem áður sagði frá

Þegar allt kemur til alls

man ég aðeins fáa daga
þó margra ára ævisaga

sé að baki hér og nú

Þegar allt kemur til alls

skiptir engu hvað við heitum

eða eftir hverju leitum

ef að sönn er okkar trú

Þegar allt kemur til alls

vil ég gleðistundir telja,

engin tækifæri selja

freistni þeirr’ er mætir mér

Þegar allt kemur til alls

munu draumar allir rætast
munu sorg og gleði mætast

og mynda lífs míns veg með þér.

Tvær ódýrar og skemmtilegar deithugmyndir

Fljótlega eftir að við Sindri fluttum til Reykjavíkur ákváðum við að hafa föst Deitkvöld einu sinni í viku. Það hafa yfirleitt verið þriðjudagar, bæði vegna þess að þeir henta vel við vikulega rútínu okkar og eins vegna þess að mánudaga til miðvikudaga er oft hægt að nýta sér allskonar góð tilboð á veitingastöðum. Til dæmis erum við bæði í Arion Banka og eigum því Einkaklúbbskort en því fylgja mörg góð tilboð sem hægt er að nýta sér, mörg hver einmitt fyrri part vikunnar. Auk þess höfum við verið dugleg að nýta 2fyrir1.is og Nova tilboð mánaðarins.

Þrátt fyrir að þetta séu allt saman góð tilboð þá kosta þau að sjálfsögðu eitthvað. Í byrjun meistaramánaðar hét ég því að spara eins og ég mögulega gæti eftir frekar VISA-freka New York ferð í ágúst og þá var ekki í boði að fara út að borða í hverri viku þrátt fyrir tilboðin. Auk þessa langaði okkur frekar að prófa að gera fleira skemmtilegt saman heldur en fara alltaf út að borða og skiptumst nú alltaf á að skipuleggja deitin.

Í síðustu viku bauð Sindri mér á heimatilbúið deit sem rennur mér seint úr minni. Þannig er að uppáhaldsmaturinn minn heima hjá pabba er kjöt í karrý... ég segi heima hjá pabba vegna þess að sé karrýsósan ekki góð er rétturinn ónýtur og fáir gera hana jafn góða og pabbi. Í gegnum árin hefur Sindri ekki verið mjög spenntur fyrir þessum mat og við höfum t.d. aldrei eldað hann síðan við byrjuðum saman árið 2007. Það gladdi mig því ólýsanlega mikið þegar ég kem heim til hans síðasta þriðjudag og eftir mér bíður kjöt í karrý. Algjör draumabyrjun á deiti. Karrýsósan var mjög góð en ekkert lík pabba, svo nú á ég tvo uppáhalds kjöt í karrý-rétti.

Kjöt í karrý

Hann hafði fundið súpukjöt á góðum afslætti sem hjálpaði til við budgetið. Eftir matinn hafði hann síðan bjórsmakk fyrir mig þar sem bjórarnir voru Giljagaur, Surtur og Júdas sem hafa verið í þroskun í kjallaranum. Hann fræddi mig um muninn á þessum týpum auk og við veltum þessu fyrir okkur í sameiningu. Alveg bannað að hafa kveikt á sjónvarpinu eða slíku á meðan. Athyglin á öll að vera á smakkið. Þetta fannst mér verulega skemmtilegt þar sem hann kynnti mig fyrir einu af sínum áhugamálum með því að fræða mig og gera mig part af því.

Í gær var síðan komið að mér að bjóða honum á deit. Ég hugsaði mikið um að geta gert eitthvað skemmtilegt sem við höfðum ekki gert áður án þess að það kostaði mig mikinn pening. Þema-nördið ég þurfti þó að sjálfsögðu að búa mér til þema yfir deitið í huganum og þá kom upp hugmyndin Fingur. Þeir sem vilja hugsa dónalega um það þema er það velkomið :) Það var þó ekki meiningin með þemanu.
Ég fór og keypti hamborgara úr 100% nautakjöti í Kjötbúðinni, Grensásvegi. Það hentaði líka mjög vel því þar gat ég keypt 200 gr. hamborgara fyrir Sindra og 140 gr. fyrir mig. Það var samt mjög stórt fyrir mig. Ég fór síðan og splæsti í einn ost, valhnetur og hunang auk þess að kaupa FINGERS til að narta á, að sjálfsögðu.
Borgarinn ásamt frönskum sem til voru í frystinum, osti sem til var í kælinum, sinnepi, tómatsósu og majonesi var allt borðað með fingrunum. Eða það var allavega hugmyndin þangað til ég gafst upp.

Ég hafði líka farið í A4 og keypt eitt stórt karton í dröppuðum lit og fingramálningu. Eftir matinn var komið að því að leika sér með það. Ég minntist þess ekki að hafa nokkurn tíma fengið að mála með tánum á æfinni og aldrei búið til mót af fætinum á mér. Þess vegna þótti mér tilvalið að setja handa - og fótaför okkar beggja á kartonið og hafa um leið verulega gaman af. Sem það að sjálfsögðu varð því Sindri gat ekki stillt sig um að klína allt andlitið á mér út í málningu þegar hann hafði klárað að merkja kartonið.

Fætur eftir listaverkagerð

Listaverk. Fæst á 15.000 kr. :) 

Kostnaðurinn við þetta deit var 1000 kr. fyrir karton+málningu, 1000 kr. fyrir hamborgara, 1500 kr. fyrir möns. Stundum getur nefnilega verið sniðugt að líta sér nær, nýta það sem maður á til og nota hugmyndaflugið þegar kemur að afþreyingu svo maður lendi ekki eina ferðina enn upp í sófa að horfa á mynd. Það er gott og gaman... en þarf ekki að gerast á deitkvöldi.

Það er líka eitthvað svo ótrúlega upplífgandi við það að sjá einhvern hugsa út fyrir rammann í þeim eina tilgangi að gleðja mann. Þarf ekki að vera dýrt eða langt prógramm. Ekki einu sinni það frumlegt... bara pínulítið annað en sama gamla rútínan.

Hann fékk að gjalda fyrir árásina. Verra að ná þessu úr skeggi.

Meistari mánaðarins

Þá er október runninn upp og í annað sinn hef ég sett af stað markmið fyrir meistaramánuðinn.
Eitthvað kannast ég þó við markmið þessa mánaðar í ár, lítur út fyrir að ég sé ávallt með þau sömu. Ég stóla á það að ég verði orðin svo leið á þeim að ég drífi mig í að klára þau í eitt skipti fyrir öll núna. Þá get ég líka farið í skemmtilegri markmið eins og að dansa meira eða baka meira á næsta ári. 

Í ár setti ég niður eftirfarandi atriði:

Matarræði:

• Minna af stkri
• Meira prótein
• Morgunmat á hverjum degi

Hreyfing:

• Hreyfa mig 24 klst í október.

Sparnaður:

• Taka með nesti í vinnuna minnst þrisvar í viku
• Leggja ekki í stöðumælastæði, frekar labba lengra
• Taka út ráðstöfunartekjurnar og skipta niður á vikur mánaðarins. Auka þannig neysluvitund.

Lestur:

• Er að lesa ævisögu Magga Eiríks, Reyndu aftur, og ætla að klára hana í mánuðinum.

Tónlist:

• Semja 1 lag
• Finna 1 nýtt lag fyrir hvern söngtíma

Skrif:

• 5 ljóð
• 5 blogg

Október!

Hingað til hefur þetta gengið ágætlega fyrir utan hreyfingarþáttinn þar sem ég ætlaði að hreyfa mig í dag en ligg þess í stað heima í pest. Ég finn hins vegar á mér að ég verð mjög fljót að hrista það af mér og mun ná þessum markmiðum þrátt fyrir þessa litlu hindrun.

Fall er fararheill, þetta er klárlega minn meistaramánuður!

Fótgangandi með hjartað í buxunum

Ég átti leið fótgangandi frá einum hluta vesturbæjar yfir Hringbraut í kvöld. Ég ætlaði aldrei að hafa mig af stað, allt vann á móti mér. Bíllinn bilaður á allt öðrum stað á höfuðborgarsvæðinu, ipodinn rafmagnslaus og það sama mátti segja um símann minn.

Ég gekk af stað með regnhlífina sem ég hafði keypt í New York og tekið með mér heim þrátt fyrir yfirlýsingar um að regnhlífar á Íslandi væru gjörsamlega tilgangslausar. Fyrstu skrefin voru ánægjuleg, mikil rigning og umhverfishljóðin nokkuð sem ég hafði ekki lengi hlustað eftir.

Ég var nokkuð ánægð með mig og regnhlífina mína þar til ég beygði inn í fáfarnari götu hér í Vesturbænum. Allt í einu fannst mér myrkrið meira og fór sífellt að líta aftur fyrir mig eins og ég hafði ítrekað gert á kvöldin þegar ég var krakki. Útfrá því fór ég að velta fyrir mér hver hefði plantað í mig þessa fáránlegu myrkfælni og þessa hræðslu við skugga í myrkrinu... sem var samt minn eiginn og regnhlífarinnar. Hver hafði forritað í mig þann faktor að halda inni í mér andanum þegar ég gengi fram hjá eina bílnum í þröngri götunni sem kveikt var á. Alltaf hafði ég haldið að þessi viðbrögð væru eitthvað sem yxi af manni en ég var alveg jafn hrædd og þegar ég var 11 ára á sprettinum milli húsa í Fellabænum á kvöldin. Hægði ekki á mér fyrr en ég snerti hurðarhúninn, en þolið í dag leyfir það ekki... auk þess sem stoltið er stærra.

Næst kom ég að kirkjugarði og ekki skánaði það nú. Ég velti fyrir mér hvernig væri að búa þar á móti og var viss um að ef ég byggi þar myndi ég alltaf spretta úr bílnum mínum á kvöldin.

Þegar yfir Hringbrautina var komið og ég rölti fram hjá Hótel Sögu áttaði ég mig á að yfirlýsingar mínar um að regnhlífar á Íslandi gerðu ekkert gagn voru orðnar að veruleika. Ég ríghélt í regnhlífina svo hún myndi ekki spennast í öfuga átt á meðan ég rennblotnaði af láréttri rigningunni. Jæja, hún hefði þó dugað hálfa leið.

Á svipuðum tímapunkti velti ég fyrir mér hvort ég gæti bloggað um þennan göngutúr. En ég hélt nú ekki. Hvernig myndi ég svosem byrja það? Jú ég gæti byrjað á "Ég átti leið fótgangandi frá einum....". Þessu velti ég fyrir mér en ákvað að lokum að þegar ég yrði loks komin aftur heim myndi ég líklega aldrei nenna að skrifa þennan pistil. Ég myndi beila á því eins og alltaf.

Á áfangastað stoppaði ég örlitlar 20 mínútur, rétt nægilega lengi til að fara að finna fyrir hroll í blautum fötunum. Ég var svo heppin að eiga á þessum stað reiðhjól svo ég ákvað að renna mér á því til baka.

Á leiðinni heim hjólaði ég í alla polla sem ég sá og hafði gaman af á milli þess sem ég hlustaði á sjálfa mig verða móðari og móðari. Líklega hef ég ekki flýtt mér eins mikið á hjóli síðan ég var krakki í kappi við annan krakka (eða Sigga bróður sem var á móti mér á bíl... það kapp endaði með því að ég hjólaði á ljósastaur).
Á þessum stutta tíma á leiðinni heim náði ég þó að velta örlítið fyrir mér samskiptamynstri fólks og komst að því að það er langt síðan ég hef verið í svona slæmu líkamlegu formi.

Stundum er nefnilega ágætt að iPodinn manns sé rafmagnslaus.