Ellefti dagur jóla, og smá sá þrettándi...

Ég fæ óneitanlega dálitla útþrá þegar ég horfi á eftir tveimur af vinkonum mínum skella sér erlendis í þriggja mánaðar ferðir, önnur til að ferðast um eins mörg lönd og hún getur á þeim tíma, hin til að vinna tímabundið í öðru landi. Ég fæ líka útþrá að hugsa til þeirrar þriðju sem er á leið í sólarfrí í næstu viku.
Útþráin gerir þó sitt gagn að því leitinu til að ég man að halda vel utan um aurana mína.

Á laugardaginn var góður dagur og ellefti dagur jóla. Ég byrjaði daginn í fyrsta sinn í rúma 2 mánuði á hafragraut og það með kanil og rúsínum. Til að passa þó að halda upp á jólin fékk ég einn lakkrístopp og eina Johan Bülow lakkríssmáköku í eftirrétt. Ómögulegt að vaða alveg yfir í hollustuna fyrir þrettándann.

Það er alltaf huggulegt að horfa útum gluggann á Fálkagötunni þegar sést í örlitla birtu. 

Um kvöldið skellti ég mér síðan í tímamótapartý hjá vinkonu minni sem bæði átti merkisafmæli þann dag og var að flytja tímabundið erlendis daginn eftir. Þá skvísar maður sig upp og tekur fram eitthvað sem manni þykir fallegt. 

Ég er ekki mikil make-up kona, þ.e.a.s. ég á ekki mikið af snyrtivörum, tími ekki að eyða miklum pening í þær og er föst í sama farinu. Þessi hlutir eru í hvers-dagslegu snyrtibuddunni minni og út fyrir hana fer ég sjaldan - nema þá helst í leit að varalit. Meik, sólarpúður, maskari, brúnn augnblýantur (svartur ef það er kvöld), augnhárabrettir og smá augnskuggastifti. That's all I need.

Svo smellti maður á sig Loverdose ilmnum frá Diesel og einum fallegum Gosh varalit. 

Ég á dálítið af fallegum skartgripum, aðallega íslenskri hönnun... en dagsdaglega verð ég að hafa tekið þá til daginn áður ef ég ætla að bera þá því iðulega vaknar Sigurlaug Jónsdóttir alltof seint og hefur engan tíma til að velta slíku fyrir sér. Þessi hringur er nefndur Mastershringurinn af nokkrum vinkonum mínum á Bifröst þar sem við höfum tekið okkur saman og gefið hvor annarri svona hring þegar við útskrifumst með mastersgráðu. Hann er ótrúlega stór og flottur, hannaður af Inga í Sign.

Þetta fallega hálsmen fékk ég í gjöf frá Siggu tengdamömmu minni í sumar. Það myndar semsagt nafnið mitt (sést kannski ekki nægilega vel á myndinni þar sem menið snýr öfugt) og er skemmtilegt twist á hinu hefðbundnu nafnahálsmeni sem Carrie Bradshaw gerði svo geysivinsælt í Sex and the city. Menið er hannað af Krista design.

Þessar gullfallegu sokkabuxur frá Kron by Kronkron fékk ég í jólagjöf frá Sindra. Þessa fallegu skó frá Kron by Kronkron fékk ég hins vegar í verðlaun frá sjálfri mér eftir að hafa náð settu markmiði fyrir rúmum tveimur árum síðan. Elska þá ekkert síður í dag.

Á þrettándanum kvaddi ég jólin - sálin vildi meiri jól en líkaminn var kominn með meira en nóg. 

Tíundi dagur jóla

Það eru ennþá jól og mjög mikilvægt að halda áfram að gera vel við sig. Kannski ekki mjög mikilvægt, en engu að síður gott fyrir sálina.
Í gær bauð ég góðri vinkonu sem ég hitti alltof sjaldan í mat til mín og við áttum ákaflega huggulegt kvöld enda frá nógu að segja eftir langan tíma.

Að sjálfsögðu var öllu til skartað, enda jólin.

Ég vildi elda eitthvað girnilegt sem við gætum sötrað hvítvín með. Það þurfti einnig að vera mjög einfalt því ég hafði bara rétt um hálftíma til að elda. Klassísk ítölsk pizza varð því fyrir valinu, reyndar með fínum botni þar sem gróft var ekki í boði í Melabúðinni í þetta sinn. Að sjálfsögðu var hún borin fram með heimagerðri hvítlauksolíu... og étin upp til agna.

Með pizzunni drukkum við síðan sætasta hvítvín sem ég hef smakkað úr fallegu spariglösunum frá Ittala. 

Síðast en ekki síst dró ég fram jólaservíetturnar mínar frá Reykjavík Letterpress. Þær fann ég í Kokku fyrir rúmu ári síðan þegar ég fór þangað að skipta einni jólagjöf. Tók þessar servíettur í staðinn og pakkaði strax niður með jólaskrautinu. Það gladdi mig síðan alveg ótrúlega mikið í byrjun desember þegar ég mundi eftir því að ég ætti þær. Í einum pakka eru 20 servíettur, engin eins og allar prýða þær setningu úr frægum jólalögum.

Þegar kjaftakvöldinu lauk ákvað ég að hafa smá dekurstund. Naglalakkaði mig, bæði fingur og tær, auk þess að bera á mig fótakrem og handáburð sem ég fékk frá mágkonu minni og hennar manni í jólagjöf. Hún er snyrtifræðingur og því treysti ég því fullkomlega að hér sé um gæðavöru að ræða þó ég sé langt frá því að hafa vit á því. 

Nýja L'oreal naglalakkið mitt. Það er aðeins meira út í appeslínugult heldur en sést á þessari mynd. Liturinn á myndinni fyrir neðan er nær því að vera réttur. 

Kremin góðu.

Í kvöld fer ég síðan í tímamótapartý hjá annari góðri vinkonu, sú verður þrítug og flytur tímabundið til London á morgun vegna vinnu. Nú er því tækifæri til þess að skvísa sig aðeins upp og súpa á nokkrum kokteilum. Njótið helgarinnar! 

Vika 1: Sparnaðar áskorun - fimm kvöldverðir

Í hverri viku árið 2014 mæti ég einni lítilli áskorun. Áskoranirnar skiptast milli 5 atriða: skrifa, tónlistar, kærleika, sparnaðar og heilsu. Hér kemur ein þeirra.

Það hefði legið beinast við að hafa fyrsti áskorun ársins tengda heilsu svona í janúarbyrjun þegar allir hlaupa sig upp úr skónum fyrstu vikuna í nýjum íþróttagöllum. Ég hins vegar ákvað að snúa þessu við enda hefur það aldrei gengið neitt sérlega vel fyrir mig að hendast af stað í heilsueflingu í byrjun janúar.

Fyrsta áskoruns ársins tengist sparnaði: Setja niður matseðil fyrir virka daga í næstu viku og setja inn á bland húsgögn og borðbúnað sem ekki er í notkun. 

Þetta gerir þrennt að verkum - maður borðar heima (sem yfirleitt er ódýrara ef maður nýtir hráefnið vel), maður spáir í hlutum eins og að samnýta hráefni og síðast en ekki síst skoðar maður hvað maður á í eldhússkápunum.

Það getur verið að þessi matseðill líti dýrt út - en mikið er til og þarf að nýta fyrr en seinna. Ég ákvað þó að skella ekki þremur hamborgarhryggjum sem til eru hér á seðilinn. Þeir fá að bíða betri tíma. Annað er að hann innihaldur svo sannarlega ekki bara salat, kjúklingabringu og brokkolí... en þá reynir maður bara að borða minni skammta í staðinn ;)

Þá hef ég lokið áskorun nr. 1 - tjékk!

Krefjandi og gefandi

Árið 2013 reyndist mér vel, þrátt fyrir allskonar erfiðleika og stórar ákvarðanir situr ekki vottur af depurð í mér eftir þetta ár. Ég óskaði þess fyrir nákvæmlega ári síðan að finna vinnu sem ég kynni að meta, finna styrk til að þróa mín áhugamál og kjark til að taka þau lengra.

Á þessu ári hef ég heldur betur bætt mig í söng, samið lag í fyrsta sinn í 7 ár, byggt upp sjálfstraust, haldið tvenna tónleika, efast minna, liðið betur og síðast en ekki síst orðið partur af stórskemmtilegu vinnuumhverfi, fyrst með uppbyggingu Silent frá febrúar til ágúst og síðan hjá PIPAR/TBWA frá 1. september.

Ég fór á Bræðslu, Þjóðhátíð, til New York og Danmerkur. Heillaðist af mörgum nýjum hlutum og lærði örlítið betur á sjálfa mig. Árinu hef ég að mestu leyti eytt á þönum og þegar frítími manns minnkar verður hann verðmætari fyrir vikið að mínu mati. Hjá mér gerðist það að ég fór virkilega að velta fyrir mér hvað af þeim hlutum sem ég eyddi tíma mínum í gæfu mér eitthvað, hvað léti mér líða vel og hver af mínum áhugamálum væru í raun eingöngu skemmtun. Ég fór einnig að velta þessu fyrir mér vegna þess hversu oft ég lendi í því að mæta á einhvern viðburð eða sjá eitthvað sem öðrum finnst dásamlegt og finna ekki fyrir neinum áhrifum af því. Það þarf ekki að vera að mér leiðist sá tími fyrir því en hann skilur heldur ekkert eftir sig.

Einhverntíma á mínum menntaskólaárum varpaði ég fram þeirri hugmynd í kennslustund hvort það gæti verið fylgni milli þess hversu krefjandi hlutirnir eru og hversu gefandi þeir reynast fyrir mann. Það er skemmst frá því að segja að þessi hugmynd fékk enga styðjendur í þeim hópi, raunar var ég gjörsamlega kjöftuð í kaf vegna þess. Það vill þó þannig til að margur heldur mig sig og þannig virðast hlutirnir svolítið virka hjá mér. Það sem ýtir mér út fyrir comfort zone-ið eða krefst þess að ég virkilega einbeiti mér að því, það gleður mig mest.

Eins og áður hef ég sett mér áramótaheit. Í þetta sinn ákvað ég að setja ekki með það markmið að verða mjó, þó augljóslega myndi ég ekki slá hendinni á móti því. Ég vil bara ekki að það eigi hug minn allan lengur. Ég setti þess í stað niður 5 atriði sem ég ætla að einblína á þetta árið, öll færa þau mér gleði og hafa mikla þýðingu fyrir það hver ég tel mig vera. Sjötta atriðið er ekki talið með en það er gleðin sem því fylgir að ná einhverjum markmiðum - öll þessi atriði hafa skráð markmið í excelskjalinu "áramótaheit 2014" og ef þetta excel skjal virkar ekki þetta árið, þá verð ég að skipta um vinnsluforrit á næsta ári.

1. Skrifin mín - bloggin, ljóðin og sögurnar
Ég elska að skrifa. Ég fæ ákveðna útrás við það, sérstaklega í ljósi þess að ég er oft heilu dagana með blogghugmyndir í höfðinu, búinn að baka þær - en þær líta aldrei dagsins ljós því eitthvað minna merkilegt tekur yfir.

2. Tónlistin mín - söngur, gítarleikur og sköpun tónlistar
Þetta er aftur í farvegi og vil ég ekki fyrir mitt litla líf missa það. Einn söngtími er nánast eins og sálfræðitími þegar maður hefur lagt sitt að mörkum og tekst loks að framkvæma það. Eitt lag sem maður getur verið stoltur af er ein besta næring sem ég hef upplifað.

3. Heilsa - hreyfing og matarræði
Ég vil verða betri í Pole fitness, ég vil einbeita mér að því frekar heldur en að missa ákveðinn kílóafjölda því það að bæta mig þar veitir mér gleði eitt og sér. Varðandi matarræðið þá þykir mér gaman að elda þó niðurstaðan sé ekki alltaf framúrskarandi, ég er með viðkvæman maga og því skiptir þetta atriði máli til að hægt sé að njóta lífsins til fulls. Maður gerir minna af því með krampaköst.

4. Gefa af mér - rækta vináttu og sýna náungakærleik
Ég hringi aldrei, ég er alltaf að flýta mér, svara stundum ekki og ekkert af þessu er hollt fyrir mig. Ég er raunverulega ótrúlega fegin því að ekki allir hafi gefist upp á því að hringja í mig. Í ár ætla ég að rækta mín sambönd og gefa af mér til þeirra sem eiga minna, til dæmis með því að koma í not hlutum sem ég hef enga þörf fyrir.

5. Spara - fyrir öllum draumum mínum.
Þetta er boring áramótaheit og veitir mér enga sérstaka gleði - nema þegar markmiðunum er náð og ég get leyft mér að framkvæma eitthvað af því sem mig dreymir um. Maður kemst aldrei neitt ef allur aurinn fer í hádegismat og stöðumæli í miðbænum.

Hver mánuður á sitt þema með sinni áskorun, allar tengdar einhverju af þessu.
Hver vika á sinn fókus-punkt, minni áskorun að einblína á.

Hver þau eru mun vonandi, ef ég loksins stend mig, koma fram hér á blogginu.


Gleðilegt ár kæru vinir - þetta ár verður nákvæmlega það sem þið gerið úr því! :)

Þegar allt kemur til alls...

Þetta litla ljóð fann ég í tölvunni minni frá því í sumar. Ágætis áminning um að nýta tímann heiðarlega og vel. Held ég hafi skrifað það til framtíðar-mín.

-----------

Þegar allt kemur til alls

eru endalokin nærri

og gleðistundir færri

en við áttum okkur á

Þegar allt kemur til alls

vega orð manns ekki mikið

er á undan hefur svikið

allt sem áður sagði frá

Þegar allt kemur til alls

man ég aðeins fáa daga
þó margra ára ævisaga

sé að baki hér og nú

Þegar allt kemur til alls

skiptir engu hvað við heitum

eða eftir hverju leitum

ef að sönn er okkar trú

Þegar allt kemur til alls

vil ég gleðistundir telja,

engin tækifæri selja

freistni þeirr’ er mætir mér

Þegar allt kemur til alls

munu draumar allir rætast
munu sorg og gleði mætast

og mynda lífs míns veg með þér.

Tvær ódýrar og skemmtilegar deithugmyndir

Fljótlega eftir að við Sindri fluttum til Reykjavíkur ákváðum við að hafa föst Deitkvöld einu sinni í viku. Það hafa yfirleitt verið þriðjudagar, bæði vegna þess að þeir henta vel við vikulega rútínu okkar og eins vegna þess að mánudaga til miðvikudaga er oft hægt að nýta sér allskonar góð tilboð á veitingastöðum. Til dæmis erum við bæði í Arion Banka og eigum því Einkaklúbbskort en því fylgja mörg góð tilboð sem hægt er að nýta sér, mörg hver einmitt fyrri part vikunnar. Auk þess höfum við verið dugleg að nýta 2fyrir1.is og Nova tilboð mánaðarins.

Þrátt fyrir að þetta séu allt saman góð tilboð þá kosta þau að sjálfsögðu eitthvað. Í byrjun meistaramánaðar hét ég því að spara eins og ég mögulega gæti eftir frekar VISA-freka New York ferð í ágúst og þá var ekki í boði að fara út að borða í hverri viku þrátt fyrir tilboðin. Auk þessa langaði okkur frekar að prófa að gera fleira skemmtilegt saman heldur en fara alltaf út að borða og skiptumst nú alltaf á að skipuleggja deitin.

Í síðustu viku bauð Sindri mér á heimatilbúið deit sem rennur mér seint úr minni. Þannig er að uppáhaldsmaturinn minn heima hjá pabba er kjöt í karrý... ég segi heima hjá pabba vegna þess að sé karrýsósan ekki góð er rétturinn ónýtur og fáir gera hana jafn góða og pabbi. Í gegnum árin hefur Sindri ekki verið mjög spenntur fyrir þessum mat og við höfum t.d. aldrei eldað hann síðan við byrjuðum saman árið 2007. Það gladdi mig því ólýsanlega mikið þegar ég kem heim til hans síðasta þriðjudag og eftir mér bíður kjöt í karrý. Algjör draumabyrjun á deiti. Karrýsósan var mjög góð en ekkert lík pabba, svo nú á ég tvo uppáhalds kjöt í karrý-rétti.

Kjöt í karrý

Hann hafði fundið súpukjöt á góðum afslætti sem hjálpaði til við budgetið. Eftir matinn hafði hann síðan bjórsmakk fyrir mig þar sem bjórarnir voru Giljagaur, Surtur og Júdas sem hafa verið í þroskun í kjallaranum. Hann fræddi mig um muninn á þessum týpum auk og við veltum þessu fyrir okkur í sameiningu. Alveg bannað að hafa kveikt á sjónvarpinu eða slíku á meðan. Athyglin á öll að vera á smakkið. Þetta fannst mér verulega skemmtilegt þar sem hann kynnti mig fyrir einu af sínum áhugamálum með því að fræða mig og gera mig part af því.

Í gær var síðan komið að mér að bjóða honum á deit. Ég hugsaði mikið um að geta gert eitthvað skemmtilegt sem við höfðum ekki gert áður án þess að það kostaði mig mikinn pening. Þema-nördið ég þurfti þó að sjálfsögðu að búa mér til þema yfir deitið í huganum og þá kom upp hugmyndin Fingur. Þeir sem vilja hugsa dónalega um það þema er það velkomið :) Það var þó ekki meiningin með þemanu.
Ég fór og keypti hamborgara úr 100% nautakjöti í Kjötbúðinni, Grensásvegi. Það hentaði líka mjög vel því þar gat ég keypt 200 gr. hamborgara fyrir Sindra og 140 gr. fyrir mig. Það var samt mjög stórt fyrir mig. Ég fór síðan og splæsti í einn ost, valhnetur og hunang auk þess að kaupa FINGERS til að narta á, að sjálfsögðu.
Borgarinn ásamt frönskum sem til voru í frystinum, osti sem til var í kælinum, sinnepi, tómatsósu og majonesi var allt borðað með fingrunum. Eða það var allavega hugmyndin þangað til ég gafst upp.

Ég hafði líka farið í A4 og keypt eitt stórt karton í dröppuðum lit og fingramálningu. Eftir matinn var komið að því að leika sér með það. Ég minntist þess ekki að hafa nokkurn tíma fengið að mála með tánum á æfinni og aldrei búið til mót af fætinum á mér. Þess vegna þótti mér tilvalið að setja handa - og fótaför okkar beggja á kartonið og hafa um leið verulega gaman af. Sem það að sjálfsögðu varð því Sindri gat ekki stillt sig um að klína allt andlitið á mér út í málningu þegar hann hafði klárað að merkja kartonið.

Fætur eftir listaverkagerð

Listaverk. Fæst á 15.000 kr. :) 

Kostnaðurinn við þetta deit var 1000 kr. fyrir karton+málningu, 1000 kr. fyrir hamborgara, 1500 kr. fyrir möns. Stundum getur nefnilega verið sniðugt að líta sér nær, nýta það sem maður á til og nota hugmyndaflugið þegar kemur að afþreyingu svo maður lendi ekki eina ferðina enn upp í sófa að horfa á mynd. Það er gott og gaman... en þarf ekki að gerast á deitkvöldi.

Það er líka eitthvað svo ótrúlega upplífgandi við það að sjá einhvern hugsa út fyrir rammann í þeim eina tilgangi að gleðja mann. Þarf ekki að vera dýrt eða langt prógramm. Ekki einu sinni það frumlegt... bara pínulítið annað en sama gamla rútínan.

Hann fékk að gjalda fyrir árásina. Verra að ná þessu úr skeggi.

Meistari mánaðarins

Þá er október runninn upp og í annað sinn hef ég sett af stað markmið fyrir meistaramánuðinn.
Eitthvað kannast ég þó við markmið þessa mánaðar í ár, lítur út fyrir að ég sé ávallt með þau sömu. Ég stóla á það að ég verði orðin svo leið á þeim að ég drífi mig í að klára þau í eitt skipti fyrir öll núna. Þá get ég líka farið í skemmtilegri markmið eins og að dansa meira eða baka meira á næsta ári. 

Í ár setti ég niður eftirfarandi atriði:

Matarræði:

• Minna af stkri
• Meira prótein
• Morgunmat á hverjum degi

Hreyfing:

• Hreyfa mig 24 klst í október.

Sparnaður:

• Taka með nesti í vinnuna minnst þrisvar í viku
• Leggja ekki í stöðumælastæði, frekar labba lengra
• Taka út ráðstöfunartekjurnar og skipta niður á vikur mánaðarins. Auka þannig neysluvitund.

Lestur:

• Er að lesa ævisögu Magga Eiríks, Reyndu aftur, og ætla að klára hana í mánuðinum.

Tónlist:

• Semja 1 lag
• Finna 1 nýtt lag fyrir hvern söngtíma

Skrif:

• 5 ljóð
• 5 blogg

Október!

Hingað til hefur þetta gengið ágætlega fyrir utan hreyfingarþáttinn þar sem ég ætlaði að hreyfa mig í dag en ligg þess í stað heima í pest. Ég finn hins vegar á mér að ég verð mjög fljót að hrista það af mér og mun ná þessum markmiðum þrátt fyrir þessa litlu hindrun.

Fall er fararheill, þetta er klárlega minn meistaramánuður!

Fótgangandi með hjartað í buxunum

Ég átti leið fótgangandi frá einum hluta vesturbæjar yfir Hringbraut í kvöld. Ég ætlaði aldrei að hafa mig af stað, allt vann á móti mér. Bíllinn bilaður á allt öðrum stað á höfuðborgarsvæðinu, ipodinn rafmagnslaus og það sama mátti segja um símann minn.

Ég gekk af stað með regnhlífina sem ég hafði keypt í New York og tekið með mér heim þrátt fyrir yfirlýsingar um að regnhlífar á Íslandi væru gjörsamlega tilgangslausar. Fyrstu skrefin voru ánægjuleg, mikil rigning og umhverfishljóðin nokkuð sem ég hafði ekki lengi hlustað eftir.

Ég var nokkuð ánægð með mig og regnhlífina mína þar til ég beygði inn í fáfarnari götu hér í Vesturbænum. Allt í einu fannst mér myrkrið meira og fór sífellt að líta aftur fyrir mig eins og ég hafði ítrekað gert á kvöldin þegar ég var krakki. Útfrá því fór ég að velta fyrir mér hver hefði plantað í mig þessa fáránlegu myrkfælni og þessa hræðslu við skugga í myrkrinu... sem var samt minn eiginn og regnhlífarinnar. Hver hafði forritað í mig þann faktor að halda inni í mér andanum þegar ég gengi fram hjá eina bílnum í þröngri götunni sem kveikt var á. Alltaf hafði ég haldið að þessi viðbrögð væru eitthvað sem yxi af manni en ég var alveg jafn hrædd og þegar ég var 11 ára á sprettinum milli húsa í Fellabænum á kvöldin. Hægði ekki á mér fyrr en ég snerti hurðarhúninn, en þolið í dag leyfir það ekki... auk þess sem stoltið er stærra.

Næst kom ég að kirkjugarði og ekki skánaði það nú. Ég velti fyrir mér hvernig væri að búa þar á móti og var viss um að ef ég byggi þar myndi ég alltaf spretta úr bílnum mínum á kvöldin.

Þegar yfir Hringbrautina var komið og ég rölti fram hjá Hótel Sögu áttaði ég mig á að yfirlýsingar mínar um að regnhlífar á Íslandi gerðu ekkert gagn voru orðnar að veruleika. Ég ríghélt í regnhlífina svo hún myndi ekki spennast í öfuga átt á meðan ég rennblotnaði af láréttri rigningunni. Jæja, hún hefði þó dugað hálfa leið.

Á svipuðum tímapunkti velti ég fyrir mér hvort ég gæti bloggað um þennan göngutúr. En ég hélt nú ekki. Hvernig myndi ég svosem byrja það? Jú ég gæti byrjað á "Ég átti leið fótgangandi frá einum....". Þessu velti ég fyrir mér en ákvað að lokum að þegar ég yrði loks komin aftur heim myndi ég líklega aldrei nenna að skrifa þennan pistil. Ég myndi beila á því eins og alltaf.

Á áfangastað stoppaði ég örlitlar 20 mínútur, rétt nægilega lengi til að fara að finna fyrir hroll í blautum fötunum. Ég var svo heppin að eiga á þessum stað reiðhjól svo ég ákvað að renna mér á því til baka.

Á leiðinni heim hjólaði ég í alla polla sem ég sá og hafði gaman af á milli þess sem ég hlustaði á sjálfa mig verða móðari og móðari. Líklega hef ég ekki flýtt mér eins mikið á hjóli síðan ég var krakki í kappi við annan krakka (eða Sigga bróður sem var á móti mér á bíl... það kapp endaði með því að ég hjólaði á ljósastaur).
Á þessum stutta tíma á leiðinni heim náði ég þó að velta örlítið fyrir mér samskiptamynstri fólks og komst að því að það er langt síðan ég hef verið í svona slæmu líkamlegu formi.

Stundum er nefnilega ágætt að iPodinn manns sé rafmagnslaus.

Ég er svo grææææn, því ég át svo mikið grænmeti...

Ég var í mörg ár forfallið Söngkeppni framhaldsskólanna nörd. Ég átti allar keppnirnar á video spólu, skrifaði niður textana og söng með eins og brjálæðingur með öllum keppnunum frá seinni hluta keppninnar 1996 (fyrri partur ekki tekinn upp þar sem Magni var í þeim seinni en þá var þetta sýnt í tveimur pörtum) og til 2003. Minn draumur frá 10 ára aldri var að standa í þessari keppni og sá draumur rættist árið 2004 en það er síðasta keppnin sem ég á til á videospólu. Titillinn á þessari færslu eru einmitt fyrstu orðin í laginu sem vann það ár þar sem Mr. Silla var annar af tveimur flytjendum og við vorum í kjólum úr eins efni. TILVILJUN!

Mig langaði í tilefni dagsins að rifja upp nokkur eftirminnileg atriði. Þau eru þó eftirminnileg af ólíkum ástæðum og eru ekki talin upp í sérstakri röð. Þau eru ekki endilega mín uppáhalds, bara þau sem koma upp fyrst í huga mér. Ég man ekkert endilega hvaða ár hvaða atriði voru eða hvaða skóli flutti þau og er því miður ekki með video-spólurnar með mér hér í Reykjavík til að fara í heimildaöflun en læt þetta fjúka hér:

Still loving you – Scorpions

Árið 2003 var mjög öflugt ár í Söngkeppni framhaldsskólanna. Keppnin var haldin á Akureyri og ég var á staðnum sem gerði keppninni mun eftirminnilegri. VMA stóð þó algjörlega upp úr að mínu mati og margra annarra, þar sem Stebbi Jak (söngvari Dimmu) tók lagið Still loving you. Þetta var eina lagið þetta kvöld sem meirihluti áhorfenda í salnum stóðu upp og fögnuðu frammistöðunni. Þessi frammistaða er líka á iPodinum mínum svo hún minnir reglulega á sig.

Muscle Museum – Muse

Sama ár mætti FSU á staðinn með metnaðarfullt atriði við lag Muse, Muscle Museum, með íslenskum texta Þorsteins Eggertssonar. „Ég hef spilað á mörg klósett, mitt sálarlíf er sjósett...“ Söngvarinn mætti í svörtum kufl sem hann síðan reif af sér og skartaði rauðum búningi og eldrauðu hári. Hann tók með sér eigin gítarleikara fyrir sjóvið og eitt stykki gjallarhorn. Mig minnir líka að það hafi verið „sprengjur“ í atriðinu en það gæti verið hugur minn að leika brellur því þetta er svo geðveikt atriði í minningunni. Ég virðist ekki vera ein á þeirri skoðun því reglulega hitti ég einhvern sem rifjar þetta atriði upp, síðast um síðustu helgi

Burning down the house – Cardigans og Tom Jones

Okey! Það er hægt að væla og skæla yfir þeirri reglu að nauðsynlegt sé að texti laganna sé á íslensku. Þrátt fyrir það verður því ekki neitað að skemmtanagildi þessarar keppni er töluvert meira á meðan þessari reglu er haldið lofti. Þessar aðstæður bjóða nefnilega bæði upp á hryllilega textasmíð og frumlega textasmíð. Ég kann einstaklega vel við þá sjálfsbjargarviðleitni sem átti sér stað hjá flytjendum Burning down the house sem tóku textann ekki of alvarlega og sungu lagið undir heitinu Börnin orðin hás. Þennan texta skrifaði ég ekki niður og ég hef ekki horft svo oft á þennan flutning en man samt alltaf eftir honum. Hann er skemmtilega skrifaður og virkilega vel upp settur.  Þetta er kannski ekki akkúrat en mjög nálægt því að vera brot úr honum allavega:

„ Hey þú! Hvar ertu bún‘að vera?
Karlpungur!
Og ekkert bún‘að gera.
Og svo þegar ég loks er komin heim 

Börnin orðin hás“

Þetta verður ekki mikið skemmtilegra.

Never ever – All Saints

Að öllu gamni slepptu þá er þetta sennilega uppáhalds atriðið mitt í sögu söngkeppninnar. Þetta er ekki það best sungna, textinn er hræðilegur og dansmúvin stundum svolítið vandræðaleg en það þræææælvirkar fyrir mig. Hér var um að ræða 4 stelpur, 2 í hvítum kjólum og tvær í svörtum kjólum árið 1999 (minnir mig, frekar en 1998). Fyrir aftan þær standa 4 karlmenn að baka sem allt í einu mæta berir að ofan í svuntum til að dansa svolítið við þær. Þetta getur bara ekki klikkað! Viðlagið var á þessa leið og alltaf gat ég brosað jafn mikið yfir þessu atriði:

„Aldrei aftur mun ég nokkurn tíma baka
Ég er viss‘um að þetta verður myndarkaka
Aldrei áður hef ég verið svona lúin 
Öll eggin eru löngu, löngu búin
Aldrei áður hef ég stundað þetta
Eldhúsið er orðin alveg eins sletta .......“

For the longest time – Billy Joel (Barber kvartett útgáfa + 1)

Brooklyn Fæv komu, sáu og sigruðu keppnina 1998 fyrir hönd MH. Þetta atriði er sennilega eftirminnilegt fyrir alla þá sem horfðu á keppnina. Davíð Olgeirs fór þar fremstur í flokki með laglínu lagsins. Þeir hafa síðar gefið út meira efni, t.d. jólalagið „Á sleða“ sem heyrist reglulega í desembermánuði ár hvert. Lagið hét Óralanga leið í þeirra flutningi.

When you believe – Mariah Carey og Whitney Houston

Ó já! Þetta verður að vera með! MH hefur oftar en ekki farið frumlegar leiðir með sín atriði í keppninni og unnið hana oftar en ég kæri mig um að muna. Í þetta sinn var þó ekki um sigurframmistöðu að ræða, ég leyfi mér að segja að það hafi verið langt frá því. Að mínu viti var hér um að ræða stórkostlega grínútgáfu af laginu þar sem dans, búningar og almennt attitude á sviðinu töluðu algjörlega því máli. Dansararnir litu helst út eins og á höfuð þeirra hafi verið troðið hvítum sokkabuxum og þeir blökuðu vængjunum eins og þeir ættu að tákna fugla. Söngkonurnar tóku slaufur forvera sinna á nýtt plan í þessu atriði sem gleymist seint úr manna minnum. Til að setja punktinn yfir beinþýddu þær texta lagsins yfir á íslensku óháð því hvort atkvæðafjöldi passaði endilega í línurnar.

Komdu til baka (frumsamið Tears in Heaven) – Kristmundur Axel og Júlí Heiðar

Nú er ég ekki að reyna að vera leiðinleg. Það eftirminnilegasta við hans atriði í keppninni frá minni upplifun var það að við hlið mér sátu 5 einstaklingar komnir yfir tvítugt sem allir voru vissir á því að þetta lag væri grín. Þannig að fyrst brostu allir, svo hlógu þeir (sérstaklega við flutning setningarinnar: „Jesú! Geturu látið pabba verða edrú!) en um miðbik lagsins byrjuðu allir að líta á hvern annan frekar undrandi á svipinn þegar að einn stamaði upp úr sér „nei, krakkar... ég held hann sé ekkert að grínast“. Eftir sigurinn vorum við viss um að ekki hafi verið um grín að ræða. Í millitíðinni youtube-uðum við samt Júlí Heiðar og hlustuðum á Blautt dansgólf. Það var ekki að hjálpa okkur í því að komast að niðurstöðu. Kannski ekki falleg saga, kannski óþarfi að segja frá þessu en mörkin á milli góðs gríns og alvarleika eru bara oft alls ekki svo skýr.

Always – Bon Jovi

Sverrir Begmann mætti og tókst á einni nóttu að breyta laginu um harða rokkarann í ástarsorg í heldur betur væmið kassagítarlag sem síðan hefur verið sungið í ÖLLUM gítarpartýum landsins. Eftirminnilegast í þessu lagi voru jakkafötin hans Sverris auk skeiðarinnar sem hann ætlaði að nota til að skera hjartað sitt úr. Þessi skeið fékk heldur betur stærra hlutverk í laginu í flutningi okkar vinkvennanna sem höfðum algjört dálæti af því að bæta henni í enda hverrar línu í laginu. Það fannst ekki öllum skemmtilegt... en okkur fannst það. Öll rútuferðalög, sleep over og tónlistarskólabreik voru nýtt í það að troða þessari skeið að. „Ég skæri mér hjartað úr með skeið, því ég gæt‘ ekki elskað þig með skeið, núna græt ég með skeið, ó, komdu með skeið! Því ég sakna þín skeið“. Sjúklega fyndið, right?

Ég á mikið af ættingjum, vinkonum og vinum sem hafa tekið þátt í þessari keppni. Ég man þeirra atriði að sjálfsögðu utan af öll sömul, svo það sé á hreinu. Hugmyndin var að grafa aðeins dýpra og skrifa niður nokkur atriði sem standa uppúr þrátt fyrir að innihalda engan sem ég þekki persónulega.

Gleðilega hátíð!

Braxton, spóla og árin

 Það er tvennt í lífi okkar sem er öruggt, við fæðumst og við deyjum. Þessa áminningu hef ég heyrt allnokkrum sinnum á ævinni og þó þetta séu alls engin geimflaugavísindi má ætla að flestir reikni fastlega með því að ná þessum tölfræðilega meðalaldri.

Þegar ég var 11-13 ára gömul flýtti ég mér ansi hratt að fullorðnast. Ég man eftir morgnum í 6. bekk þegar að ég gekk í skólann og hugsaði með sjálfri mér að nú yrði ég að einbeita mér að því að gera ekkert barnalegt, haga mér eins og unglingur. Þetta kann að hljóma undarlega og óheilbrigt en skrefið að fara úr barnaleikjum, eltingaleikjum er erfitt en mjög nauðsynlegt þegar að maður er skotinn í strák í 9. bekk.

Þegar ég varð 15 ára snérist dæmið algjörlega við, mér fannst tíminn líða of hratt og fann þá fyrir því að ég var ekki tilbúin að fullorðnast alveg strax. Menntaskólinn var handan við hornið og mér loksins farið að finnast gaman í grunnskólanum, auk þess sem ég var skotin í strák sem var ári yngri en ég. Ég upplifði 19 ára afmælið mitt eins og ég ímynda mér að flestir upplifi 30 ára afmælið sitt. Ég fékk áfall yfir því að markaðsett “bestu ár lífs míns” yrðu senn á enda og langaði helst að stöðva tímann.

Eftir það hef ég ekki mikið velt mér uppúr þessu, mér hefur tekist ágætlega að halda afneitun minni með hjálp eldra fólks á Heilsuhælinu í Hveragerði sem rökræðir aldur minn í hvert sinn sem ég mæti á svæðið og þá eru tölur milli 15 ára og 20 ára í umræðunni. Það fyndna er að mér finnst það bara jafn skrítið og mér fannst það þegar sömu umræður með sömu ágiskunum voru í gangi fyrir 7 árum síðan, ekki skrítnara.

Um helgar í miðbæ Reykjavíkur uppúr kl. 4 fara einhverjir gæjar að fikra sig nær, snúa manni í hringi og hella óvart bjór á mann í leiðinni, eitursvalir. Halla sér að manni og segja eitthvað á þessu leið “ógissleg’ ertu sæt” (fyrir utan þennan einstaka sem ég hitti í 10-11 og sagði mér að hann hafi alltaf langað til að eignast systir… ég sagði “mér líka svo þetta er bara góður díll fyrir þig”). Rétt eftir því mómenti segi ég “hvað ertu gamall?” Svörin verða síundarlegri með árunum og algengast  þessa dagana eru 1991 eða 1992.  Það undarlega er að ef þeir tækju ekki fram fæðingarárið heldur segðust vera 21 eða 22 finndist mér þeir sjálfsagt mun nær mér í aldri.

Það sem fékk mig til að velta þessu aldursmáli fyrir mér er að síðustu mánuði hef ég æ oftar lent í því að tala við fólk um tvítugt og byrja setningarnar á “hah! Veistu ekki hver …… er?”, lít síðan í kringum mig og átta mig á því að það er enginn annar að hneykslast á því og flestir með svona þú-ert-ekki-með-hlutina-á-hreinu-gamla lúkk.

Líkan svip fékk ég um daginn þegar ég lenti á spjalli við stúlku sem hefur mikið verið að syngja en hafði aldrei heyrt Toni Braxton nefnda á nafn. Sama stúlka ber nafn Mariuh Carey töluvert öðruvísi fram en stúlkur á mínum aldri. Þegar ég var 15 ára töluðu Íslendingar um Maríu Karei en í dag, með aukinni hnattvæðingu býst ég við, heitir hún orðið Meræha Kerí. Fyrir utan það að hún er að verða gömul...  og Brad Pitt, Jennifer Aniston, Johnny Depp, Stebbi Hilmars og Björn Jörundur líka. 

Annað dæmi um slíkan svip mátti sjá á litlu frænkum mínum sem grettu sig ægilega þegar ég gekk inn í herbergi til þeirra og spurði hvort þær væru að horfa á spólu. Eftir grettunni kom síðan hönd á mjöðm og “Hvað er eiginlega spóla?”

Það er kannski skrítið og jafnvel örlítið hlægilegt en sorglegu kallarnir á barnum, sem við bentum á og fussuðum við þegar ég var tvítug voru ekki nema kannski 3 árum eldri en ég í dag. Ég veit ekki hvort almennt sé viðhorfið annað í dag og þess vegna finnist mér þeir ekki eins sorglegir, eða hvort ég sé orðin sorglega gella í afneitun. Ég allavega harðneita að stunda Thorvaldsen fyrr en eftir 15 ár í fyrsta lagi!

Fyrstu fartölvuna mina fékk ég í fermingargjöf árið 2000, hún var keypt notuð af lögfræðingi. Til þess að ná nettengingu á hana þurfti ég að sitja í símastólnum heima, hringja inn á internetið til að ná í efni gegnum Napster og hanga á ircinu. Börnin sem fermdust í ár hafa aldrei verið án internets.

Þróunin er gífurlega hröð. Ég er ekki orðin þrítug og ég er samt farin að tala um hvernig þetta var hér “áður fyrr”. Þetta stefnir ekki í gott hjá mér.