Árið 2014 - seinni hluti

Þriðji ársfjórðungur

Um mánaðarmótin var komið að langþráðu sumarfríi þar sem við skelltum okkur með allri fjölskyldunni hans Sindra í ellefu daga ferð til Danmerkur. Þar byrjuðum við á að dvelja viku á Blåvand á Jótlandi. Þar fórum við á ströndina, í minigolf, út að borða, keyrðum í nálæga bæi og sitthvað fleira skemmtilegt. Veðrið lék við okkur, sem var velkomin breyting frá ástandinu heima. Eftir vikuna við Blåvand eyddum við restinni af ferðinni í Odense hjá systur hans Sindra og manninum hennar. Þar fórum við Sindri í dýragarð, á hjólabáta, ég skrapp á flóamarkað og sitthvað fleira.

Þegar við komum heim áskotnuðust okkur á síðustu stundu miðar á ATP. Við kíktum því á Ásbrú og sáum þar hljómsveitirnar Samaris, Slow Dive, Interpol og síðast en ekki síst Portishead.

Seinnipartinn í júlí keyrðum við síðan austur í sæluna þar sem veðrið lék heldur betur við okkur. Þar hittum við í fyrsta sinn Bergrós vinkonu okkar og drukkum bjór á pallinum hjá henni, skelltum okkur á Eskifjörð í matarboð og enduðum ferðina að sjálfsögðu á Borgarfirði á Bræðslu. Þar hélt ég áfram bakraddarstuðinu og söng eina tónleika með Hljómsveitinni Borgfjörð á miðvikudagskvöldi fyrir Bræðslu auk þess að opna sjálfa Bræðsluna með sama hóp.

Þegar heim var komið var stoppið stutt því ég hafði tekið að mér verkefnastjórn fyrir Silent á Þjóðhátíð í Eyjum. Þangað fengu Minions-vettlinga vinir mínir, Dave og Kevin, að fylgja mér.

Bakraddargiggin héldu áfram en þann 6. ágúst mætti ég ásamt Ylfu Lind á Eldborgarsvið Hörpu í þriðja sinn. Í þetta sinn vorum við ekki að keppa, heldur var hún að skila titilinum „Draggkóngur Íslands“. Lagið var Show must go on og bakraddirnar málaðar eins og trúðar í sparifötum.

Þessi dagur var þó aðeins stærri en áætlað hafði verið. Á leiðinni heim komum við Sindri við í búð og keyptum þungunarpróf. Ég fór inn á baðherbergi og pissaði á prik. Í dag hefði ég verið til í að eiga á video þegar ég kem gangandi útaf baðherberginu í fjólubláa kjólnum mínum, með hárið útí loftið, máluð eins og trúður... haldandi á jákvæðu þungunarprófi.

En maður skal ekki treysta tækninni og alltaf vera svolítið skeptískur (ATH! kaldhæðni) og því ákvað ég að taka lítið mark á þessari niðurstöðu, taka aftur próf daginn eftir... og aftur rúmri viku seinna. Niðurstaðan breyttist ekki.

Fimm dögum eftir að ég var búin að pissa á prikið fer Sindri til Danmerkur til að dvelja í 6 vikur. Kvöldið sem hann flýgur út förum við saman á Hereford, kaupum Vesturbæjarís og göngum í kringum Tjörnina. Fyrir framan styttuna af Jónasi Hallgrímssyni stöldrum við við og Sindri dregur upp trúlofunarhringinn – þegar hann er búin að segja eitt orð mæta fyrir framan styttuna íslenskur strákur og erlend stelpa. Þau stansa og hann fer að fræða hana frekar hátt og skýrt um ævi Jónasar. Þetta þótti mér fyndið, sérstaklega í ljósi þess að það var eins og ýtt hefði verið á pásu á videotæki, við horfðum bara á hvort annað og flissuðum.

En hringarnir fóru upp og Sindri flaug til Danmerkur. Ég saknaði hans gífurlega og leið ekkert sérlega vel þessar fyrstu vikur meðgöngunnar. Hann græddi hins vegar á þessu þar sem versti tíminn var passlega liðinn þegar að hann lét sjá sig aftur á Íslandi.

Ég sat þó ekki auðum höndum á meðan hann var í burtu. Ég tók þátt í mínu öðru golfmóti 14. Ágúst og færði mig upp um sæti frá því árinu áður... en þá var ég á botninum. Ég sótti námskeið til að taka þjálfararéttindi í Pole fitness og Pole fabric, skrapp til Egilsstaða að fagna 30 ára afmæli Margrétar Daggar óvænt (fyrir hana þ.e.a.s), flutti starfstöðvar PIPARS í annað sinn á árinu og kíkti á meistara Justin Timberlake ásamt hálfri þjóðinni.

Um mánaðarmótin ágúst/september var söknuðurinn orðinn mikill og ég ákvað að skella mér til Danmerkur að hitta minn mann. Hann hafði þá pantað fyrir okkur gistingu á ótrúlega fallegu sveitasetri og ekki skemmdi fyrir gullfallega baðkerið sem beið inni á herberginu okkar. Eftir að hafa eytt nóttinni þar og mætt í morgunmat daginn eftir fórum við til Odense. Þar skelltum við okkur á bjórsmökkunarhátíð og borðuðum svo dýrindis máltíð um kvöldið með Söndru systur hans Sindra og Oddi, mági hans.

Ég átti líka afmæli í september og vinkonur mínar úr Fellabænum, Katrín, Berglind, Agla og Fanney sáu um að undirbúa hitting fyrir okkur. Þemað var varalitur og naglalakk. Við fórum í Hörpuna á Pop-up tónleika með Hljómsveitinni Evu og síðan heim til mín þar sem þær elduðu handa mér mat.  

Með þrjár óléttar í hópnum var villtara partý ekki á boðstólnum þetta árið.

Í lok september skrapp ég síðan til London í heimsókn til Kristrúnar vinkonu minnar ásamt Beggu vinkonu okkar. Sveinbjörg, fjórða vinkonan, mætti síðan frá Noregi til að taka þátt í þessu með okkur. Við fórum á Mamma mia, skoðuðum London Eye, kirkjuna sem Diana og Karl giftu sig í, hringekjubar, Sushi samba og Salsaklúbb svo eitthvað sé nefnt. Sindri kom síðan heim degi á eftir mér.

Fjórði ársfjórðungur

Fjórði ársfjórðungur byrjaði að venju á meistaramánuði. Ég ákvað að skrá mig 1. Október. Ég setti mér 4 markmið og náði einu þeirra – sem er meira en nokkru sinni fyrr. Markmiðið sem ég náði var að þvo framan úr mér málninguna á hverju kvöldi og þrífa húðina kvölds og morgna. Það er skemmst frá því að segja að mér fannst það enganveginn þess virði að hafa staðist þetta markmið þar sem í enda mánaðarins var ég með fleiri bólur en ég man eftir að hafa fengið í mörg ár – og frunsu.

Síðasti ársfjórðungurinn innihélt einnig marga skemmtilega viðburði. Halloween í vinnunni, Off venue tónleika á Airwaves, J-daginn, árshátíð SÍA og jólabjórasmakk Matviss, þar sem ég réði ríkjum – enda um blindsmakk að ræða.

Síðasti mánuður ársins byrjaði síðan með 20 vikna sónar þar sem við fengum að vita að væntanlegur erfingi væri strákur – og allt liti vel út.

Mánuðurinn var síðan mjög góður í alla staði. Vikan birt fjögurra síðna umfjöllun og uppskriftir frá Sindra og lagið mitt, sem samið hafði verið í mars, var tekið upp á 4 kvöldum í barnaherberginu heima hjá Óla bróður. Það var síðan dágott adrenalínskot sem skaust út í líkama minn þegar tilkynnt var að lagið hefði komist í 10 laga úrslit í jólalagakeppni Rásar 2.

Síðustu 3 vikurnar í desember eru síðan alltaf þessir föstu póstar. Afmælið hans Sindra- viku seinna jólin – viku seinna áramót. Þetta árið buðum við fjölskyldunni hans Sindra í mat og seinna um kvöldið vorum við með vinabjóð. Við eyddum kvöldinu að miklu leyti í að spila nýtt spil sem Sindri gerði ásamt Óðni vini sínum og heitir Ljótur leikur. Það er eins og íslensk útgáfa af Cards Against Humanity með skemmtilegu tvisti úr Hættuspilinu sígilda. Ef ykkur langar að prófa er hægt að downloada því ókeypis á ljoturleikur.is Bara hlaða niður, prenta og klippa. 

Á Þorláksmessu mátti ég ekki koma heima í 2 klukkutíma þar sem Sindri sagðist vera að dunda við gjöfina mína. Um nóttina dundaði hann síðan aðrar 3 klukkustundir við gjöfina mína. Ég var komin með getgátur um að hann ætlaði að gefa mér risapúsl og pakka hverju púsli inn fyrir sig. Eða að gefa mér púsl sem búið væri að púsla. Aðfangadagur rann upp og uppúr pakkanum kom heil heimagerð snyrtivörulína!

Á jóladag fórum við í matarboð til mömmu þar sem menn skiptust á að sofna í sófanum eftir matinn. Eftir það var þörf á göngutúr en við gengum yfir tjörnina og bjuggum til snjókarl í Hallargarðinum.

Gamlárskvöldi eyddum við í fyrsta sinn með vinum. Fjórar æskuvinkonur úr Fellabænum ásamt mökum samankomnar heima hjá einni þeirra. Rækju Chevice í forrétt, hreindýr með sveppasósu, sætum kartöflum, waldorfsalati og rauðvínslegnum perum í aðalrétt, og ís og marengssamlokur í eftirrétt. Sindri hafði síðan fjárfest í rosalega flottu kampavíni fyrir áramótin sjálf sem við skáluðum í horfandi yfir Fossvoginn útum stofugluggann. Eftir miðnætti tókum við í spil, borðuðum osta, sumir drukku vín og aðrir eitthvað annað. Eftir það settust strákarnir við YouTube myndbönd í vondra rokklagakeppni og við stelpurnar héldum partý uppí rúmi hjá Fanneyju – sem var orðin svolítið þreytt.

Á leiðinni heim, uppúr kl. 5, stoppuðum við í Iceland til að kaupa samlokubrauð svo hægt væri að enda djammið á eina rétta háttinn – með samloku úr samlokugrilli.

Ég er að sjálfsögðu komin með áramótaheit fyrir næsta ár. 100 hluta to do listi sem ég byrja að tékka af ekki seinna en á morgun ;)

Gleðilegt nýtt ár!

Sagan á bakvið myndina: Á Spáni sem Silvía Nótt

Ég er búin að sitja fyrir framan tölvuna í rúman hálftíma að reyna að finna út hvað ég ætli að skrifa hér. Allt sem mér dettur í hug krefst meiri tíma en ég hef fram að nætursvefni.
Gafst upp á þessum pælingum - "blogga bara á morgun" hugsaði ég... því á morgun segir sá hressi er vinsælt orðatiltæki á þessum bæ. Rímar ágætlega við markmið um síminnkandi niðurrifsstarfsemi.
Henti mér inn á myndaalbúmin mín á facebook og rakst þar á þessa mynd. Ákvað að segja ykkur stuttlega frá sögunni bakvið hana. 

Þessi mynd er tekin á Salou á Spáni vorið 2006. Þá var komin tími til að skella sér í útskriftarferð með útskriftarhópnum úr Menntaskólanum á Egilsstöðum. Þessi ferð mun líklega aldrei hverfa neinu okkar úr minni, af misjöfnum ástæðum þó. Við vorum 40 manna hópur og eignuðust fljótt uppáhaldsskemmtistað, Bus Stop, þar sem við gátum nánast bókað að við myndum hitta hvort annað á einhverjum tímapunkti á kvöldin. Þar hittum við líka Helga Björns, sælla minninga... 

Silvía Nótt átti þetta ár með húð og hári heima á Íslandi, nýkomin heim úr Eurovision, á milli tannanna á öllum - margir komnir með upp í kok af hennar framkomu en engu að síður stóðu Silvíu-Nætur þemapartýin sem hæst. Við ákváðum að halda eitt slíkt í útskriftarferðinni. 

Yfir daginn röltum við um og keyptum okkur varaliti, eyrnalokka, "perlufestar", naglalökk og allskonar drasl á örfáar evrur (sem þá voru líka næstum því ókeypis) til að búa okkur undir fjörið. Við skiptumst á fötum og settum þau eins ósmekklega saman og við gátum - þó með divu-stílinn á hreinu.
Að lokum smelltum við allar á okkur stjörnum og settumst við borðið í íbúðinni okkar í drykkjuleik.

Á leið okkar í bæinn vorum við hinar kátustu - töluðum eins og Silvía Nótt með ógissla og skiluru inn í hverri setningu og hlógum eins og vitleysingar hver af annari. Fólk sem við mættum leit varla á okkur og fannst við klárlega ekki jafn sniðugar og við upplifðum. Fljótlega ákváðum við að það væri greinilega enginn í þessum ferðamannabæ sem hafði fylgst með Eurovision. 

Við stöðvuðum á gangabraut á rauðu ljósi. Breskt par stóð á hinum enda götunnar og maðurinn setti upp einkennilegan svip þegar hann sá okkur. Svolítið eins og við ættum að skammast okkar. 

Þegar við mættum þeim síðan á miðri gangbrautinni heyrist í kauða segja töluvert hátt við konu sína "fucking disgusting whores". Við þögnuðum allar og litum á hvor aðra - það var mjög greinilegt að engri okkar hefði dottið í hug að þessi klæðnaður myndi vekja upp þessar grunsemdir hjá fólki. 

Okkur fannst þetta fyrst ömurlegt - svo urðum við hneykslaðar - næst brjálaðar - en síðan hlóum við okkur máttlausar og héldum áfram á næturklúbbinn meðvitaðar um hvað mögulega gæti beðið okkar. 

Þegar ég kom heim um kvöldið ætlaði ég í fótabað. En endaði í sturtu í fötunum... en það er allt önnur saga og allt önnur mynd. 

Uppáhalds barnabókin (færsla fyrir bugaða móður austur á landi)

Ég elska að lesa. Ég hef alltaf elskað að lesa. Ég les samt rosalega lítið og hef alltaf gert. Ástæðan er einföld, á klukkutíma næ ég að lesa að meðaltali 19-20 blaðsíður í hinni týpísku kiljustærð.... og já, á íslensku. 
Þar sem ég er líka óþolinmóð að eðlisfari (sérstaklega þegar kemur að afköstum mínum) næ ég sjaldan þeim slaka sem þarf til að njóta þess að sitja og lesa. Oft tók ég þó ákvörðun á unglingsárum að lesa ALLT dagblaðið (eða moggann), hverja einustu grein... sem er frekar fáránleg hugmynd þar sem helmingurinn höfðar engan vegin til manns. Það tókst heldur aldrei.
Í dag er ég byrjuð á þremur bókum og vinn mig að því að klára þær korter í svefn á kvöldin. 

Þegar ég var yngri voru ákveðnar bækur sem aldrei mátti lesa fyrir mig, allavega ekki fyrir svefninn. Ég kunni samt báðar sögurnar utan af en það voru atriði og myndir í bókunum sem hræddu mig. Þetta átti einkum við um tvær bækur, Skilaboðaskjóðuna og Búkollu.
Í Skilaboðaskjóðunni er ákveðin blaðsíða sem sýnir óhugnarlegar fætur Nátttröllsins í skóginum. Þessi mynd gat þýtt andvöku"nætur".

Þetta var aðeins flóknara með Búkollu. Þó ég skildi söguna og áttaði mig á aðstæðunum í henni bendist hræðsla mín að hetjunni, Búkollu. Þessi hræðsla gekk svo langt að á næturnar þegar ég vaknaði til að fá mér honey nut cheerios (ég veit - óþolandi óvani) og mamma bað mig að redda mér sjálf gat ég engan veginn stigið inn í ógnvænlegt myrkrið í eldhúsinu. Ástæðan? Jú, það gæti verið Búkolla undir borðinu.

Ég man ekki til þess að á þessum árum hafi ég átt uppáhaldsbók. Þegar ég var hins vegar 9 ára gáfu amma og afi í Sæbergi mér bókina "Litlu greyin" eftir Guðrúnu Helgadóttur. Það fannst mér frábær bók og ég sagði öllum frá henni sem vildu eitthvað um hana heyra. Ég man ekki hvort það var síðan amma sjálf eða Gugga, þáverandi mágkona mín, sem las fyrir mig bókina. En hvort heldur sem var grunar mig að mér hafi ekki þótt hún verri fyrir vikið... enda best að hlæja þegar einhver hlær með manni. 

Ég man lítið eftir bókinni að öðru leyti en því hvað mér fannst hún fyndin. Yngsta systkinið í sögunni fannst mér samt fyndnast, enda gert í því að láta það bulla í sögunni. Í aðalatriðum fjallar bókin um fjölskyldu, mamman og pabbinn eru að skilja og mamman fer með börnin upp í bústað til að finna sjálfa sig. Strákurinn í sögunni finnur í einum af sínum gönutúrum bústað þar sem fangi hefur komið sér vel fyrir - og í endanum á sögunni (spoiler) er fanganum boðið í mat. Amma kemur í heimsókn og týnist - en á eftir henni kemur síðan pabbinn að hjálpa til við leitina. 

Ég er ekki frá því að ég lesi hana aftur einhvern daginn - samkvæmt fortíðar-mér er hún allavega þvílíkt skemmtileg og rituð niður sem uppáhaldsbókin í ófáar vinabækurnar.

Hressandi kvikmyndagrátur

Ég tárast oft yfir kvikmyndum, ég man ekki til þess að hafa nokkurntíma farið að háskæla, en ég tárast oft. Stundum þarf ekki mikið til en stundum þarf mjög mikið til, allt eftir því hvernig ég er stemmd. Við erum eins misjöfn og við erum mörg hvað þetta varðar. Sumir ná engri tilfinningalegri tengingu við kvikmyndir, sumir ná of miklum tilfinningalegri tengingu og allt þar á milli. Ég þekki til dæmis til einnar stúlku sem grætur yfirleitt ekki yfir kvikmyndum en þegar hún er þunn grætur hún yfir hvaða kvikmynd sem er. Ég þekki aðra sem er kvikmyndin á meðan á henni stendur, finnur allt og reynir jafnvel að bjarga aðalpersónunum með því að segja þeim til. Ég þekki líka enn aðra sem veit sennilega aldrei hvaða kvikmynd við vorum að horfa á því hún eyðir allri myndinni í að spjalla á milli þess sem hún gagnrýnir leikarana, fötin þeirra, tónlistina og söguþráðinn.

Ég þekki líka eina sem fór einu sinni með mér í bíó árið 1998 og bjargaði mér svo sannarlega frá tárum í það skiptið. Saman mættum við tvær, 12 ára, ég og Antonía að sjá Titanic í bíóinu í Valaskjálf. Ég hafði keypt fyrir okkur miðana í forsölu í Rafeind, verslun sem nú er ekki lengur til - en var rekin af sömu bræðrum og bíóið.

Ég var fáránlega spennt. Ég, eins og nokkrar aðrar 12 ára stelpur, elskaði Leonardo DiCaprio og átti plaggöt af honum í tugatali. Myndin var löng en hvorug okkar fann mikið fyrir því enda gífurleg spenna í gangi. 

Síðan kom að því, skipið var sokkið og Jack Dawson búinn að koma Rose upp á flekann meðan fólk dó allt í kringum þau. Maður sá að Jack hafði það ekki svo gott, hann var við það að gefast upp. Kökkurinn í hálsinum stækkaði og augun við það að fyllast að tárum. Ég starði á skjáinn, gjörsamlega miður mín, þegar Antonía byrjaði að hlæja. 

Ég leit á hana mjög hissa og hún horfir á mig "æ, sorrý... " og tekur fyrir munninn á sér.

Ég sökkvi mér aftur í myndina, eða reyni það, en Antonía heldur áfram. Ég reyni að taka ekki eftir því þar til hún hallar sér að mér "Silla... Silla. Sorrý... bara konan fyrir aftan okkur grenjar svo asnalega".

Ég sagði öllum í skólanum frá þessu, fannst þetta sjúklega fyndið þó ég hafi ekki alveg viljað gúddera hegðun Antoníu á meðan á henni stóð. Ég fékk Titanic special edition videospólu með part úr filmu, plaggati og myndum í afmælisgjöf þetta árið. Ég man ekki hvort ég náði að gráta eitthvað yfir þessu atriði seinna meir, en þykir það mjög ósennilegt þar sem þetta atvik poppar alltaf upp í huga mínum þegar ég sé þetta atriði. Nú til dags poppar það reyndar alltaf upp þegar minnst er á Titanic og mér þykir það mjög skemmtilegt. 

Don´t dream it, be it...

Þegar ég valdi nafn á bloggið mitt vildi ég að það gæti náð yfir öll mín skrif, segði eitthvað um mig og hefði þýðingu.

Don´t dream it, be it gæti vel átt við blogg um lífið sjálft og í heildina hvernig maður þroskast í áttina að því sem maður vill vera. 

Don´t dream it, be it er líka setning úr uppáhalds söngleiknum mínum, The Rocky Horror Picture Show, sem ég sá m.a. 4 sinnum í uppsetningu Menntaskólans á Egilsstöðum. 

Don't dream it, be it er líka kvót og ég er algjör sökker í kvót. Áður átti ég blogg með nafnið "And those dreams that you dare to dream really do come true" sem er textabrot úr laginu "Over the Rainbow" úr galdrakarlinum í Oz. 

Kvót sem snúa að draumum manns í lífinu hafa alltaf höfðað mikið til mín og ég á auðvelt með að láta þau hafa áhrif á mér. Það sem hins vegar gerir það að verkum að "Don't dream it, be it" höfðar svo vel til mín er hvar valdið liggur. Í mörgum kvótum er talað um að ef maður óski sér nógu mikið verði draumur manns að veruleika, í öðrum þá á maður ekki að gefa upp vonina því mögulega detti draumurinn upp í hendurnar á manni einn daginn. "Don't dream it, be it" setur alla ábyrgðina yfir á þann sem á lífið. Í mínum huga hefur þetta hvetjandi merkingu, segir mér að í stað þess að eyða tímanum í dagdrauma skuli ég eyða honum í eitthvað sem kemur mér í átt að þeim.

Þegar ég stofnaði þetta blogg var það aðallega til að blogga um áskoranir, áramótaheit og framfarir. Það hefur hins vegar einnig rúmast pláss á því fyrir afturför, brostnar vonir og mistök.

Eitt af því sem ég vil vera er heiðarleg, svo allir þessir þættir eiga vel heima á bloggi nefndu "Don't dream it, be it".

Uppáhalds mynd af bestu vinum

Hér ætti ég að birta uppáhalds myndina mína af mér og bestu vinum mínum. Ein kemur upp í huga mér, fermingarmyndartakan af mér og Hjördísi Mörtu. Hjördís 2 höfðum hærri en ég, við báðar í upphlut og ég með hendina á öxlinni á henni. Þetta er priceless mynd en þið verðið bara að taka orð mín trúanleg þar sem ég hef aldrei skannað þá mynd og á hana því ekki á rafrænu formi.

Í staðinn ætla ég að setja hér inn mynd sem vekur alltaf bros þegar ég rekst á hana. Hún er af mér, Hjördísi og Fanneyju. í góðum gír fyrir nokkrum árum þegar Fanney kíkti í heimsókn til Ísland og við kíktum á lífið í miðbænum. 

Einnig ætla ég að bæta inn einni mynd sem við í vinkonuhópnum höfum notað sem hópmyndina okkar, því hingað til höfum við aldrei náð okkur öllum saman á mynd. Þar verður engin breyting á næstu helgi þegar þessi hópur hittist í matarboði heima hjá mér, þar sem Agla stakk af til allra hinna landanna í heiminum akkúrat á sama tíma og áætlað matarboð. 

Ég legg því fram ósk hér og nú um að næst þegar við hittumst allar 6 verði smellt af!

Ekki það að ég elska þessa mynd af okkur...;)

Hér á Fálkagötunni stendur annars yfir skipulagning á þorrablóti sem við ætlum að vera með hér heima í kvöld. Ég er samt ekki ennþá búin að klæða mig. Þetta kemur allt með uppstúfnum og hangikjötinu.

10 möguleg matarboð

Ef ég mætti sitja 10 mismunandi matarboð með 10 mismunandi manneskjum, lifandi eða dánum, þá yrðu það eftirfarandi. Ég svindlaði reyndar aðeins með því að nefna tvo hópa en reglur eru bara til að sveigja þær aðeins. Meðfylgjandi er þriggja rétta matseðill fyrir hvert matarboð.

Amma í Sæbergi (best væri náttúrulega að hafa afa með líka)

Forréttur: Sumarkaka
Aðalréttur: Fiskibollur
Eftirréttur: Marengskaka

Það var oft erfitt að gera sér grein fyrir því um hvaða máltíð var að ræða í Sæbergi þar sem maður var rétt lagstur upp í sófa að leggja sig eftir kaffi þegar það var kominn kvöldmatur. Það útskýrir kannski forréttinn örlítið.

Pabbi

Forréttur: Síld. Hún er góð. 
Aðalréttur: Bleikar bollur eða kjöt í karrý
Eftirréttur: Ávextir, rjómi og súkkulaðispænir

Bifrastarhópurinn 

Forréttur: Súkkulaðirúsínur, hægt að narta í til að hita upp magann á meðan það er eldað
Aðalréttur: Kjúklinganúðlur
Eftirréttur: Frönsk súkkulaðikaka með pippkremi

Fellabeibsurnar

Forréttur: Brauðstangir úr söluskálanum
Aðalréttur: Vetrarsúpan hennar Katrínar
Eftirréttur: Skyrkakan sem Agla bjó til en var full af súkkulaði

Eftirpartýréttur: Samloka í samlokugrilli heima hjá Grétu og Fúsa. Ostar heiman frá mér.

Nigella

Hún mætti bara sjá um að elda og koma mér á óvart. Ég myndi alveg treysta henni til þess :)

Aldís

Forréttur: Mojito. Er það ekki réttur? Humar myndi líka hitta í mark.
Aðalréttur: Lamb úr Brekkubæ eða heilsteiktur kjúklingur ef hitt er ekki í boði.
Eftirréttur: Nóg af nammi og snakki myndi sennilega ganga best hér bara. Röndótti ísinn í Danmörku var líka ágætur. 

Jay Cutler
Maðurinn borðar 10 máltíðir á dag og ein máltíð getur stundum náð yfir dagskammtinn sem ég þarf að hitaeiningum svo þetta ætti að verða mjög fróðlegur kvöldmatur. Væri gaman að sjá hversu langan tíma það tæki mig að æla. Ég færi allavega ekki í kappát við þennan gæja.

Forréttur: Sushi (las á mörgum stöðum að honum þætti það gott)
Aðalréttur: T.d. 285 g kjúklingur og 840 g hrísgrjón
Eftirréttur: Próteinduft? Eggjahvítur? allskonar?

Sigga 
Það er alltaf gott að fara í mat til hennar Siggu tengdamömmu minnar. 

Forréttur: Humar með kús kús og salati
Aðalréttur: Kalkúnn með geggjað góðu fyllingunni
Eftirréttur: Toblerone eða rommkúluís

Margrét Dögg
Oh, við Margrét áttum svo margar góðar máltíðir saman. 

Forréttur: Hálf beygla með túnfisksalati
Aðalréttur: Kjötbúðingur eða fiskbúðingur með tómatsósu
Eftirréttur: Smákaka af Subway

Sindri
Ég elska svo margt sem Sindri eldar, það kemur eiginlega aldrei fyrir að mér finnist maturinn hans ekki góður. Reyndar finnst mér eitt af því skemmtilega við hans matargerð að hann man ekkert endilega hvað hann gerði síðast... svo hann prófar oft eitthvað nýtt. Hann þarf engar uppskriftir frekar en hann vill og veit upp á hár hvernig á að bjarga hlutunum þegar mér finnst ég vera að klúðra þeim.
Ég ætla að setja upp 2 matseðla, annarsvegar það sem ég myndi elda fyrir hann - og hins vegar það sem ég myndi vilja að hann myndi elda.

Ég myndi elda fyrir hann (að því gefnu að ég væri nógu fær til þess):

Forréttur: Bláskel í bjórsoði
Aðalréttur: Nautasteik, og velja svo gott kjöt að það þyrfti ekki sósu með. Mögulega bara viskíglas til hliðar. Ég myndi hafa til hliðar fyrir hann kartöflubáta til að narta í.
Eftirréttur: Fullkomin frönsk súkkulaðikaka með ferskum berjum og rjóma.

Óskalistinn minn frá honum:

Forréttur: Avacado, jarðaberja salat eða humar
Aðalréttur: Heilsteiktur kjúklingur eða svínarif með tilbúinni BBQ sósu sem hann gerir fáránlega vel.
Eftirréttur: Smores kaka. Ég elska hana. 


Gott ég var allavega södd að skrifa þetta blogg.... nýkomin heim af deiti þar sem ég borðaði yfir mig á sjávarréttahlaðborði í boði Sindra.

Góða helgi!

Þrjár góðar bernskuminningar

Ég man mikið frá barnæsku minni. Reyndar hélt ég að allir gerðu það en með árunum hef ég rekið mig á að svo er alls ekki. Margir eiga ekki minningu fyrr en eftir að þeir byrja í grunnskóla á meðan aðrir eiga minningu frá fyrstu árum lífs síns. 
Áskorun dagsins snýr að umræddum minningum en hér fylgja þrjár slíkar.


1. Leikskóli, söngur og sippubönd
Ég söng mikið sem barn. Það þurfti engar sérstakar ástæður til þess og oftar en ekki var mér alveg sama hvort einhver væri að hlusta. Ég gekk um og söng, lék mér í rennibraut og söng, lék við brúðurnar mínar og söng. Ég veit ekki hvers vegna en greinilega hefur þetta gert eitthvað fyrir sálartetrið. Margir leikir sem ég fór í tengdust tónlist. Til dæmis danskeppnir í Brekkubæ með Aldísi þolinmóðu stóru frænku, tónlistarmyndbandaupptaka með Eyrúnu Hrefnu í Réttarholti (þar sem Jesus Christ Superstar og María Björk kom sterkt inn) og þykjast skrifa upp texta á gul blöð við plötuspilarann heima eins og pabbi án þess að kunna að skrifa. Seinna meir einkenndust leikirnir meira af textaskrifum og að syngja á kafi í djúpu lauginni. Þessa tvo leiki áttum við Hjördís Marta saman en ég býst við að sá seinni hafi verið vinsæll hjá mörgum. Sá fyrri virkaði hins vegar þannig að við skrifuðum báðar niður marga "titla" á textum (ekki titla sem voru til), brutum miðana saman og settum í glas. Við drógum síðan titil og völdum númer, en númerið táknaði blaðsíðutal í Stóru gítarbókinni. Við lagið sem prýddi blaðsíðuna þurftum við síðan að semja nýjan texta sem bar þann titil sem við höfðum dregið. Þarna komu fram góðir textar á borð við "Gulleggið hans Andra".

En aftur að leikskólanum. Fyrsta minningin sem hér um ræðir gerist í gamla kastalanum á Hádegishöfða og fyrir framan gamla leikfangaskúrinn. Ég man vel eftir því að hafa hlaupið í hringi um kastalann syngjandi Mýrdalssand á orginu á leikskólatíma. Eitt uppáhaldslagið mitt þá og stefið úr því það allra fyrsta sem ég lærði á píanó. Í hinni minningunni vorum við tvær, ég man ekki hver var með mér, en við notuðum trépall sem var á svæðinu sem svið, sitthvorn endann af sippuböndum sem míkrófóna og sungum af heilum hug Draum um Nínu. Ég man heldur ekki hvort ég var Stebbi eða Eyfi, enda hefur það alla tíð verið algjört aukaatriði fyrir mér. 


2. Svefngengill
Við hliðina á mér í Fellabæ bjuggu lengi vel tveir af mínum bestu vinum, systkinin Berglind og Bjarnþór. Þau voru bæði mjög góðir vinir mínir en Bjarnþór var nær mér í aldri svo framan af brallaði ég meira með honum. Það skipti mig þó svo litlu máli hvort þeirra ég léki mér við að fyrsta setningin þegar komið var til dyra heima hjá þeim var ávallt "Er Berglind eða Bjarnþór heima?". Yfirleitt var annað þeirra laust en stundum bæði og ekki veit ég hvernig við leystum þá það mál, ég man nefnilega ekki til þess að við höfum mikið leikið okkur öll saman. 
Leikirnir með Berglindi voru töluvert öðruvísi en leikirnir með Bjarnþóri. Með Berglindi klæddum við Hnoðra, köttinn þeirra, í dúkkuföt og höfðu hann sem aðal propsið í mömmó, byggðum upp völundarhús eða þrautabrautir úr lego og bókum fyrir hamsturinn hennar eða fundum þriðju stelpuna með okkur og að lokum var einhver skilinn útundan. Með Bjarnþóri snérist þetta meira um að byggja upp hjólabraut í grunninum, "mála" nýja bíla með vatni og drullu, búa til ryðgaða hluti því við vorum að safna og nenntum ekki að bíða eftir að þeir ryðguðu upp á eigin spýtur og lakka leikfangabíla með naglalakki. 
Ég hef 2 á ævi minni gengið í svefni, að mér vitandi. Annað skiptið vaknaði ég í stígvélum uppí sófa, hitt skiptið, sem hér frá segir, vaknaði ég og hélt mig hefði dreymt allt sem gerst hafði. Sumt mundi ég sem draum, sumt mundi ég alls ekki. Ég hef verið á bilinu 9-10 ára og átti herbergi í kjallara. Í svefni tókst mér að ganga upp stigann, inn í forstofu, stinga mér í stígvélin og fara út á náttkjólnum. Eina sem ekki var eðlilegt við þetta ferli var að ég skildi útidyrnar eftir opnar. 
Ég geng yfir til Berglindar og Bjarnþórs þar sem pabbi þeirra (Elli) var enn á fótum, horfandi á sjónvarpið. Ég banka og hann kemur til dyra.

Ég: Hæ. Er Berglind eða Bjarnþór heima?
Hann: (verulega hissa) Já... en þau eru löngu farin að sofa.
Ég: (ekki að skilja)
Löng þögn
Hann: Silla mín... átt þú ekki að vera löngu komin heim?
Ég: Hvað er klukkan?
Hann: Hún er orðin tvö.
Ég: Já, neinei... ég á ekki að koma heim fyrr en klukkan tíu.

Þetta var parturinn sem ég mundi eftir sem draum. Í skólanum daginn eftir fékk ég síðan að heyra frá þeim syskinum að ég hefði einnig reynt að fá snjósleða pabba þeirra að láni og gaf litlar skýringar á því hvað ég ætlaði mér með hann. Ella tókst að sannfæra mig um að fara heim og fylgdi mér yfir hálft bílaplanið en á móti mér tók pabbi á nærbuxunum að undra sig á aðstæðunum. 
Daginn eftir vakna ég, haldandi að allt hafi verið draumur, geng upp stigann og það fyrsta sem pabbi spyr er hvort ég hafi verið að heimsækja Berglindi og Bjarnþór um nóttina. Þetta þótti mér vægast sagt heldur óþægilegt og brá verulega að hann vissi um mína drauma. 


3. Ásgeir
Þegar ég var smábarn átti ég engan bangsa sem ég tengdi við. Ég átti hins vegar dúkku sem heitir Jóa og er nefnd eftir konu föðurbróður míns, en sú var mikið með mig og kom fram við mig eins og hin börnin sín. Dúkkan var gjöf frá henni til mín þegar ég var mjög lítil en í minningunni er hún keypt í Kaupfélaginu á Borgarfirði eysta. Þessi dúkka dröslaðist með mér flest og fékk stundum slæma útreið, ekki alltaf viljandi. Til að mynda var ég einhverntíma svo reið við mömmu að hafa látið klippa hárið mitt stutt (ég borðaði það í tíma og ótíma) að hún sá sig tilneydda til að tilkynna mér að hárið yxi aftur. Með þetta að leiðarljósi sótti ég Jóu og byrjaði að klippa hana þar til misskilningur minn var leiðréttur og ég gerði mér grein fyrir því að hennar hár yxi aldrei aftur. Jóa er því með broddaklipptan topp. 
Þó Jóa sé yndisleg og mamma hafi komið fram við hana eins og alvöru barnabarn og til dæmis saumað á hana jólakjól í stíl við minn, þá er hún ansi óþægileg að kúra með þar sem stór partur af henni er úr plasti. 
Um jólin 1995 (frekar en 1996) gáfu Jóa og Aldís mér bangsa. Ég þurfti ekki lengi að veltast með nafnið á honum því Ásgeir, bróðir pabba, var jú maðurinn hennar Jóu og því nefndi ég bangsann eftir honum. Jólin sem ég fékk Ásgeir keyrðum við á Borgarfjörð í jólaboð eins og venjan var. Og eins og venjan var þá varð ég bílveik á leiðinni. Þetta sinn minnir mig að ekki hafi þurft að stoppa svo ég gæti ælt, en það fór nú ekki betur en svo að þegar komið var á Borgarfjörð gusaðist út úr mér æla - og partur af henni lenti beint á bossann á nýja Ásgeiri. Þetta var mikil sorg og Ásgeir strax tekinn í rassaþvott. 
Eftir þvottinn þótti mér þó ennþá ælulykt af honum og brá Aldís þá á það ráð að spreyja á hann ilmvatni. Nítján árum seinna get ég enn ímyndað mér ilmvatnslyktina þegar ég hugsa um Ásgeir. 
í dag býr Ásgeir í gamla herberginu mínu í Fellabæ. Við reynum að nýta tímann vel þegar við hittumst.

Fótgangandi með hjartað í buxunum

Ég átti leið fótgangandi frá einum hluta vesturbæjar yfir Hringbraut í kvöld. Ég ætlaði aldrei að hafa mig af stað, allt vann á móti mér. Bíllinn bilaður á allt öðrum stað á höfuðborgarsvæðinu, ipodinn rafmagnslaus og það sama mátti segja um símann minn.

Ég gekk af stað með regnhlífina sem ég hafði keypt í New York og tekið með mér heim þrátt fyrir yfirlýsingar um að regnhlífar á Íslandi væru gjörsamlega tilgangslausar. Fyrstu skrefin voru ánægjuleg, mikil rigning og umhverfishljóðin nokkuð sem ég hafði ekki lengi hlustað eftir.

Ég var nokkuð ánægð með mig og regnhlífina mína þar til ég beygði inn í fáfarnari götu hér í Vesturbænum. Allt í einu fannst mér myrkrið meira og fór sífellt að líta aftur fyrir mig eins og ég hafði ítrekað gert á kvöldin þegar ég var krakki. Útfrá því fór ég að velta fyrir mér hver hefði plantað í mig þessa fáránlegu myrkfælni og þessa hræðslu við skugga í myrkrinu... sem var samt minn eiginn og regnhlífarinnar. Hver hafði forritað í mig þann faktor að halda inni í mér andanum þegar ég gengi fram hjá eina bílnum í þröngri götunni sem kveikt var á. Alltaf hafði ég haldið að þessi viðbrögð væru eitthvað sem yxi af manni en ég var alveg jafn hrædd og þegar ég var 11 ára á sprettinum milli húsa í Fellabænum á kvöldin. Hægði ekki á mér fyrr en ég snerti hurðarhúninn, en þolið í dag leyfir það ekki... auk þess sem stoltið er stærra.

Næst kom ég að kirkjugarði og ekki skánaði það nú. Ég velti fyrir mér hvernig væri að búa þar á móti og var viss um að ef ég byggi þar myndi ég alltaf spretta úr bílnum mínum á kvöldin.

Þegar yfir Hringbrautina var komið og ég rölti fram hjá Hótel Sögu áttaði ég mig á að yfirlýsingar mínar um að regnhlífar á Íslandi gerðu ekkert gagn voru orðnar að veruleika. Ég ríghélt í regnhlífina svo hún myndi ekki spennast í öfuga átt á meðan ég rennblotnaði af láréttri rigningunni. Jæja, hún hefði þó dugað hálfa leið.

Á svipuðum tímapunkti velti ég fyrir mér hvort ég gæti bloggað um þennan göngutúr. En ég hélt nú ekki. Hvernig myndi ég svosem byrja það? Jú ég gæti byrjað á "Ég átti leið fótgangandi frá einum....". Þessu velti ég fyrir mér en ákvað að lokum að þegar ég yrði loks komin aftur heim myndi ég líklega aldrei nenna að skrifa þennan pistil. Ég myndi beila á því eins og alltaf.

Á áfangastað stoppaði ég örlitlar 20 mínútur, rétt nægilega lengi til að fara að finna fyrir hroll í blautum fötunum. Ég var svo heppin að eiga á þessum stað reiðhjól svo ég ákvað að renna mér á því til baka.

Á leiðinni heim hjólaði ég í alla polla sem ég sá og hafði gaman af á milli þess sem ég hlustaði á sjálfa mig verða móðari og móðari. Líklega hef ég ekki flýtt mér eins mikið á hjóli síðan ég var krakki í kappi við annan krakka (eða Sigga bróður sem var á móti mér á bíl... það kapp endaði með því að ég hjólaði á ljósastaur).
Á þessum stutta tíma á leiðinni heim náði ég þó að velta örlítið fyrir mér samskiptamynstri fólks og komst að því að það er langt síðan ég hef verið í svona slæmu líkamlegu formi.

Stundum er nefnilega ágætt að iPodinn manns sé rafmagnslaus.

Braxton, spóla og árin

 Það er tvennt í lífi okkar sem er öruggt, við fæðumst og við deyjum. Þessa áminningu hef ég heyrt allnokkrum sinnum á ævinni og þó þetta séu alls engin geimflaugavísindi má ætla að flestir reikni fastlega með því að ná þessum tölfræðilega meðalaldri.

Þegar ég var 11-13 ára gömul flýtti ég mér ansi hratt að fullorðnast. Ég man eftir morgnum í 6. bekk þegar að ég gekk í skólann og hugsaði með sjálfri mér að nú yrði ég að einbeita mér að því að gera ekkert barnalegt, haga mér eins og unglingur. Þetta kann að hljóma undarlega og óheilbrigt en skrefið að fara úr barnaleikjum, eltingaleikjum er erfitt en mjög nauðsynlegt þegar að maður er skotinn í strák í 9. bekk.

Þegar ég varð 15 ára snérist dæmið algjörlega við, mér fannst tíminn líða of hratt og fann þá fyrir því að ég var ekki tilbúin að fullorðnast alveg strax. Menntaskólinn var handan við hornið og mér loksins farið að finnast gaman í grunnskólanum, auk þess sem ég var skotin í strák sem var ári yngri en ég. Ég upplifði 19 ára afmælið mitt eins og ég ímynda mér að flestir upplifi 30 ára afmælið sitt. Ég fékk áfall yfir því að markaðsett “bestu ár lífs míns” yrðu senn á enda og langaði helst að stöðva tímann.

Eftir það hef ég ekki mikið velt mér uppúr þessu, mér hefur tekist ágætlega að halda afneitun minni með hjálp eldra fólks á Heilsuhælinu í Hveragerði sem rökræðir aldur minn í hvert sinn sem ég mæti á svæðið og þá eru tölur milli 15 ára og 20 ára í umræðunni. Það fyndna er að mér finnst það bara jafn skrítið og mér fannst það þegar sömu umræður með sömu ágiskunum voru í gangi fyrir 7 árum síðan, ekki skrítnara.

Um helgar í miðbæ Reykjavíkur uppúr kl. 4 fara einhverjir gæjar að fikra sig nær, snúa manni í hringi og hella óvart bjór á mann í leiðinni, eitursvalir. Halla sér að manni og segja eitthvað á þessu leið “ógissleg’ ertu sæt” (fyrir utan þennan einstaka sem ég hitti í 10-11 og sagði mér að hann hafi alltaf langað til að eignast systir… ég sagði “mér líka svo þetta er bara góður díll fyrir þig”). Rétt eftir því mómenti segi ég “hvað ertu gamall?” Svörin verða síundarlegri með árunum og algengast  þessa dagana eru 1991 eða 1992.  Það undarlega er að ef þeir tækju ekki fram fæðingarárið heldur segðust vera 21 eða 22 finndist mér þeir sjálfsagt mun nær mér í aldri.

Það sem fékk mig til að velta þessu aldursmáli fyrir mér er að síðustu mánuði hef ég æ oftar lent í því að tala við fólk um tvítugt og byrja setningarnar á “hah! Veistu ekki hver …… er?”, lít síðan í kringum mig og átta mig á því að það er enginn annar að hneykslast á því og flestir með svona þú-ert-ekki-með-hlutina-á-hreinu-gamla lúkk.

Líkan svip fékk ég um daginn þegar ég lenti á spjalli við stúlku sem hefur mikið verið að syngja en hafði aldrei heyrt Toni Braxton nefnda á nafn. Sama stúlka ber nafn Mariuh Carey töluvert öðruvísi fram en stúlkur á mínum aldri. Þegar ég var 15 ára töluðu Íslendingar um Maríu Karei en í dag, með aukinni hnattvæðingu býst ég við, heitir hún orðið Meræha Kerí. Fyrir utan það að hún er að verða gömul...  og Brad Pitt, Jennifer Aniston, Johnny Depp, Stebbi Hilmars og Björn Jörundur líka. 

Annað dæmi um slíkan svip mátti sjá á litlu frænkum mínum sem grettu sig ægilega þegar ég gekk inn í herbergi til þeirra og spurði hvort þær væru að horfa á spólu. Eftir grettunni kom síðan hönd á mjöðm og “Hvað er eiginlega spóla?”

Það er kannski skrítið og jafnvel örlítið hlægilegt en sorglegu kallarnir á barnum, sem við bentum á og fussuðum við þegar ég var tvítug voru ekki nema kannski 3 árum eldri en ég í dag. Ég veit ekki hvort almennt sé viðhorfið annað í dag og þess vegna finnist mér þeir ekki eins sorglegir, eða hvort ég sé orðin sorglega gella í afneitun. Ég allavega harðneita að stunda Thorvaldsen fyrr en eftir 15 ár í fyrsta lagi!

Fyrstu fartölvuna mina fékk ég í fermingargjöf árið 2000, hún var keypt notuð af lögfræðingi. Til þess að ná nettengingu á hana þurfti ég að sitja í símastólnum heima, hringja inn á internetið til að ná í efni gegnum Napster og hanga á ircinu. Börnin sem fermdust í ár hafa aldrei verið án internets.

Þróunin er gífurlega hröð. Ég er ekki orðin þrítug og ég er samt farin að tala um hvernig þetta var hér “áður fyrr”. Þetta stefnir ekki í gott hjá mér.

Einu ári síðar

Í dag er nákvæmleg eitt ár frá því að ég útskrifaðist úr meistaranáminu mínu. Það er undarleg tilfinning, sérstaklega í ljósi þess að líf mitt er allt öðruvísi en ég hafði ímyndað mér það yrði á nákvæmlega þessum tímapunkti. 

Þennan dag sem ég útskrifaðist eftir margra mánaða stanslausa vinnu í ritgerðinni minni og alltof lítil félagsleg tengsl við umheiminn, var ég ekkert þreytt. Ég var stolt af mínu verki og nánast tilbúin að hefja næstu ritgerðarskrif. Ég var í raun á svo mikilli ferð í þessu öllu saman að ég hefði vel getað þotið af stað í næsta rannsóknarverkefni án umhugsunar. Það var þó ekki svo að álagið hefði ekki náð mér, ég vissi það bara ekki enn.

Á síðustu metrum ritgerðarinnar var ég komin með lista yfir hluti sem ég ætlaði að leyfa mér að gera þegar henni væri lokið. Þetta voru ekki stórir draumar né merkilegir en engu að síður var þeirra sárt saknað úr lífi mínu. Ég ætlaði að plokka og lita á mér augabrúnirnar, setja á mig brúnkukrem, spila á gítar, syngja, semja ljóð, blogga, skrappa, hreyfa mig meira og hitta vini mína. Svo nokkrum mánuðum síðar þegar ég yrði komin í góða og skemmtilega vinnu tengda náminu mínu myndi ég skrá mig á alls kyns skemmtileg námskeið, söngnámskeið til dæmis og jafnvel skrá mig aftur í gítarnám.

Tveimur mánuðum eftir skilin á ritgerðinni vaknaði ég upp við það að ég hafði ekki gert einn af þeim hlutum sem ég hafði viljað brjótast út úr ritgerðarvirkinu til að framkvæma. Nema plokka og lita á mér augabrúnirnar. Þá fyrst áttaði ég mig á því að þetta hafði vissulega tekið sinn toll og ekki var að bæta ástandið að það gekk hægt að koma sér í starf sem tengdist náminu. Starfið sem ég var í höfðaði ekki til mín þó dagarnir liðu hratt því það var mikið að gera og skemmtilegir vinnufélagar í kringum mig. Ég hugsaði samt sem áður oft yfir daginn hvað ég hlakkaði til að koma heim og gera eitthvað af því sem ég hafði vanrækt svo lengi en yfirleitt liðu dagarnir hjá með áhugamálin ósnert.

Útskriftardagurinn minn var upphafið af mjög erfiðum tíma í mínu lífi og það má með sanni segja að 2012 fari ekki ofarlega á vinsældarlistann yfir uppáhaldsárin mín. Það er margt við það að verða fullorðinn og standa á krossgötum sem verður ekki kennt, í fyrsta sinn upplifir maður mögulega eftirsjá og árin sem maður eyddi á skólabekk fara að vísa manni í einhverjar áttir... og þá er spurning hvort maður vilji fara þangað. Önnur spurning er hvort gáttin sé yfir höfuð opinn þrátt fyrir að maður hafi gert sig fullkomlega tilbúinn bara fyrir hana og lagt sig 100% fram fyrir hana.

Árið 2012 kemur guðsblessunarlega aldrei aftur en þroskastökk mitt það árið er engu að þakka nema öllum þeim brostnu væntingum og hindrunum sem ég mætti. Æðruleysi er eitt það fallegasta sem ég get hugsað mér en sjálf hef ég aldrei getað státað mig af því. Ég byrjaði hins vegar árið 2013 skrefinu nær því að geta viðurkennt að ég hef ekki sjálf vald yfir öllum þáttum lífs míns.

Að lokum má setja upp smá jákvæðan samanburð sem staðfestir í mínum huga að árið 2013 verður mitt!

25.02.2012

Vinna: bakvinnsla í útibúi Arion banka

Síðasta ljóð samið: júlí 2008

Eftirsjá: stanslaus

Kg: 69,4

25.02.2013

Vinna: Verkefnastjóri hjá Silent Company ehf (silent.is)

Síðasta ljóð samið: 24. Janúar 2013

Eftirsjá: Engin

Kg: 66,6

Allt í áttina krakkar, allt í áttina...