Þrír mánuðir

Þrír mánuðir. Ársfjórðungur. 90 dagar. 13 vikur. 

Í gær voru þrír mánuðir í settan dag og því þriðji og síðasti leikhluti meðgöngunnar hafinn. 

Ég hef þónokkrum sinnum verið spurð hvort það sé allt tilbúið og fannst aldrei neitt liggja á. Í gær hljóp ég upp til handa og fóta, skoðaði samfellurnar sem við höfum eignast á strákinn aftur (já, það er það eina sem við eigum fyrir utan plastskeiðar sem eiga að vera betri en venjulegar plastskeiðar), fór á bland.is og skoðaði allskyns barnadót, sjova.is og las mér til um barnabílstóla.... og ákvað síðan aftur að mér finndist ennþá ekkert liggja á. 

Fyrsti hluti meðgöngunnar fannst mér líða mjög hægt - sérstaklega parturinn þar sem fáir vissu af henni og mér leið sem verst. Ég var orkulaus, leið illa í vinnunni sem bitnaði á framlagi mínu þar og ég vissi ekki hvernig ég myndi höndla níu mánuði af þessari líðan. Sem betur fer, eins og í flestum tilfellum, gekk það yfir og hægt og rólega fékk ég matarlystina, orkuna og metnaðinn til baka. 

Núna finnst mér tíminn hins vegar líða mjög hratt og sveiflast á milli þess að vilja að hann hraði enn frekar á sér eða hægi gífurlega. Suma daga óska ég þess að hafa lengri tíma fyrir sjálfa mig, njóta þess að hafa hlutina einfalda og hugsa bara um mig, en aðra daga myndi ég helst kjósa að ljúka þessu öllu af og fá drenginn í hendurnar strax. 

Þrátt fyrir þessar sveiflur er markmiðið að njóta síðustu metranna til fulls - njóta þess að vera bara tvö, sofa út um helgar og lifa í núinu. Halda áfram að taka til í sálinni og samhliða þessu, hægt og rólega, safna að sér nauðsynlegum hlutum áður en frumburðurinn mætir. 

Framundan er fæðingarnámskeið, skoðanir, sykurþolspróf og allskonar stuð tengt komu barnsins í þennan heim, fyrir utan mikilvægar heita potts ferðir, meðgöngujóga og gönguferðir sem Sindri hefur verið duglegur að draga mig í. Ég er ekki alltaf í stuði fyrir þær en hef vanið mig á að segja samt alltaf já. Hingað til hef ég verið voðalega ánægð með það eftir á.
Já, þetta eru merkilegir tímar fyrir litlu mig og oft hræða þessar tilvonandi breytingar mig gífurlega, sérstaklega ef ég leyfi áhyggjuhluta heilans að leika sér. Vísvitandi hef ég þó reynt að fanga leiki hans og eyðileggja fyrir honum því vissulega hjálpar það lítið að taka þátt í leiknum. 

90 dagar. 13 vikur. Ársfjórðungur. 3 mánuðir. 

Ekkert stress krakkar. Ekkert stress. 

Af 100 misstórum verkefnum

Þið sem hafið fylgst með mér eða þekkið mig ættuð að vera farin að átta ykkur á því að ekkert er ár án áramótaheita í mínum heimi. Ég gefst ekki upp þrátt fyrir að hafa ekki enn getað fagnað því að hafa staðið við slík heit. Í ár tók ég aðra hugsun á þetta heldur en síðustu ár og tímasetti engin markmið, ég einblíndi ekki á nokkra stóra hluti (eins og manni er jú frekar ráðlagt að gera) heldur setti niður 100 hluta to-do lista sem ég strika út af jafn óðum. 

Ástæðan er að ég veit að líf mitt er varanlega að breytt - næstu þrjá mánuði mun ég ekki geta hreyft mig eins hratt og áður og eftir þann tíma veit ég ekkert hvernig lífið verður. Ég hef nefnilega aldrei eignast barn áður og vissi þar af leiðandi ekki hvað væru raunhæf markmið í bland við þessa gífurlegu breytingu. Í staðinn fyrir að lesa mér til, skoða alls konar reynslusögur og búa mér til hugmyndir um hvað sé raunhæft, sennilegt o.s.frv. ákvað ég að byggja ekki um neina uppskrift, leyfa þessu að verða og taka einn dag í einu. Tækla lífið þetta árið með æðruleysi og leyfa því að koma mér á óvart án þess að vera með kröfur eða hugmyndir um bestu mögulegu uppskriftina. 

Á 100 atriða listanum mínum má finna atriði sem ég hef ætlað mér að framkvæma lengi og taka innan við klukkutíma. Þar má einnig finna atriði sem eru loforð um að ég muni sinna ákveðnum hlutum örlítið betur - í viku eða jafnvel mánuð, í von um að það breyti rútínunni að einhverju leyti. Þar má einnig finna atriði sem ég hef nú þegar byrjað á en verður ekki lokið fyrr en í lok ársins. Síðast en ekki síst má finna atriði sem eru "gúfí", skemmtileg og hafa í raun engan augljósan tilgang á listanum. 

Ég hef nú þegar strikað eitt atriði út af listanum sem ég ætla að segja frá í næsta bloggi. Í kvöld mun ég strika út annað atriði - að birta þrjú blogg í sömu vikunni. Ég er síðan að vinna í fimm atriðum, sum þeirra munu taka allt árið,  og stefni á að hafa strikað út 8 atriði af listanum um næstu mánaðarmót. 

Það er bara ekkert ár hjá mér án áramótaheita - þannig verður það sennilega allavega þangað til ég upplifi það einn daginn að hafa staðið alfarið við þau! Tólf mánuðir er langur tími til að halda athyglinni en eins og áður þá er ég uppfull af óraunsærri bjartsýni um að í ár muni þetta ganga upp. 

Í fyrra setti ég allt upp í excel - í ár er listinn krotaður inn í típíska dagbók. Ég hef komist að því "the hard way" að tryggð þín við markmiðin tengjast á engan hátt forritinu sem þú notar við að setja þau upp. Bömmer. 

Fyrir mér eru setning áramótaheita og vinnsla í þeim ákveðin skemmtun. Það er að segja alveg þangað til ég átta mig á því að það er ekki lengur séns að ná þeim. Ég óska ykkur því góðrar skemmtunar með ykkar eigin ef þið hafið sett ykkur einhver - ef ekki get ég örugglega hjálpað ykkar með eins og einn lista. EKKERT mál. 

Árið 2014 - seinni hluti

Þriðji ársfjórðungur

Um mánaðarmótin var komið að langþráðu sumarfríi þar sem við skelltum okkur með allri fjölskyldunni hans Sindra í ellefu daga ferð til Danmerkur. Þar byrjuðum við á að dvelja viku á Blåvand á Jótlandi. Þar fórum við á ströndina, í minigolf, út að borða, keyrðum í nálæga bæi og sitthvað fleira skemmtilegt. Veðrið lék við okkur, sem var velkomin breyting frá ástandinu heima. Eftir vikuna við Blåvand eyddum við restinni af ferðinni í Odense hjá systur hans Sindra og manninum hennar. Þar fórum við Sindri í dýragarð, á hjólabáta, ég skrapp á flóamarkað og sitthvað fleira.

Þegar við komum heim áskotnuðust okkur á síðustu stundu miðar á ATP. Við kíktum því á Ásbrú og sáum þar hljómsveitirnar Samaris, Slow Dive, Interpol og síðast en ekki síst Portishead.

Seinnipartinn í júlí keyrðum við síðan austur í sæluna þar sem veðrið lék heldur betur við okkur. Þar hittum við í fyrsta sinn Bergrós vinkonu okkar og drukkum bjór á pallinum hjá henni, skelltum okkur á Eskifjörð í matarboð og enduðum ferðina að sjálfsögðu á Borgarfirði á Bræðslu. Þar hélt ég áfram bakraddarstuðinu og söng eina tónleika með Hljómsveitinni Borgfjörð á miðvikudagskvöldi fyrir Bræðslu auk þess að opna sjálfa Bræðsluna með sama hóp.

Þegar heim var komið var stoppið stutt því ég hafði tekið að mér verkefnastjórn fyrir Silent á Þjóðhátíð í Eyjum. Þangað fengu Minions-vettlinga vinir mínir, Dave og Kevin, að fylgja mér.

Bakraddargiggin héldu áfram en þann 6. ágúst mætti ég ásamt Ylfu Lind á Eldborgarsvið Hörpu í þriðja sinn. Í þetta sinn vorum við ekki að keppa, heldur var hún að skila titilinum „Draggkóngur Íslands“. Lagið var Show must go on og bakraddirnar málaðar eins og trúðar í sparifötum.

Þessi dagur var þó aðeins stærri en áætlað hafði verið. Á leiðinni heim komum við Sindri við í búð og keyptum þungunarpróf. Ég fór inn á baðherbergi og pissaði á prik. Í dag hefði ég verið til í að eiga á video þegar ég kem gangandi útaf baðherberginu í fjólubláa kjólnum mínum, með hárið útí loftið, máluð eins og trúður... haldandi á jákvæðu þungunarprófi.

En maður skal ekki treysta tækninni og alltaf vera svolítið skeptískur (ATH! kaldhæðni) og því ákvað ég að taka lítið mark á þessari niðurstöðu, taka aftur próf daginn eftir... og aftur rúmri viku seinna. Niðurstaðan breyttist ekki.

Fimm dögum eftir að ég var búin að pissa á prikið fer Sindri til Danmerkur til að dvelja í 6 vikur. Kvöldið sem hann flýgur út förum við saman á Hereford, kaupum Vesturbæjarís og göngum í kringum Tjörnina. Fyrir framan styttuna af Jónasi Hallgrímssyni stöldrum við við og Sindri dregur upp trúlofunarhringinn – þegar hann er búin að segja eitt orð mæta fyrir framan styttuna íslenskur strákur og erlend stelpa. Þau stansa og hann fer að fræða hana frekar hátt og skýrt um ævi Jónasar. Þetta þótti mér fyndið, sérstaklega í ljósi þess að það var eins og ýtt hefði verið á pásu á videotæki, við horfðum bara á hvort annað og flissuðum.

En hringarnir fóru upp og Sindri flaug til Danmerkur. Ég saknaði hans gífurlega og leið ekkert sérlega vel þessar fyrstu vikur meðgöngunnar. Hann græddi hins vegar á þessu þar sem versti tíminn var passlega liðinn þegar að hann lét sjá sig aftur á Íslandi.

Ég sat þó ekki auðum höndum á meðan hann var í burtu. Ég tók þátt í mínu öðru golfmóti 14. Ágúst og færði mig upp um sæti frá því árinu áður... en þá var ég á botninum. Ég sótti námskeið til að taka þjálfararéttindi í Pole fitness og Pole fabric, skrapp til Egilsstaða að fagna 30 ára afmæli Margrétar Daggar óvænt (fyrir hana þ.e.a.s), flutti starfstöðvar PIPARS í annað sinn á árinu og kíkti á meistara Justin Timberlake ásamt hálfri þjóðinni.

Um mánaðarmótin ágúst/september var söknuðurinn orðinn mikill og ég ákvað að skella mér til Danmerkur að hitta minn mann. Hann hafði þá pantað fyrir okkur gistingu á ótrúlega fallegu sveitasetri og ekki skemmdi fyrir gullfallega baðkerið sem beið inni á herberginu okkar. Eftir að hafa eytt nóttinni þar og mætt í morgunmat daginn eftir fórum við til Odense. Þar skelltum við okkur á bjórsmökkunarhátíð og borðuðum svo dýrindis máltíð um kvöldið með Söndru systur hans Sindra og Oddi, mági hans.

Ég átti líka afmæli í september og vinkonur mínar úr Fellabænum, Katrín, Berglind, Agla og Fanney sáu um að undirbúa hitting fyrir okkur. Þemað var varalitur og naglalakk. Við fórum í Hörpuna á Pop-up tónleika með Hljómsveitinni Evu og síðan heim til mín þar sem þær elduðu handa mér mat.  

Með þrjár óléttar í hópnum var villtara partý ekki á boðstólnum þetta árið.

Í lok september skrapp ég síðan til London í heimsókn til Kristrúnar vinkonu minnar ásamt Beggu vinkonu okkar. Sveinbjörg, fjórða vinkonan, mætti síðan frá Noregi til að taka þátt í þessu með okkur. Við fórum á Mamma mia, skoðuðum London Eye, kirkjuna sem Diana og Karl giftu sig í, hringekjubar, Sushi samba og Salsaklúbb svo eitthvað sé nefnt. Sindri kom síðan heim degi á eftir mér.

Fjórði ársfjórðungur

Fjórði ársfjórðungur byrjaði að venju á meistaramánuði. Ég ákvað að skrá mig 1. Október. Ég setti mér 4 markmið og náði einu þeirra – sem er meira en nokkru sinni fyrr. Markmiðið sem ég náði var að þvo framan úr mér málninguna á hverju kvöldi og þrífa húðina kvölds og morgna. Það er skemmst frá því að segja að mér fannst það enganveginn þess virði að hafa staðist þetta markmið þar sem í enda mánaðarins var ég með fleiri bólur en ég man eftir að hafa fengið í mörg ár – og frunsu.

Síðasti ársfjórðungurinn innihélt einnig marga skemmtilega viðburði. Halloween í vinnunni, Off venue tónleika á Airwaves, J-daginn, árshátíð SÍA og jólabjórasmakk Matviss, þar sem ég réði ríkjum – enda um blindsmakk að ræða.

Síðasti mánuður ársins byrjaði síðan með 20 vikna sónar þar sem við fengum að vita að væntanlegur erfingi væri strákur – og allt liti vel út.

Mánuðurinn var síðan mjög góður í alla staði. Vikan birt fjögurra síðna umfjöllun og uppskriftir frá Sindra og lagið mitt, sem samið hafði verið í mars, var tekið upp á 4 kvöldum í barnaherberginu heima hjá Óla bróður. Það var síðan dágott adrenalínskot sem skaust út í líkama minn þegar tilkynnt var að lagið hefði komist í 10 laga úrslit í jólalagakeppni Rásar 2.

Síðustu 3 vikurnar í desember eru síðan alltaf þessir föstu póstar. Afmælið hans Sindra- viku seinna jólin – viku seinna áramót. Þetta árið buðum við fjölskyldunni hans Sindra í mat og seinna um kvöldið vorum við með vinabjóð. Við eyddum kvöldinu að miklu leyti í að spila nýtt spil sem Sindri gerði ásamt Óðni vini sínum og heitir Ljótur leikur. Það er eins og íslensk útgáfa af Cards Against Humanity með skemmtilegu tvisti úr Hættuspilinu sígilda. Ef ykkur langar að prófa er hægt að downloada því ókeypis á ljoturleikur.is Bara hlaða niður, prenta og klippa. 

Á Þorláksmessu mátti ég ekki koma heima í 2 klukkutíma þar sem Sindri sagðist vera að dunda við gjöfina mína. Um nóttina dundaði hann síðan aðrar 3 klukkustundir við gjöfina mína. Ég var komin með getgátur um að hann ætlaði að gefa mér risapúsl og pakka hverju púsli inn fyrir sig. Eða að gefa mér púsl sem búið væri að púsla. Aðfangadagur rann upp og uppúr pakkanum kom heil heimagerð snyrtivörulína!

Á jóladag fórum við í matarboð til mömmu þar sem menn skiptust á að sofna í sófanum eftir matinn. Eftir það var þörf á göngutúr en við gengum yfir tjörnina og bjuggum til snjókarl í Hallargarðinum.

Gamlárskvöldi eyddum við í fyrsta sinn með vinum. Fjórar æskuvinkonur úr Fellabænum ásamt mökum samankomnar heima hjá einni þeirra. Rækju Chevice í forrétt, hreindýr með sveppasósu, sætum kartöflum, waldorfsalati og rauðvínslegnum perum í aðalrétt, og ís og marengssamlokur í eftirrétt. Sindri hafði síðan fjárfest í rosalega flottu kampavíni fyrir áramótin sjálf sem við skáluðum í horfandi yfir Fossvoginn útum stofugluggann. Eftir miðnætti tókum við í spil, borðuðum osta, sumir drukku vín og aðrir eitthvað annað. Eftir það settust strákarnir við YouTube myndbönd í vondra rokklagakeppni og við stelpurnar héldum partý uppí rúmi hjá Fanneyju – sem var orðin svolítið þreytt.

Á leiðinni heim, uppúr kl. 5, stoppuðum við í Iceland til að kaupa samlokubrauð svo hægt væri að enda djammið á eina rétta háttinn – með samloku úr samlokugrilli.

Ég er að sjálfsögðu komin með áramótaheit fyrir næsta ár. 100 hluta to do listi sem ég byrja að tékka af ekki seinna en á morgun ;)

Gleðilegt nýtt ár!

Pole Fitness: Eitthvað nýtt, eitthvað skemmtilegt, eitthvað spennandi...

Fyrir rúmum 4 árum síðan flutti ég til Reykjavíkur frá Bifröst, komin með passlega nóg af hlaupabretti og handlóðum en langaði að finna mér einhverja nýja hreyfingu til að iðka.

Eitthvert kvöldið sat ég fyrir framan sjónvarpið og rak þá augun í þátt þar sem verið var að kynna Pole fitness í Magadanshúsinu. Af eintómri forvitni ákvað ég að google og fann námskeið í Heilsuakademíunni. Ég sendi póst og spurði hvenær næsta byrjendanámskeið byrjaði en þá var um að ræða 12 vikna námskeið. Fljótlega fékk ég svör um að ég skyldi bara koma inn í það námskeið sem væri byrjað en þá voru 4 vikur búnar af því.

Fyrstu 2 vikurnar voru geggjaðar svo fóru trikkin að vera heldur erfið fyrir mig og eftir 5 vikur fannst mér framfarirnar engar. Ég þrjóskaðist þó áfram og fyrr en varði var ég aftur farin að geta nýja og nýja hluti á hverri æfingu.

Early days - 2010

Hobbýmyndatökutími - 2011

Gay Pride 2011

Árið 2012 færði ég mig yfir í Pole Sport og hef verið þar síðan. Eftir rúm 4 ár af súluhangsi er ég hvergi nærri leið auk þess sem ég hef verið að æfa með sumum stelpunum í hópnum mínum í rúm þrjú ár.

Ég hef einu sinni tekið mér hlé í 2 mánuði en skellti mér í staðinn á Lyra lofthringjanámskeið á sama stað - sem er líka verulega gaman. Hér má sjá smá brot af tveggja manna Lyra æfingum:

Síðastliðna 6 mánuði hef ég verið að aðstoðarþjálfa hjá Pole Sport en eftir rúma viku tek ég skrefið inn í þjálfarastarfið og tek við mínum eigin tímum. Ég er mjög spennt fyrir þessu! Í ágúst klára ég síðan réttindin mín og get hengt upp tvö stykki af réttindum á vegginn í Pole Sport, sem býr nú þegar yfir svo mörgum öflugum þjálfurum með allskonar réttindi (yoga, Fit pilates, Lyra, Pole fitness, Einkaþjálfara, zumba og fleira og fleira).

Í Pole Fit hef ég kynnst gífurlega ólíkum persónuleikum með gífurlega ólíka styrkleika. Pole Fitness líkist fimleikum að mörgu leyti og ekki síst vegna þess að hér er um að ræða alhliða líkamsþjálfun. Við erum með æfingar sem krefjast liðleika, jafnvægi, dans og styrkleika. Fæstir hafa þetta allt í byrjun - og sumir ekki neitt... með tímanum kemur þetta allt saman en það er hætt við því að þau trikk sem manni þykja auðveldari verði uppáhalds. Ég er örlítill api þegar kemur að því að uppáhaldið mitt eru yfirleitt styrkleikaæfingar og grófari hreyfingar. Enda smá brussa að eðlisfari kannski.

Halloween 2012

Þegar ég segi fólki frá því að ég æfi Pole Fitness fæ ég mjög oft að heyra "já, mig hefur alltaf langað að prófa það... en ég gæti það aldrei, er þetta ekki ógeðslega erfitt?". Það er enginn að mæta í fyrsta tíma og henda sér á hvolf inn í hvert trikkið á fætur öðru... öll byrjum við einhversstaðar, alveg eins og á fyrstu fótboltaæfingunni þar sem við vorum ekki látin gera hjólhestaspyrnu, fyrstu fimleikaæfingunni sem byrjaði ekki með heljarstökki á trampólíni eða fyrstu boxæfingunni þar sem við vorum ekki send í bardaga. Þetta byrjar allt á sama stað og í danstíma hjá Loga í gamla daga.... með einu góðu hliðar saman hliðar. Hræðslan við að mæta og geta ekki er algjörlega óþörf, byrjendanámskeið eru til þess að taka á móti byrjendum... fólki sem ákvað að skella sér og veit ekkert útí hvað það er að fara. Fyrsti tíminn er ekki eins vandræðalegur og flestir sjá fyrir sér.

Myndataka hjá Aldísi nóvember 2011

Fyrir áhugasama eru skráningar í gangi fyrir næsta námskeið sem byrjar 23. júní á polesport.is. Fyrir áhugasama og aðra unnendur íþróttarinnar þá er innanhúskeppni á laugardaginn næstkomandi, 14. júní, þar sem iðkendur alveg frá byrjendum og upp í þjálfaraflokk hafa sjálfir sett saman rútínur og keppa innbyrðis. Þessar keppnir eru alltaf stórglæsilegar og nemendur leggja allt sitt í að gera sitt atriði glæsilegt. Keppnin byrjar kl. 17 (húsið opnar kl. 16:30) og aðgangur er ókeypis. Ég mæli með því að skella sér - þið verðið ekki svikin. Hér kemur eitt atriði frá síðustu jólasýningu:

Fyrir mig eru æfingar hjá Pole Sport ekki síður félagslegs eðlis. Ég hef, eins og áður segir, æft lengi með mörgum úr hópnum mínum og með hverju árinu verður skemmtilegt að taka þátt í viðburðum með þeim... enda alltaf að kynnast betur. Innanhúskeppnir, Workshop, uppskeruhátíðir, sýningar, Gay pride, Menningarnótt og svo framvegis - þetta eru atriðin sem gera þetta allt saman svo skemmtilegt... og öðruvísi.

Uppskeruhátíð 2013 - Fimm stjörnu hópurinn

Þessi færsla hefur gert nákvæmlega það sem henni var ætlað - sparka í rassinn á mér! Metnaðurinn er í hámarki núna!

Sjáumst í Pole Sport, smiðjuvegi 72!

Diners, Drive-Ins and Dives og Ingólfstorg

Í ágúst 2013 fór ég til New York með fimm góðum vinkonum þar sem við dvöldum í sex daga. Ferðin var frábær og mun seint renna úr minni mínu, hver dagur hafðu upp á eitthvað glænýtt að bjóða. Þetta var fyrsta ferðin mín út fyrir Evrópu og vonandi alls ekki sú síðasta.

Í New York fór ég á Broadway og drakk mjög stórt hvítvínsglas þar, fékk mér kokteila á roof top bar, keypti mér beyglu og muffins í morgunmat, pizzu í Little Italy, sushi og algjörlega glataða steik.
Eftir að ég kom heim fór ég að hafa mjög oft kveikt á Food Network þegar ég var að dunda mér heima við, hvort sem ég var í tölvunni eða að elda. Við erum svo heppin hér á Íslandi að algengasti sjónvarpstíminn okkar er að megninu til á sama tíma og endursýndir Diners, Drive-Ins and Dives þættir. Nokkrir... margir í röð.
Í Diners, Drive-Ins and Dives er mjög mikið um subbulegan, sveitta og verulega subbulegan mat. Svona mat sem maður verður að fá að smakka en hefur á tilfinningunni að maður endi samt með kransæðastíflu korteri eftir síðasta bitann.
Einn af mjög vinsælum réttum á þessari annars ágætu stöð eru pylsa með chilihakki - og almenn barátta um hver bjóði upp á bestu slíku pylsunum.
Áður en ég fór til Bandaríkjanna hafði ég ekki hugmynd um að þetta væri vinsæll réttur þar og veit í sannleika sagt ekki hvernig það fór framhjá mér miðað við alla umræðuna um pylsur á Food Network.

Fyrir nokkrum vikum var ég síðan að ganga framhjá Ingólfstorgi og tók þá eftir breytingum í ísbúðinni við hliðina á Hlöllabátum. Á matseðlinum utan á húsinu sjá ég hvar var verið að bjóða upp á Bratwurst pylsu í stóru pylsubrauði með chilihakki, relish og ostasósu. Á því augnabliki vissi ég að ég yrði að prófa þetta einhvern daginn en í hverju hádegi missti ég kjarkinn, hafði ekki samvisku í þetta.

Það sem vantaði var einhvern partner in crime og ég vissi alveg að aðeins einn aðili kæmi til greina í þetta með mér, Sindri. Í síðustu viku nýtti ég því tækifærið þegar við vorum bæði stödd niðri í bæ og stakk upp á máltíð á Ingólfstorgi.

Við pöntuðum okkur bæði áðurnefndan rétt en þar er einnig hægt að fá Franska pylsu, hina klassísku íslensku SS pylsu og Beikon pylsu með rauðkáli, steiktum lauk og fleira gúmmelaði.
Alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt og fyrst ég á ekki leið til Bandaríkjanna aftur alveg í bráð var ekki verra að finna amerískan subbumat í anda Diners, Drive-Ins and Dives í 1 kílómetra fjarlægð frá heimilinu.

Tékkið á þessu! ....en kannski bara á nammidegi.... eða borðið ekkert meira þann daginn... eða eitthvað, þið finnið útúr þessu!

Gamlir sunnudagar... og dagurinn í dag.

Stundum get ég orðið verulega þreytt á sjálfri mér. Ástæðan er einföld, stundum verð ég bara svo uppáþrengjandi. Það gerist samt aðallega á sunnudögum. Sunnudagar eru í senn síðasti séns til að framkvæma það sem þú ætlaðir að gera í vikunni, síðasti séns til að framkvæma það sem þú ætlaðir að klára um helgina, tími til að vita ekki hvar þú átt að byrja á öllum þessum verkefnum þar sem þú veist í raun að tíminn er ekki nægur og síðast en ekki síst tími til að skella sér þá almennt í volæði og taka svartsýnis- og kvíðakast varðandi þau verkefni sem bíða þín í komandi viku. 
Ég geri mér grein fyrir því að sunnudagar eru kannski ekki alla jafna á þessa leið hjá fólki sem er ástæðan fyrir fyrstu setningu þessa pistils. 

Málið er nefnilega frekar einfalt. Ég verð mjög auðveldlega fyrir andlegum áhrifum af allskonar í kringum mig, hvort sem það er tónlist, bíómyndir, bækur eða aðrir einstaklingar. Við erum þá ekkert endilega að tala um vandaða tónlist, bíómyndir, bækur eða einstaklinga... almennt er bara verulega auðvelt að veita mér innblástur. Þegar því er lokið svíf ég - enda korteri frá því að sigra heiminn. Eins og heilsteyptum einstaklingi sæmir geri ég mér grein fyrir því að maður sigrar ekki heiminn tilviljanakennt, það þarf að útbúa plan. 

Ég er góð í að útbúa plön. Ég set þau upp í excel, skipti þeim í langtíma- og skammtímaplön og reikna jafnvel niður á vikur eða daga hversu mikið þarf að gera á hverjum tíma svo planinu sé náð. Almennt eru þau raunsæ, allavega fyrir þá sem eru einbeittir. Þegar plönun er lokið sofna ég yfirleitt gríðarlega sátt og fullviss um árangur. Það sem síðan gerist er vondi kaflinn í þessu öllu saman. Smám saman geri ég mér grein fyrir því að þó ég sleppi því að aðhafast í 1-2 daga, viku, jafnvel mánuð - þá gæti ég nú alveg unnið þetta upp og náð að halda plani. Frestunaráráttan bítur mig í rassinn og kannski gleymdi ég aðeins að gera ráð fyrir því að 4 kvöld vikunnar er ég með plön til kl. 21.... eða kannski ákveð ég í viku að þetta sé nú ekki eins mikilvægt og ég vildi vera láta í byrjun. 

Allt þetta endar svo með sunnudegi, einhverjum frábærum sunnudegi - þar sem allt er farið til fjandans og engar líkur á því að ég nái að klára allt sem ég ætlaði mér. Meiri aumingjaskapurinn - óánægjan hellist yfir mig og hjálpar mér ekki neitt að takast á við þetta. Þvert á móti er hún frekar letjandi eins og flestir geta væntanlega ímyndað sér. 

Í dag átti ég ekki svona sunnudag. Ég svaf frameftir, vaknaði og ætlaði að fara að skammast í sjálfri mér yfir því að hafa sofið svo lengi. Á nokkrum sekúndum snéri ég þessu við í hausnum á mér og ákvað að nýta þann tíma sem ég hefði vel. Ég skreið fram úr og bakaði pönnukökur, fór í gegnum fataskápinn minn og tók til föt í Rauða Krossinn (í staðinn fyrir þessi sem ég keypti í gær), moppaði gólfin, eldaði kvöldmat, hugleiddi, bloggaði, braut saman þvott, fór í stuttan göngutúr, hékk á netinu og fór í bíó. 
Í þessari viku get ég tikkað í öll boxin á TO DO listanum... nema panta mér tíma í vax, það virðist bara vera mánaðar verk í mínu tilfelli. 

Þetta hljómar kannski ekki merkilegt... en þetta er stór persónulegur áfangi. Með hverri vikunni sem líður af þessu ári fækkar tárum, fjölgar brosum, er styttra í hlátur og lengra í vanlíðan. Núið er staðurinn og tíminn er stutt frá því að verða vinur minn. 

Stundum er nefnilega fínt að verða bara svolítið þreyttur á sjálfum sér. Í mínu tilfelli fólust í því tækifæri til að hætta að verja sjálfa mig fyrir þeirri staðreynd að hlutirnir eru ekki bara svona eða hinsegin... það er engin ástæða til að sætta sig við eitthvað annað en bestu útgáfuna af sjálfum sér. Og guð minn góður hvað ég á mikið inni þar. 

Gleðilega nýja viku! Fulla af nýjum og skemmtilegum To Do kössum til að tikka í!

"Gamlar vörur daglega"

Haustönnina 2005 var ég í lýðháskóla á Fjóni í Danmörku. Í skólanum mínum voru 4 þemapartý yfir önnina og slíkt getur valdið örlitlum höfuðverk fyrir erlenda nemendur sem hafa afar takmarkað af fatnaði meðferðis. Undir nákvæmlega slíkum kringumstæðum kynntist ég fyrst Rauða kross fatabúðunum í Danmörku. Þangað gátum við farið og fatað okkur algjörlega upp fyrir þemapartýin fyrir 1000-2000 íslenskar krónur.
Þegar ég kom heim kíkti ég nokkrum sinnum í Rauða kross búðina hér heima og þótti hún heldur dýr í samanburðinum svo gaf ég henni einhverra hluta vegna aldrei aftur séns.

Í morgun ákváðum við Sindri síðan að kíkja þangað af hans frumkvæði. Ég endaði á að versla þar fyrir 7.200 kr. - fjórar vörur sem kostuðu 1.800 kr. hver. Í dag finnst mér það ekki mikill peningur fyrir þessar vörur og ekki er verra að leggja góðu málefni lið um leið og maður sækir sér eitthvað "nýtt" í fataskápinn.

Mig hefur lengi langað að eiga einhvern lítinn loðkraga til að smella á mig, sérstaklega yfir veturinn. Þeir sem ég hef fundið og litist á hafa yfirleitt kostað of mikið. Ég var því mjög ánægð að finna þennan fyrir 1800 kr.

Annað fallegt um hálsinn var þessi klútur. Ég er almennt ekki mikið fyrir klúta og kaupi þá mjög sjaldan. Held ég hafi keypt 5 um ævina.... og notað 2 af einhverri alvöru. Þessi hentar mér mjög vel, víður og hringlaga með fallegu skrauti.

Ég fann þessa rauðu, fínu skó... konan í búðinni sagðist vera svo glöð að loksins væri einhver kominn sem passaði í þá. Þetta var pínulítið eins og í Öskubusku. Reyndar ekkert svo líkt því en samt smá. Skórnir eru samt ekki úr gleri.

Síðast en þó ekki síst fann ég þessa stórskemmtilegu myntugrænu og hvítu peysu. Hún er frekar mikið þung og maður lítur pínulítið út eins og snjóbolti í henni en fyrst og fremst er hún sjúklega kósý.

Sindri fann sér sólgleraugu, skyrtur og peysu svo það má segja að þetta litla innlit hafi orðið að alvöru verslunarferð. Eitt er allavega víst, Rauða kross fatabúðin hefur fengið annan séns hjá mér. Ég hlakka strax til að sjá hvað bíður mín næst þegar ég rek nefið þar inn, enda um að ræða "gamlar vörur daglega" þar á bæ. :)

Í smáatriðum: 26. apríl 2014

10:00 - Vekjaraklukkan hringir. Ég man aldrei þess vegna hvers vegna það er verið að vekja mig. Er ekki sammála því að það skipti máli samt - þannig að ég stilli klukkuna aftur, kúri og skrópa í fyrsta tímanum í Workshopinu sem ég átti að mæta á 10:45. 

11: 15 - Vakna smá - en snooza.

11:30 - Vakna alveg en kúri smá áfram. Kveiki á símanum og skelli mér á facebook. 

11:40 - Fer fram úr, klæði mig, tannbursta, teygja í hárið. Næsti tími byrjar kl. 12.... en ég á ekkert í morgunmat.

11:50 - Fer út heiman frá mér, niður stigann og út í bíl. Reimin sem ég er ekki búin að láta skipta um í bílnum mínum býr til hávaða... eins og alltaf þegar ég starta honum. 

12:00 - Kaupi banana og hámark í 10-11. Borða það á leiðinni í bílnum.

12:15 - Mætt í Zumba í Polesport. Eftir ca. 10 skref er snúðurinn hruninn úr hárinu á mér. Ég geri mjög bjánalega tilraun til að hoppa og skoppa en reyna að laga snúðinn til í leiðinni. Það gengur... en heldur hægt þó.

12:55 - Zumba tími klárast og ég þurrka svitann í bolinn minn, sem verður sífellt geðslegri með deginum.

13:00 - Byrja í Flex tíma í Pole Sport. Bakfettur, splitt, spíkat og double æfingar, eins og til dæmis hin stórskemmtilega flugvél sem allir elska.

14:10 - Klára Flex tíma. Geggjað veður. Labba í Nóatún og kaupi mér salatbar (túnfiskur, egg, smá pasta, kotasæla, paprika, gulrætur, nokkrir fetakubbar og nokkrir brauðtengingar). Borða það á labbinu upp í Pole Sport með Freyju sem drepur sig næstum því þegar hún ætlar að hlaupa yfir á rauðu gangbrautarljósi (þið skilið boðskapinn hér).

14:30 - Fyrsti ballettími á ævi minni. Gengur vel til að byrja með þó ég geti ekki endurtekið eitt einasta heiti sem kennarinn sagði okkur um æfingarnar. Staða 1 og staða 5 mikið æfð, hopp, snúningar og annað tilheyrandi - auk þess að æfa spott, sem var örlítið erfiðara en yfir sal sem er fullur af súlum.

15:30 - Ballettinu lýkur og Handstand tækni byrjar. Vinsamlegast beðin um að gleyma öllu um þá tækni sem ég lærði í fimleikum um handstöður og byrja að læra upp á nýtt, með aðferð sem notuð er í Parkour. Það gekk ekkert svo vel. Dreif ekki upp. Held samt áfram að reyna heima þar til þetta tekst.

16:00 - Sting af úr handstöðutíma í fýlu. Djók. Sting samt af.

16:15 - Sturta, syng í sturtunni. Black Roses og I Can't Help Falling in Love with You. Vel mér kjól og skelli mér í hann.

16: 50 - Ármann mætir og við byrjum að æfa fyrir brúðkaup sem við erum að fara að spila í kl. 19. Þú og I Can't Help Falling in Love with You æft í allskonar tóntegundum. 

18:00 - Klæði mig upp á nýtt þar sem það var blettur í kjólnum sem ég valdi, mála mig og borða smá melónu. 

18:50 - Mætt fyrir utan safnaðarheimili í Kópavogi. 

19:00 - Tengjum græjurnar og spilum lögin. Gekk vel. Allir sáttir. 

19:20 - Ármann skutlar mér til Aldísar, sem ætlar að borða með mér. 

20:00 - Við Aldís mætum í kjólum á Hamborgarafabrikkuna og pöntum okkur Morthens, einn með venjulegum frönskum og einn með sætkartöflufrönskum. Tvær bernaise sósur á kantinn. Þjónninn okkar var hress unglingsstrákur sem bauð okkur "eitthvað sætt fyrir sætar dömur" þegar hann kom að tékka á eftirréttinum. Það áttu 2 afmæli og völdu lög, einn 12 ára strákur og einn útlendingur. Útlendingurinn valdi DJ MuscleBoy... ég varð fyrir smá vonbriðgum með hann. 

21:00 - Café Paris að hitta tvær aðrar dömur. Aðallega í þeim tilgangi að heyra dónasögur - en skelltum á okkur sitthvoru hvítvínsglasinu þó. Vín mánaðarins, sætt, fínt.. en man ekkert hvað það heitir.

22:30 - Nóg komið af dónasögum! Aldís skutlar mér heim, ég búin að tékka á helstu stuðpíum Íslands en enginn á leiðinni út svo ég fer bara heim. 

22:45 - Kem mér fyrir með rest af ostapoppi, bita af páskaeggi og downloada Hart of Dixie (sem eru orðið ansi þunnir þættir). Þegar ég er að byrja að horfa kemur Sindri heim úr dómarastörfum í bruggkeppni Fágun, sem betur fer með aðeins betra súkkulaðinammi en til var hér (ef ég hefði stigið á vigtina í gærmorgun en ekki í morgun hefði þetta aldrei átt sér stað). Hann hlammar sér á sófann og horfir á eitthvað annað.

23:30 - Skoða aðeins Netflix sem er að breyta lífi mínu. Horfi á fyrsta þáttinn í fyrstu seríunni af Mad man. Missi nokkrum sinnum andlitið yfir stöðu kvenna  og ritvélum sem menn náðu að skapa þannig að meira að segja konur ættu auðvelt með að nota þær. Þrælgóðir þættir. Hef aldrei horft almennilega á þá, svo nú er komið að því. 

00:30 - Ákveð að skella mér í rúmið. Sindri gerir það líka. Á meðan ég bíð eftir að hann klári inn á baði les ég einn kafla í Hemma Gunn - Sonur þjóðar, sem ég er alveg að verða búin með. 

01:00 - Ljósin slökkt - og sennilega tók það mig svona 6 mínútur að sofna. 

Að borga það áfram

Ég fékk Google Translate til að þýða fyrir mig "Pay it forward". Besta og eina tillagan var "að borga það áfram".  Þessi þýðing skiptir í raun engu máli, var eingöngu léleg tilraun til að finna semi-sniðugt nafn á þessa færslu, sem að sjálfsögðu snýst um góðverk.

Það er ekki bara hollt fyrir sálina öðru hverju að gefa eitthvað af sér umfram það sem ætlast er til af manni, heldur eru ótrúlegustu hlutir innan heimilisins sem maður álítur rusl en gætu hjálpað einhversstaðar. Mín góðverk þessa vikuna munu felast í nákvæmlega þeirri staðreynd. Í fyrsta lagi ætla ég að gefa DVD spilara og gamalli myndavél nýtt heimili. Það er starfsemi út um allan bæ sem vinnur með börnum, unglinum, heimilislausum og veikum sem geta nýtt hluti eins og DVD spilara. Ég hvet ykkur til að leita eftir slíkum stöðum í stað þess að henda hlutum sem eru í lagi, þó meðalmaðurinn myndi ekki kaupa þá á Bland. 
Í öðru lagi er það blessað lesefnið. Ég geng út frá því að mörg ykkar hafið tekið eftir því við heimsóknir á sjúkrastofnunum hversu ömurlegt lesefni er oft að finna þar. Ef lesefnið er eitthvað er það oftar en ekki 5-6 ára gamalt. Hvernig væri að taka til í blaðahillunni og færa einhverri slíkri stofnun nokkur eintök af Vikunni, Séð og heyrt, Elle, Alt for damerne eða hvað það er sem þið eigið til. Ég hef valið mér einn slíkan stað til að fara með mín blöð, sjúkrastofnun þar sem fólk dvelst vikum og mánuðum saman. Þá er nauðsynlegt að sjá eitthvað nýtt við og við.  Að sjálfsögðu eru bækur ekki verri í þessu samhengi. 

Hér að neðan má finna nokkrar hugmyndir af því hvernig við getum einfaldað hvort öðru lífið. Gert góðverk eða einfaldlega glatt. Hugmyndirnar eru misstórar en allir ættu að finna eitthvað sem þeir ráða við. 

1. Opna hurðina fyrir einhverjum.
2. Kaupa kaffi handa ókunnugum sem stendur í kaffiröðinni (er það kannski krípí á Íslandi?)
3. Gefa bækur/tímarit á sjúkrastofnanir, leikskóla, aðsetur fyrir heimilislausa eða til einhverra sem þú veist að gæti nýtt það.
4. Bjóða fram vinnu, aðstoð eða sérþekkingu þína ókeypis til einhvers sem þarf á því að halda.
5. Gefa ókunnugum á leið í strætó eitt stykki strætómiða.
6. Svo er að sjálfsögðu hægt að halda Tombólu og safna fyrir góðu málefni, en mér sýnist svosem engin vöntun á því í Vesturbænum.
7. Taktu extra vel á móti nýja vinnufélaganum sem er enn svolítið óöruggur. Til dæmis getur þú boðið honum að setjast hjá þér í hádeginu eða koma með þér þangað sem þú ferð. Leiddu hann inn í samræður með því að beina spurningum öðru hverju til hans í hópsamræðum.
8. Gefðu blóð. Hér á heimasíðu Blóðbankans getur þú séð borða sem sýnir hvernig staðan er á hverjum blóðflokki. 
9. Farðu í gegnum fataskápinn og grisjaðu. Þau föt sem þú ert hætt að nota má gefa öðrum sem þurfa á þeim að halda, eða gefa þau til góðgerðarmála. Sjálf nýti ég rauða kross kassana sem finna má út um allt land. Það er líka alltaf einhver að auglýsa eftir fötum á barnalandi ef maður vill fara þá leið.
10. Láttu vita ef þú ert ánægð/ur. Til dæmis ef þú ert sérstaklega ánægður með einhvern veitingastað, segðu frá því. Nóg er nú til af miðlum, þú getur gefið review á TripAdvisor ef það á við, sagt frá á Facebooksíðu þinni eða fyrirtækisins, Twitter, Instagram, bloggi eða jafnvel skilið eftir falleg orð á servíettunni á staðnum.
11. Vertu frábær og hleyptu fram fyrir þig ef einhver stendur með fáa hluti fyrir aftan þig í matvöruverslun. Ég elska þegar einhver gerir þetta fyrir mig!
12. Deildu jákvæðum fréttum og sögum.
13. Keyptu tombólumiða, miða á styrktartónleika, nælu, penna eða hvað sem býðst, svo lengi sem málefnið sem safna á fyrir höfðar til þín.
14. Taktu þig til og fylltu prentarann í vinnunni af blöðum þegar þú hefur notað hann, eða settu nýja klósettrúllu á haldarann... svona aðeins til að auðvelda næstu einstaklingum í röðinni lífið.
15. Farðu og gramsaðu aðeins í Rauða Kross búðinni eða Hjálpræðishernum. Ótrúlegt hvað hægt er að finna þar á fínu verði... og styrkja í leiðinni gott málefni.
16. Komdu vini eða fjölskyldu á óvart með að færa honum uppáhalds máltíðina hans þegar hann á síst von á. Þetta getur að sjálfsögðu líka verið nammi eða hvað sem er.
17. Færðu veikum vini eitthvað sem gleður hann. Hint: Nammi virkar oft.
18. Vertu skemmtilegri ökumaður en margur annar. Hleyptu fólki inn á akreinina þína þegar þú sérð það stefnir þangað. Hjálpaðu mér svo að koma upp tannhjólareglu á Íslandi þegar umferðin er mikil. Þá verðum við allavega tvö/tvær í þessu.
19. Vertu til staðar og hlustaðu. Stundum á fólk vandamál og viðrar þau við þig. Hjálpaðu vini þínum að leysa vandann... eða ekki, ef allt sem hann vill gera er pústa.
20. Áttu klink? Smelltu nokkrum tíköllum í stöðumæli sem þú sérð að er útrunninn eða að renna út. 
21. Ef þú nýtir ekki allan tímann í stöðumæli, gefðu þá miðann þinn áfram til einhvers sem þú sérð að ætlar sér að greiða þegar þú ert að fara.
22. Faðmaðu þá sem þér þykir vænt um. Ekki verra að segja eitthvað fallegt líka.
23. Komdu með veislu- eða kökuafganga í vinnuna - það gleður alltaf. Það er heldur ekki bannað að baka sérstaklega fyrir vinnuna ef maður vill. 
24. Góð bók má berast lengra. Ef þú átt góða bók sem þú hefur lokið við að lesa, gefðu hana áfram til vinar sem þú heldur að njóti hennar.
25. Skokkaðu út og týndu smá rusl. Ég hef hugsað um þetta milljón sinnum síðan um áramót - en hef ekki komið mér í þetta ennþá.
26. Sendu bréf eða litla gjöf - jafnvel bara email. Almennt er fólk ekki duglegt við þetta í dag. Það eitt og sér er leiðinlegt en gerir það líka að verkum að hvert skipti verður mjög einstakt. 
27. Hjálpum ferðamönnunum. Bjóðumst til að taka af þeim myndir ef við sjáum þá reyna við milljónasta selfie-ið í ferðinni. Reynum líka að benda þeim rétta leið þó við skiljum ekki alveg kortið þeirra.... og mælum með því sem er gott og gaman.
28. Smellum smá mat fyrir dýrin í körfuna okkar og gefum til góðgerðarfélaga sem að þeim snúa, t.d. Kattholts og Dýrahjálpar. Og ekki gleyma fuglunum á veturna.
29. Hrósum þeim sem okkur finnst eiga það skilið. Íslendingar eru aldrei hvattir of mikið til þess. 
30. Láttu í þér heyra. Hjálpaðu þeim málstað sem þér finnst eiga það skilið og notaðu röddina. Segðu frá og verðu málstaðinn.
31. Taktu þér tíma til að kenna áhugasömum eitthvað sem þú kannt. Til dæmis ef þú kannt góðan spilagaldur hefur verið vöntun á slíkum síðustu ár. 
32. Biddu þann sem skuldar þér pening að leggja frekar inn á gott málefni í stað þess að borga það til baka.
33. Brostu til kassastarfsmannsins. Það eitt og sér gerir mikið - og þeir lenda sjaldnar í því en maður myndi halda.
34. Ef þú skreppur á Subway, pantaðu þá stóran þó þú borðir lítinn og láttu pakka honum í sitthvorn pappírinn. Færðu svo einhverjum svöngum hinn helminginn. Það má oft finna nokkra svanga á Austurvelli ef þig vantar hugmyndir.
35. Næst þegar þú kemur heim frá útlöndum, komdu þá klinkinu þínu vel fyrir hjá heimamanni áður en þú ferð. Hann kemur mjög líklega til með að nota það... töluvert fyrr heldur en þú.
36. Taktu sjálfboðaliðastarf í smá stund. 
37. Leyfðu fólki stundum að njóta vafans. Stundum er óþarfi að taka málin lengra.
38. Skelltu þér á Crowdfunding síðu eins og Indiegogo eða Karolinafund, taktu góða stund í að skoða áhugaverð verkefni og styrktu það/þau sem vekja áhuga.
39. Ef þú færð klink til baka úr sjálfsala, skildu það eftir og gerðu þann sem kemur á eftir þér hissa og glaðan.
40. Settu af stað söfnunarátak fyrir gott málefni. Hér er engin ein uppskrift, sjáum bara hvað hægt var að gera með einni bjóráskorun og facebook. 

Fyrir áhugasama mæli ég með að smella á like við síðu ýmissa fyrirtækja og aðila sem vinna með fólki í erfiðleikum. Þar má oft finna upplýsingar um hvað vantar hverju sinni hvort sem um er að ræða gallabuxur, mat, jólagjafir eða raftæki. Hér eru nokkur:

Vinakot - úrræði ætluð börnum á aldrinum 12-18 ára sem glíma við fjölþættan hegðunarvanda.

Samtök um kvennaathvarfið

Fjölskylduhjálp

Vinir Dagsetursins - Staður fyrir heimilislausa og fólk í vímuefnavanda yfir daginn.

Geðhjálp

Stígamót

Dýrahjálp

Kattholt

Rauði krossinn

Og til að fá hvatningu góðverkin má like-a þessa síðu.

Það er svo auðvelt að létta lífið smá. 

Gefum af okkur... og með okkur.

Í snyrtitöskunni minni...

Ég er ein af þessum konum sem fann út hvernig mér líkaði best við sjálfa mig, keypti þær vörur sem á þurfti að halda í snyrtitöskunni og hef nánast ekki breytt til síðan.

Það sem breytist frá því yfir hábjartan daginn þangað til ég fer á djammið er mögulega að augnblýanturinn fer úr brúnu yfir í svart, og varirnar fá oftar varalit á kvöldin heldur en daginn.
Stöku sinnum dríf ég mig í að setja einhverjar skyggingar á augnlokin, en það heyrir til undantekninga.
Á sérstökum tillidögum (lesist áramót og Eurovision) set ég yfirleitt glimmer á augnlokin.

Veit þetta kemur kannski á óvart, en á sumum sviðum get ég verið ákaflega einföld.

2x svartur blautur eyeliner (sem ég nota nánast aldrei)

Glimmer maskari og blautur eyeliner

Plokkari

Baugahyljari

Varablýantur

Naglaklippur

4x augnblýantur. 2 brúnir, grænn og svartur 

3 x burstar

Yddari

Augnhárabrettir

Sólarpúður

Meik

Bóluhyljari

Augnskuggastifti

Maskari

Svona er ég ready í allt!

Ellefti dagur jóla, og smá sá þrettándi...

Ég fæ óneitanlega dálitla útþrá þegar ég horfi á eftir tveimur af vinkonum mínum skella sér erlendis í þriggja mánaðar ferðir, önnur til að ferðast um eins mörg lönd og hún getur á þeim tíma, hin til að vinna tímabundið í öðru landi. Ég fæ líka útþrá að hugsa til þeirrar þriðju sem er á leið í sólarfrí í næstu viku.
Útþráin gerir þó sitt gagn að því leitinu til að ég man að halda vel utan um aurana mína.

Á laugardaginn var góður dagur og ellefti dagur jóla. Ég byrjaði daginn í fyrsta sinn í rúma 2 mánuði á hafragraut og það með kanil og rúsínum. Til að passa þó að halda upp á jólin fékk ég einn lakkrístopp og eina Johan Bülow lakkríssmáköku í eftirrétt. Ómögulegt að vaða alveg yfir í hollustuna fyrir þrettándann.

Það er alltaf huggulegt að horfa útum gluggann á Fálkagötunni þegar sést í örlitla birtu. 

Um kvöldið skellti ég mér síðan í tímamótapartý hjá vinkonu minni sem bæði átti merkisafmæli þann dag og var að flytja tímabundið erlendis daginn eftir. Þá skvísar maður sig upp og tekur fram eitthvað sem manni þykir fallegt. 

Ég er ekki mikil make-up kona, þ.e.a.s. ég á ekki mikið af snyrtivörum, tími ekki að eyða miklum pening í þær og er föst í sama farinu. Þessi hlutir eru í hvers-dagslegu snyrtibuddunni minni og út fyrir hana fer ég sjaldan - nema þá helst í leit að varalit. Meik, sólarpúður, maskari, brúnn augnblýantur (svartur ef það er kvöld), augnhárabrettir og smá augnskuggastifti. That's all I need.

Svo smellti maður á sig Loverdose ilmnum frá Diesel og einum fallegum Gosh varalit. 

Ég á dálítið af fallegum skartgripum, aðallega íslenskri hönnun... en dagsdaglega verð ég að hafa tekið þá til daginn áður ef ég ætla að bera þá því iðulega vaknar Sigurlaug Jónsdóttir alltof seint og hefur engan tíma til að velta slíku fyrir sér. Þessi hringur er nefndur Mastershringurinn af nokkrum vinkonum mínum á Bifröst þar sem við höfum tekið okkur saman og gefið hvor annarri svona hring þegar við útskrifumst með mastersgráðu. Hann er ótrúlega stór og flottur, hannaður af Inga í Sign.

Þetta fallega hálsmen fékk ég í gjöf frá Siggu tengdamömmu minni í sumar. Það myndar semsagt nafnið mitt (sést kannski ekki nægilega vel á myndinni þar sem menið snýr öfugt) og er skemmtilegt twist á hinu hefðbundnu nafnahálsmeni sem Carrie Bradshaw gerði svo geysivinsælt í Sex and the city. Menið er hannað af Krista design.

Þessar gullfallegu sokkabuxur frá Kron by Kronkron fékk ég í jólagjöf frá Sindra. Þessa fallegu skó frá Kron by Kronkron fékk ég hins vegar í verðlaun frá sjálfri mér eftir að hafa náð settu markmiði fyrir rúmum tveimur árum síðan. Elska þá ekkert síður í dag.

Á þrettándanum kvaddi ég jólin - sálin vildi meiri jól en líkaminn var kominn með meira en nóg.