Uppáhalds barnabókin (færsla fyrir bugaða móður austur á landi)

Ég elska að lesa. Ég hef alltaf elskað að lesa. Ég les samt rosalega lítið og hef alltaf gert. Ástæðan er einföld, á klukkutíma næ ég að lesa að meðaltali 19-20 blaðsíður í hinni týpísku kiljustærð.... og já, á íslensku. 
Þar sem ég er líka óþolinmóð að eðlisfari (sérstaklega þegar kemur að afköstum mínum) næ ég sjaldan þeim slaka sem þarf til að njóta þess að sitja og lesa. Oft tók ég þó ákvörðun á unglingsárum að lesa ALLT dagblaðið (eða moggann), hverja einustu grein... sem er frekar fáránleg hugmynd þar sem helmingurinn höfðar engan vegin til manns. Það tókst heldur aldrei.
Í dag er ég byrjuð á þremur bókum og vinn mig að því að klára þær korter í svefn á kvöldin. 

Þegar ég var yngri voru ákveðnar bækur sem aldrei mátti lesa fyrir mig, allavega ekki fyrir svefninn. Ég kunni samt báðar sögurnar utan af en það voru atriði og myndir í bókunum sem hræddu mig. Þetta átti einkum við um tvær bækur, Skilaboðaskjóðuna og Búkollu.
Í Skilaboðaskjóðunni er ákveðin blaðsíða sem sýnir óhugnarlegar fætur Nátttröllsins í skóginum. Þessi mynd gat þýtt andvöku"nætur".

Þetta var aðeins flóknara með Búkollu. Þó ég skildi söguna og áttaði mig á aðstæðunum í henni bendist hræðsla mín að hetjunni, Búkollu. Þessi hræðsla gekk svo langt að á næturnar þegar ég vaknaði til að fá mér honey nut cheerios (ég veit - óþolandi óvani) og mamma bað mig að redda mér sjálf gat ég engan veginn stigið inn í ógnvænlegt myrkrið í eldhúsinu. Ástæðan? Jú, það gæti verið Búkolla undir borðinu.

Ég man ekki til þess að á þessum árum hafi ég átt uppáhaldsbók. Þegar ég var hins vegar 9 ára gáfu amma og afi í Sæbergi mér bókina "Litlu greyin" eftir Guðrúnu Helgadóttur. Það fannst mér frábær bók og ég sagði öllum frá henni sem vildu eitthvað um hana heyra. Ég man ekki hvort það var síðan amma sjálf eða Gugga, þáverandi mágkona mín, sem las fyrir mig bókina. En hvort heldur sem var grunar mig að mér hafi ekki þótt hún verri fyrir vikið... enda best að hlæja þegar einhver hlær með manni. 

Ég man lítið eftir bókinni að öðru leyti en því hvað mér fannst hún fyndin. Yngsta systkinið í sögunni fannst mér samt fyndnast, enda gert í því að láta það bulla í sögunni. Í aðalatriðum fjallar bókin um fjölskyldu, mamman og pabbinn eru að skilja og mamman fer með börnin upp í bústað til að finna sjálfa sig. Strákurinn í sögunni finnur í einum af sínum gönutúrum bústað þar sem fangi hefur komið sér vel fyrir - og í endanum á sögunni (spoiler) er fanganum boðið í mat. Amma kemur í heimsókn og týnist - en á eftir henni kemur síðan pabbinn að hjálpa til við leitina. 

Ég er ekki frá því að ég lesi hana aftur einhvern daginn - samkvæmt fortíðar-mér er hún allavega þvílíkt skemmtileg og rituð niður sem uppáhaldsbókin í ófáar vinabækurnar.

Janúar áskorun

Nú get ég loksins sagt, kannski ekki með stolti, að ég er búin með janúaráskorunina mína.
Ég tók 30 daga áskorun og framkvæmdi hana á 60 dögum.

Mér til varna vil ég meina að svona hvíldardagar í áskorunum séu ekki af hiu góða þar sem ég lenti í því að gleyma mér í 3 daga einu sinni þegar ég átti að taka hvíldardag.

Ég tók þá ákvörðun 1. febrúar um að klára áskorununa þrátt fyrir að vera fallin á tíma.

Niðurstaðan er því 2.045 Crunch kviðæfingar á 60 dögum.

Ég náði heldur ekki febrúar blogg áskoruninni minni á réttum tíma. En ég stefni á að klára hana á minna en 60 dögum. Mögulega verð ég farin að geta haldið mig á réttum tíma í svona áskorunum í lok árs :)

Í janúar setti ég líka niður vikumarkmið - sem gengu töluvert betur en þetta.

Vika 1- Skipuleggja 5 máltíðir fyrir næstu viku. 

Gekk vel, sjá blogg um þetta hér. 

Ég hef haldið í þetta og skipulegg alltaf komandi viku um helgar. Það hefur svo sannarlega létt mér lífið.

Vika 2- Semja eitt ljóð og skrifa eitt blogg

Stóðst.

Vika 3 - Æfa söng tvisvar sinnum yfir vikuna, 30 mín í senn.

Stóðst.

Vika 4 - Drekka amk. 1 líter af vatni á dag.

Stóðst. Ég er hræðileg með þetta og drekk alltof lítið yfir höfuð. 

Vika 5 - Senda tveimur vinkonum glaðning.

Stóðst.

Draumasvefnherbergið

10 atriði til að uppfylla kröfur um draumasvefnherbergi:

1. Aldrei ryk (en ég þurfi samt ekki alltaf að eltast við að fjarlægja ryk)

2. Alltaf passlegt hitastig

3. Alltaf tandurhrein rúmföt með útilykt (en ég þyrfti ekki að skipta um á hverjum degi)

4. Inngang beint á sér baðherbergi með baðkeri

5. Fataherbergi inn af svefnherberginu

6. Fallega rúmgrind

7. Góða dýnu svo maður degi ekki í bakinu

8. Pláss til að hvorugur aðilinn þurfi að sofa upp við vegg.

9. Tvö náttborð með sitthvorri vekjaraklukkunni

10. Fallegar myrkragardínur

Ég er að segja það, maður á ekki að lista upp svona draumahlutum.... nægjusemin hverfur út um gluggann þegar maður byrjar :)

Reykjavík 27.02.14

Tónlist

Ég blogga eiginlega aldrei um tónlist. Stór partur af þeirri ákvörðun byggir á því að ég treysti ekki eigin skoðunum á tónlist. Ef mér finnst eitthvað leiðinlegt er ég alltaf þess fullviss að ég skilji bara ekki stefnuna/lagið/textann... og mögulega muni afstaða mín breytast við frekari hlustun.

Þetta skilar ótrúlegum óþægindum þegar hin klassíska spurning um uppáhalds tónlistarstefnu er dregin upp. RISA stórum parti af mér langar að segja "ég er alæta" en það er bæði hallærislegt, mjög líklega ekki satt og sannarlega barns síns tíma. Þegar ég les þetta svar frá einhverjum öðrum dreg ég alltaf þá ályktun að viðkomandi hlusti í raun ekki mikið á tónlist, þ.e.a.s. ekki sjálfur eftir eigin smekk.

Síðan finn ég þessa bloggáskorun - og að sjálfsögðu þarf hún að innihalda pistil um uppáhalds tónlistarstefnu. Heppnin er með mér.

Með árunum hef ég komist að niðurstöðu um að ákveðin einkenni í tónlist geri það að verkum að mér líkar vel. Þó hef ég einnig komist að því að ekkert þeirra er nauðsynlegt en hjálpar yfirleitt til.

1. Góð melódía. Ég vel melódíu fram yfir takt allan daginn, alla daga. Þó taktur sé stundum töff.
2. Raddanir - flottar raddanir geta gefið mér gæsahúð, og því miður gefur mér ekkert svo margt gæsahúð. Árstíðar strákarnir náðu mér á hálfu lagi í Egilsstaðakirkju árið 2009 og haldið mér sem verulega dyggum aðdáanda síðan. Moses Hightower útfæra raddir líka á ótrúlega skemmtilegan hátt, enda einnig í miklu uppáhaldi. Annars kemur kántrí líka sterkt inn í þennan punkt.
3. Einlægni. Fyrir mig er það oft "Less is more" - ég elska reyndar að horfa á tónleikashow en þegar kemur að tónlistinni sjálfri finnst mér fjöldinn allur af hljóðfærum ekki geta komið í stað einlægni.
4. Saga. Ég er sökker fyrir góðum textum. Ég er líka sökker fyrir textum sem ég tengi við - þó þeir séu ekki góðir. :)
5. Góðir söngvarar. Það eru góðir söngvarar í öllum stefnum. Góðir söngvarar syngja líka stundum léleg lög. Þrátt fyrir það er líklegra að sæmileg lög nái mér ef þau innihalda söngvara sem hefur getað leikið sér mér laglínuna og skilað þessu "extra something".
6. Rokk ballöður. Holy hell hve margar rokkballöður hafa hreyft við mig. Jafnvel fengið mig til að grenja við réttu aðstæðurnar. 

Almennt virðist, eins og í svo mörgu öðru, skapið síðan geta haft gífurleg áhrif á hvers konar tónlist ég hlusta. Stundum vill maður bara föstudagsfiðring með "We are young" og "Cheers (drink to that)" en stundum vill maður ekkert nema "She's gone" og "Bed of roses". Það kemur líka fyrir að maður vill Bjartmar og Megas og mikið af þeim. Enn annan tíma vill maður bara setja Árstíðir á tækið, gleyma að það sé til hversdagsleiki og finna tónlistina þeirra fylla mann ánægju. Jafnvel á mínum verstu dögum finn ég fyrir einhverskonar neista þegar ég hlusta á Árstíðir. 

Þetta var pistill um tónlist... ég trúi því varla sjálf.

Hressandi kvikmyndagrátur

Ég tárast oft yfir kvikmyndum, ég man ekki til þess að hafa nokkurntíma farið að háskæla, en ég tárast oft. Stundum þarf ekki mikið til en stundum þarf mjög mikið til, allt eftir því hvernig ég er stemmd. Við erum eins misjöfn og við erum mörg hvað þetta varðar. Sumir ná engri tilfinningalegri tengingu við kvikmyndir, sumir ná of miklum tilfinningalegri tengingu og allt þar á milli. Ég þekki til dæmis til einnar stúlku sem grætur yfirleitt ekki yfir kvikmyndum en þegar hún er þunn grætur hún yfir hvaða kvikmynd sem er. Ég þekki aðra sem er kvikmyndin á meðan á henni stendur, finnur allt og reynir jafnvel að bjarga aðalpersónunum með því að segja þeim til. Ég þekki líka enn aðra sem veit sennilega aldrei hvaða kvikmynd við vorum að horfa á því hún eyðir allri myndinni í að spjalla á milli þess sem hún gagnrýnir leikarana, fötin þeirra, tónlistina og söguþráðinn.

Ég þekki líka eina sem fór einu sinni með mér í bíó árið 1998 og bjargaði mér svo sannarlega frá tárum í það skiptið. Saman mættum við tvær, 12 ára, ég og Antonía að sjá Titanic í bíóinu í Valaskjálf. Ég hafði keypt fyrir okkur miðana í forsölu í Rafeind, verslun sem nú er ekki lengur til - en var rekin af sömu bræðrum og bíóið.

Ég var fáránlega spennt. Ég, eins og nokkrar aðrar 12 ára stelpur, elskaði Leonardo DiCaprio og átti plaggöt af honum í tugatali. Myndin var löng en hvorug okkar fann mikið fyrir því enda gífurleg spenna í gangi. 

Síðan kom að því, skipið var sokkið og Jack Dawson búinn að koma Rose upp á flekann meðan fólk dó allt í kringum þau. Maður sá að Jack hafði það ekki svo gott, hann var við það að gefast upp. Kökkurinn í hálsinum stækkaði og augun við það að fyllast að tárum. Ég starði á skjáinn, gjörsamlega miður mín, þegar Antonía byrjaði að hlæja. 

Ég leit á hana mjög hissa og hún horfir á mig "æ, sorrý... " og tekur fyrir munninn á sér.

Ég sökkvi mér aftur í myndina, eða reyni það, en Antonía heldur áfram. Ég reyni að taka ekki eftir því þar til hún hallar sér að mér "Silla... Silla. Sorrý... bara konan fyrir aftan okkur grenjar svo asnalega".

Ég sagði öllum í skólanum frá þessu, fannst þetta sjúklega fyndið þó ég hafi ekki alveg viljað gúddera hegðun Antoníu á meðan á henni stóð. Ég fékk Titanic special edition videospólu með part úr filmu, plaggati og myndum í afmælisgjöf þetta árið. Ég man ekki hvort ég náði að gráta eitthvað yfir þessu atriði seinna meir, en þykir það mjög ósennilegt þar sem þetta atvik poppar alltaf upp í huga mínum þegar ég sé þetta atriði. Nú til dags poppar það reyndar alltaf upp þegar minnst er á Titanic og mér þykir það mjög skemmtilegt. 

Af kókoshjarta

Næsta verkefni í bloggáskoruninni minni var að taka mynd af hjarta og birta hér á blogginu. 

Ég sá að þessa áskorun gæti ég svo sannarlega klárað á augabragði, dró upp símann og festi á (reyndar ekki) filmu þessa mynd. 

Samkvæmt áskoruninni þurfti ekkert að tjá sig frekar um hjartað en mig langar samt að taka fram nokkrar hugmyndir að notkun - hef heyrt margar til viðbóta, en svona notum við hana hér á Fálkagötunni:

• Í skeggið (þ.e.a.s. Sindri - ég ber ekkert í mitt skegg)
• Fínasta nuddolía - og hef heyrt þetta sé mögulega rosa fínt fyrir húðina í leiðinni.
• Sem steikingarolía.
• Poppa popp - mér finnst það voða gott.
• Hrökkbrauð, kokosolía og epli - winner!

<3

Í snyrtitöskunni minni...

Ég er ein af þessum konum sem fann út hvernig mér líkaði best við sjálfa mig, keypti þær vörur sem á þurfti að halda í snyrtitöskunni og hef nánast ekki breytt til síðan.

Það sem breytist frá því yfir hábjartan daginn þangað til ég fer á djammið er mögulega að augnblýanturinn fer úr brúnu yfir í svart, og varirnar fá oftar varalit á kvöldin heldur en daginn.
Stöku sinnum dríf ég mig í að setja einhverjar skyggingar á augnlokin, en það heyrir til undantekninga.
Á sérstökum tillidögum (lesist áramót og Eurovision) set ég yfirleitt glimmer á augnlokin.

Veit þetta kemur kannski á óvart, en á sumum sviðum get ég verið ákaflega einföld.

2x svartur blautur eyeliner (sem ég nota nánast aldrei)

Glimmer maskari og blautur eyeliner

Plokkari

Baugahyljari

Varablýantur

Naglaklippur

4x augnblýantur. 2 brúnir, grænn og svartur 

3 x burstar

Yddari

Augnhárabrettir

Sólarpúður

Meik

Bóluhyljari

Augnskuggastifti

Maskari

Svona er ég ready í allt!

Uppáhalds baksturinn

Þegar ég var krakki var það tvennt sem kom til greina að skella í ofninn þegar mér datt í hug að baka. Annars vegar voru það jógúrtkökur í muffinsformum, búnar til úr kaffijógúrti og deigið eitthvað það besta kökudeig sem ég fæ. Hins vegar var það sultukaka sem Óli bróðir bakaði oft á tímabili þegar ég var krakki. Uppbygging sultukökunnar var 2 brúnir botnar (ekki of sætir, ekki of þurrir) og sulta á milli.
Þetta tvennt á það sameiginlegt að vera ekki svo sætt að maður klári sig af sykri við neyslu á einni sneið eða einu stykki, þess vegna er þetta ekta bakkelsi í kaffitímanum þegar maður er búinn að vera á fullu að leika sér yfir daginn... og maður torgar meiru af þessu en heavy súkkulaðiköku.

Það er á stefnuskránni að finna uppskriftirnar fyrir þetta tvennt, ég veit þær eiga að vera til einhversstaðar í bleiku heimilisfræðimöppunni minni. :)

Í staðinn vil ég deila með ykkur uppáhalds bollakökuuppskriftinni minni, lakkrísbollakökur frá Johan Bülow. Þið getið notað íslenskan lakkrís í staðinn fyrir lakkríssíróp, sterka mola í staðinn fyrir lakkrísduft eða gert þetta allt alvöru og keypt lakkríssíróp og hrálakkrísduft frá kappanum í Epal.
Áður en ég prófaði þessar hafði ég bakað lakkrísbollakökurnar hennar Rikku, þær eru rosalega góðar en einmitt algjörar bombur. Fyrir mína parta dugir hálf slík kaka og þá er ég komin með nóg. Þessar eru ekki eins sætar, sem hentar mér mun betur - og botninn er ljós til að vega upp á móti öllum lakkríssætindunum.

Ef þið eigið eftir að prófa þessar er helgin hárréttur tími fyrir það. Uppskriftina finnið þið hér.

Síðasta máltíðin

Næsta áskorun situr svo í mér að ég hef ekki bloggað í 5 daga. Spurningin er, ef þú gætir valið síðustu máltíðina þína á lífi, hver yrði hún?

Í fimm daga hef ég öðru hvoru velt þessari spurningu og held alltaf að ég sé með svarið við henni á hverjum degi. Daginn eftir er ég aldrei sammála niðurstöðunni sem ég hef komist að daginn áður.
Löngunin fer eftir skapi, aðstæðum, hvað ég borðaði síðast og hvaða tími dagsins er.

Ég hef því komist að þeirri niðurstöðu að ef ég get ekki fengið allt sem mér finnst gott í síðustu máltíðinni minni þá væri alveg eins gott að prófa eitthvað nýtt í síðasta sinn. Allavega í forrétt. Líklega líka í aðalrétt. Eftirrétturinn mætti hins vegar vera úr súkkulaði og með ís til hliðar. Það toppar ekkert góðan ís og góða franska súkkulaðiköku.

Einnig hefur mig alltaf langað til að halda "öfugt matarboð", þar sem eftirrétturinn er borðaður fyrstur og forrétturinn síðastur. Ef ég verð ekki búin að framkvæma þá hugmynd þegar kemur að síðustu máltíðinni minni væri ég mjög til í að fá allt í öfugri röð. Það er bara eitthvað svo skemmtilegt við það!

Ég ætla að slíta þessari færslu til að smakka alveg nýjan rétt frá Sindra. Korter í æfingu. Ekki góð hugmynd kannski - en maður verður að nærast.