Einu ári síðar

Í dag er nákvæmleg eitt ár frá því að ég útskrifaðist úr meistaranáminu mínu. Það er undarleg tilfinning, sérstaklega í ljósi þess að líf mitt er allt öðruvísi en ég hafði ímyndað mér það yrði á nákvæmlega þessum tímapunkti. 

Þennan dag sem ég útskrifaðist eftir margra mánaða stanslausa vinnu í ritgerðinni minni og alltof lítil félagsleg tengsl við umheiminn, var ég ekkert þreytt. Ég var stolt af mínu verki og nánast tilbúin að hefja næstu ritgerðarskrif. Ég var í raun á svo mikilli ferð í þessu öllu saman að ég hefði vel getað þotið af stað í næsta rannsóknarverkefni án umhugsunar. Það var þó ekki svo að álagið hefði ekki náð mér, ég vissi það bara ekki enn.

Á síðustu metrum ritgerðarinnar var ég komin með lista yfir hluti sem ég ætlaði að leyfa mér að gera þegar henni væri lokið. Þetta voru ekki stórir draumar né merkilegir en engu að síður var þeirra sárt saknað úr lífi mínu. Ég ætlaði að plokka og lita á mér augabrúnirnar, setja á mig brúnkukrem, spila á gítar, syngja, semja ljóð, blogga, skrappa, hreyfa mig meira og hitta vini mína. Svo nokkrum mánuðum síðar þegar ég yrði komin í góða og skemmtilega vinnu tengda náminu mínu myndi ég skrá mig á alls kyns skemmtileg námskeið, söngnámskeið til dæmis og jafnvel skrá mig aftur í gítarnám.

Tveimur mánuðum eftir skilin á ritgerðinni vaknaði ég upp við það að ég hafði ekki gert einn af þeim hlutum sem ég hafði viljað brjótast út úr ritgerðarvirkinu til að framkvæma. Nema plokka og lita á mér augabrúnirnar. Þá fyrst áttaði ég mig á því að þetta hafði vissulega tekið sinn toll og ekki var að bæta ástandið að það gekk hægt að koma sér í starf sem tengdist náminu. Starfið sem ég var í höfðaði ekki til mín þó dagarnir liðu hratt því það var mikið að gera og skemmtilegir vinnufélagar í kringum mig. Ég hugsaði samt sem áður oft yfir daginn hvað ég hlakkaði til að koma heim og gera eitthvað af því sem ég hafði vanrækt svo lengi en yfirleitt liðu dagarnir hjá með áhugamálin ósnert.

Útskriftardagurinn minn var upphafið af mjög erfiðum tíma í mínu lífi og það má með sanni segja að 2012 fari ekki ofarlega á vinsældarlistann yfir uppáhaldsárin mín. Það er margt við það að verða fullorðinn og standa á krossgötum sem verður ekki kennt, í fyrsta sinn upplifir maður mögulega eftirsjá og árin sem maður eyddi á skólabekk fara að vísa manni í einhverjar áttir... og þá er spurning hvort maður vilji fara þangað. Önnur spurning er hvort gáttin sé yfir höfuð opinn þrátt fyrir að maður hafi gert sig fullkomlega tilbúinn bara fyrir hana og lagt sig 100% fram fyrir hana.

Árið 2012 kemur guðsblessunarlega aldrei aftur en þroskastökk mitt það árið er engu að þakka nema öllum þeim brostnu væntingum og hindrunum sem ég mætti. Æðruleysi er eitt það fallegasta sem ég get hugsað mér en sjálf hef ég aldrei getað státað mig af því. Ég byrjaði hins vegar árið 2013 skrefinu nær því að geta viðurkennt að ég hef ekki sjálf vald yfir öllum þáttum lífs míns.

Að lokum má setja upp smá jákvæðan samanburð sem staðfestir í mínum huga að árið 2013 verður mitt!

25.02.2012

Vinna: bakvinnsla í útibúi Arion banka

Síðasta ljóð samið: júlí 2008

Eftirsjá: stanslaus

Kg: 69,4

25.02.2013

Vinna: Verkefnastjóri hjá Silent Company ehf (silent.is)

Síðasta ljóð samið: 24. Janúar 2013

Eftirsjá: Engin

Kg: 66,6

Allt í áttina krakkar, allt í áttina...

Ég og vinur minn, Vinnumálastofnun

Ég hef verið atvinnulaus frá 1. desember síðastliðnum. Ég hef ekki áður verið á atvinnuleysisbótum og er því nýgræðingur í þessum efnum. Ég hef þó alltaf talið það skipta miklu máli að vera heiðarlegur og kurteis því það muni skila manni mestu... að lokum. Á svipuðum nótum byrjar maður oft nýja vináttu, maður gefur af sér og fær það sama til baka. Þannig fór ég inn í vinnumálastofnun fyrsta daginn minn, með það hugafar að láta ekki sögusagnir um þessa erfiðu stofnun flækjast fyrir mér. Í huga mér var þetta allt saman spurning um að koma vel fyrir og vera heiðarlegur, þá fengi maður til baka hlýju.. tjah, eða allavega kurteisi. Í dag komst ég að því að þessi atriði skipta mann ekki mjög miklu máli þegar maður stendur frammi fyrir því að geta hvorki borgað leigu né reikninga sökum þess hve ósveigjanlegt, hægt og á tímum fornaldarlegt kerfið er.

Til að útskýra betur mál mitt set ég það hér upp í tímaröð til dagsins í dag

18. desember 2012:
Ég mæti á kynningarfund hjá vinnumálastofnun þar sem kynning fer fram á því helsta sem þarft er að vita þegar að maður er atvinnulaus. Ítrekað kemur fram að vinnumálastofnun hvetji mann til þess að taka alla þá vinnu sem býðst. Eftir fundinn ræði ég við fyrirlesarann og segi honum af mögulegri verktakavinnu sem mér gæti boðist, hvort það sé eitthvað vesen. Hann segir mér að það komi betur út fyrir mig að vera í hlutastarfi sé það í boði en hann myndi samt hvetja mig til að taka alla vinnu sem ég gæti, slíkt myndi frekar gera mig eftirsóknarverða í vinnu. Hann bendir mér hins vegar á að þá daga sem ég vinni sem verktaki fái ég ekki bætur, sama hversu lítil vinnan er og ég þurfi að tilkynna verktakavinnuna. Gott og vel... svolítið kjánalegar reglur þótti mér en engu að síður gott að vita þetta fyrirfram.

15. Janúar 2013:
Mér býðst að taka að mér verktakaverkefni þann 18. janúar (föstudagur), 7 klst verk hjá Silent viðburðum (frábært fyrirtæki, krakkar;) ). Ég reikna það út að ég komi um það bil út á sléttu með að taka verkinu eða vera á bótum þennan daginn en vegna reynslunnar (og skemmtunarinnar) ákveð ég að taka verkið.

16. janúar 2013:
Ég hringi í vinnumálastofnun til þess að spyrja um hvað það sé sem ég þurfi að gera gagnvart þeim vegna verktakaverkefnisins. Í símtalinu kemur fram að ég hafi verið á skrá frá 3. des og hafi aldrei gert þetta áður. Ráðgjafinn gaf mér þær upplýsingar að ég þyrfti bara að hringja aftur daginn eftir og láta vita af verkefninu, þá yrði ég skráð af bótum á föstudeginum en síðan þyrfti ég að koma með afrit af reikningnum sem ég gæfi út næsta virka dag og þá yrði ég skráð aftur í kerfið.

17. janúar 2013:
Ég hringi í vinnumálastofnun og tilkynni að ég ætli að taka að mér verkefnið daginn eftir, þetta sé einungis einn dagur og ég muni mæta með afrit af reikningnum til þeirra á mánudeginum.

18. janúar 2013:
Skráð af bótum. Skelli mér í þetta stórskemmtilega verkefni og allt gengur vel.

20. janúar 2013:
Ég fer inn á „mínar síður“ á vinnumalastofnun.is til að staðfesta atvinnuleit en get það ekki vegna þess að ég er ekki skráð í bótakerfið vegna verkefnisins á föstudeginum. Allt í góðu með það, en þar var ég allavega komin með staðfestingu á því að ég hefði verið skráð af bótum.

21. janúar 2013:
Mæti með afrit af reikningi í Vinnumálastofnun, bið konu í afgreiðslunni um að skrá mig aftur í kerfi og segi henni að þetta hafi bara verið þessi dagur. Hún gerir það.
Um kvöldið fer ég aftur inn á „mínar síður“ á vinnumalastofnun.is og staðfesti atvinnuleit.

25.janúar 2013:
Mér berst bréf heim til mín dagsett 24.01.2013 þess efnis að fjallað hafi verið um rétt minn til atvinnuleysistrygginga en samkvæmt fyrirliggjandi upplýsingum starfi ég við verktakavinnu. Afgreiðslu máls hafi verið frestað og óskað eftir því að ég leggi fram yfirlýsingu um að ég muni ekki starfa við rekstur á eigin kennitölu/taka að mér verktakavinnu án undanfarandi tilkynningar til vinnumálastofnunar og afskráningar á meðan verkefni standi. Svo kemur fram að samkvæmt fyrirliggjandi gögnum uppfylli ég ekki skilyrði um atvinnuleysistryggingar þar sem ég starfi við eigin rekstur. Mér er síðar í bréfinu gefinn kostur á að koma til skila skýringum á þessum atriðum og yfirlýsingu þess efnis að ég muni ekki taka að mér verktakavinnu á meðan ég þiggi greiðslur atvinnuleysistrygginga, án undanfarandi tilkynningar til Vinnumálastofnunar. Til þess hef ég 7 virka daga.
Ég tek bréfið upp kl. 15:30 á þessum föstudegi, hálftíma eftir að vinnumálastofnun lokar. Að mínu áliti ætti þetta erindi að koma fram á „mínar síður“, þá vissi maður af þessu fyrr, en skiptir ekki máli. Nú er ég eins og áður segir nýgræðingur í þessum efnum og gat ekki skilið bréfið öðruvísi en svo að verið væri að saka mig um að hafa tekið að mér verktakavinnu án þess að láta vinnumálastofnun vita áður. Ég las bréfið nokkrum sinnum yfir og hafði komist að þeirri niðurstöðu að um einhver mistök væri að ræða, það hefði ekki skilað sér í kerfi að ég væri í þessari vinnu á föstudeginum áður eða eitthvað slíkt. Það eina sem mér fannst undarlegt við það var sú staðreynd að ég hafði verið afskráð yfir helgina á undan. En ég þurfti að bíða fram á mánudag til að komast að því rétta.

28. Janúar 2013:
Ég hringi enn og aftur í vinnumálastofnun, tilbúin að verja mig með kjafti og klóm þar sem ég hafði reynt mitt ýtrasta að standa rétt að öllum málum. Konan í símanum hafði ekki eins miklar áhyggjur af þessu og ég, sagði bara að þetta væri yfirlýsing sem allir sem tækju að sér verktakavinnu öðru hverju þyrftu að skila inn. Ég benti henni á að bréfið væri að mínu mati orðið svolítið eins og maður hefði gert eitthvað rangt en var fegin því að það væri þrátt fyrir allt ekki málið.
Seinni partinn fer ég í Vinnumálastofnun með undirritaða yfirlýsingu þess efnis að ég myndi ekki taka að mér verktakavinnu án þess að láta þau vita áður en vinnan myndi hefjast. Þar sem greiðslustofa Vinnumálastofnunar er á Skagaströnd flýtti ég mér með þetta samdægurs, því ég taldi einhverra hluta vegna mikilvægt að þetta kæmi til þeirra fyrir mánaðarmót.

01.02.2013:  Blaðran springur!
Ég ákveð að hringja í vinnumálastofnun til að sjá hvort ég fengi ekki greitt í dag. Ég var að stússast við að reikna saman leigu og önnur gjöld komandi mánaðar. Ég hringi beint í greiðslustofu Vinnumálastofnunar á Skagaströnd. Þar segir mér kona að ég fá ekki greitt því það sé ekki enn búið að taka fyrir umsóknina mína og þeim hafi ekki enn borist verktakayfirlýsingin.
Ég lýsi undrun minni yfir því þar sem ég hafi skilað henni inn á mánudag.
 „Á miðvikudag“ leiðréttir konan mig og ég segi henni að það sé aldeilis ekki rétt. Ég hafi hringt í þau á mánudag og skilað inn yfirlýsingunni samdægurs!
 Hún segir það svosem ekki skipta öllu en það standi 30. Janúar í kerfinu hjá henni, þetta sé allavega ekki komið til þeirra og það sé ekki hægt að taka erindið fyrir fyrr en yfirlýsingin hafi borist.
Ég spyr hvort þau sem vinna innan vinnumálastofnunar geti ekki treyst hvort öðru með það að frumritinu hafi verið skilað inn ef það sé skannað rafrænt á milli.
Hún segir að auðvitað geti þau treyst hvort öðru en þau geti bara ekkert gert án frumritsins, það þurfi að taka þetta fyrir á fundi.
Ég spyr hvenær ég fái þá eiginlega greitt.
Hún segir það séu fleiri greiðsludagar í mánuðinum og ég fái þetta MÖGULEGA þá. Ég geti hringt á miðvikudaginn í næstu viku og séð hvernig málin standa.
Mér stendur svo innilega ekki á sama. Ég spyr hana hvernig þau reikni með að fólk borgi leiguna sína og reikningana sem lendir í svona.
Hún segir mér að félagsmálastofnun hafi verið að aðstoða fólk með svona sem væri ekki að fá greitt frá Vinnumálastofnun.
Ég endurtek og spyr hana hvort hún sé virkilega að benda mér á að fá borgina til að lána mér pening þangað til þau greiði mér út bæturnar mínar?
Hún segir „þau hafa verið að gera það“. Sem ég fæ síðan seinna að vita að er ekki rétt. Þetta á einungis við fólk sem á ekki bótarétt, sem ég á og ég varla byrjuð að nýta mér.
Ég minni hana á að ég hafi hringt tvisvar sinnum áður en ég tók að mér verktakaverkið til að spyrjast fyrir um hvernig ég bæri mig að og komið einu sinni með afrit af reikningi til þeirra en aldrei hafi neinn svo mikið sem minnst á að ég þyrfti að skila inn undirritaðri verktakayfirlýsingu.
Hún sagðist ekki geta svarað fyrir hina hvers vegna þeir gerðu það ekki.
Ég sagðist skilja það, en hún ynni á stofnuninni en ekki ég sem setti hana í töluvert betra færi að koma þessari óánægju áleiðis.
Hún sagðist ekki geta hjálpað mér meira með þetta, ég yrði bara að hringja í næstu viku.

Það er letjandi að reyna að vinna samhliða bótum. Það er óþægilegt að láta koma fram við mann eins og maður sé alltaf að gera eitthvað af sér. En verst er þó að upplifa það óverðskuldað, það er eftir að maður hefur reynt eftir bestu getu að fara réttar leiðir. Það kostar í dag miklu meiri orku að vera heiðarlegur á atvinnuleysisbótum en óheiðarlegur.

Ég var heppin. Ég átti orlofið mitt síðan í Arion banka á sparireikning og gat þess vegna borgað leiguna mína í dag. Ég veit það hins vegar sem aðili með 3 ára bankareynslu að atvinnulaus einstaklingur gengur ekki inn í banka og fær yfirdrátt eins og ekkert sé... bara svona rétt á meðan. Það er að segja, nema hann eigi ljúfan þjónusturáðgjafa að og engar aðrar skuldir.

Ég verð ekki oft reið, en í dag líður mér örlítið eins og ég hafi verið send í skammarkrókinn daginn sem ég, með leiðbeiningum leikskólakennaranna, útbjó stillt í sætinu mínu fallegustu myndina úr þurru pasta sem gerð hefur verið...

...Og mér finnst það óréttlátt.

Fimm góðar uppskriftir

Stundum tek ég mig til og elda. Aðallega þegar Sindri er upptekinn samt. Ég er ekkert svo góð í því að elda án þess að fara NÁKVÆMLEGA eftir uppskriftinni, sérstaklega þar sem skynjun mín á krydd í mat virðist vera eitthvað undarleg stundum. Bragðið sem ég næ að þróa meðan maturinn er að eldast er ekkert endilega bragðið sem ég finn síðan þegar ég sest niður og borða hann. Þá hef ég komist að því að það að setja tvö góð krydd saman er ekki endilega uppskrift að góðu bragði. 
Ég er ekki alveg jafn léleg að baka og treysti mér töluvert betur til þess að leika mér með bakstursuppskriftir. Vegna þess hef ég stundum boðist til þess að setja inn uppskriftir á Matviss.com af bakstursárangrinum mínum. Hér fyrir neðan má finna þær 5 uppskriftir sem ég hef skrifað fyrir Matviss, fjórar þeirra eru bakstur en ein þeirra voðalega gott humarsalat.

1. Sumarkaka

Mesta uppáhaldið af þessum 5 uppskriftum, en ekki fengin úr mínum hugarheimi. Þetta er kaka sem Elsa amma mín í Sæbergi bakaði alltaf og óhætt að nefna "uppáhald barnabarnanna". Hún smakkast samt einhvernveginn alltaf betur í eldhúsinu í Sæbergi, en slær sérstaklega í gegn hjá börnum. Þá ber að nefna að mikilvægasta innihaldsefnið í uppskriftinni að mínu mati, er skrautsykurinn. Hann má ekki vanta eða skipta út fyrir eitthvað annað.

2. Surtsbrauð

Klárlega sú uppskrift sem ég er stoltust af, enda ekki hönnun einhvers annars... þó ég hafi fengið smá hjálp frá Sindra. Þetta er líka nýjasta uppskriftin af þessum fimm og mér til mikillar gleði á ég ennþá slatta í frystinum. Þetta var aðalatriðið í bóndadagsmorgunverði ársins.

3. Humarsalat og hvítlauksbrauð 

Þetta er klárlega uppáhaldssalatið mitt. Sindri kenndi mér að útbúa svona salat fyrir nokkrum árum síðan og þrátt fyrir að það sé ákaflega sumarlegt þykir mér alls ekki verra að fá það í janúar, rétt eftir jólin. Hvítlauksbrauðið þykir mér líka mjög gott og ég nota það við hin ýmsu tækifæri og nota brauðafganga úr frystinum til þess. Til dæmis ætla ég að útbúa svona með fiski í kvöld.

4. Belgískar vöfflur

Í síðustu viku bjó ég til belgískar vöfflur í morgunsárið. Þar sem ég átti ekki vöfflujárn fékk ég það bara lánað, bakaði úr öllu deiginu og frysti þær vöfflur sem ekki voru borðaðar. Þá er ekkert mál að taka þær úr frysti og skella í brauðrist. Tilvalið þegar það mæta gestir með litlum fyrirvara. Ég setti súkkulaði í deigið og reyndar rúsínur í hluta af því. Bar það síðan fram með ávöxtum, súkkulaði, hunangshnetum, sultu og sírópi. Dálítið heavy og engin nauðsyn að hafa þetta allt.

5. Dutch baby (German pancake)

Í byrjun janúar stakk ég uppá því við Sindra að einn morgun í viku myndi ég fara fyrr á fætur og útbúa handa okkur morgunmat. Hugmyndin kviknaði meðal annars vegna þess að mig langaði að hafa eitthvað skemmtilegt fyrir stafni þegar ég færi á fætur en var einnig liður í því að reyna að njóta þessa tíma sem ég er heima við, á meðan ég þarf þess. Ég byrjaði á að prufa að útbúa Dutch-baby eða German pancake en þessi máltíð gengur undir báðum þessum nöfnum í Bandaríkjunum. Ég ákvað að útbúa útgáfu með ferskum berjum, því þau toppa alltaf allt! Mjög áhugaverð og skemmtileg máltíð.... eina sem er nauðsynlegt að eiga er panna sem má fara í ofn, eða einhverskonar form sem getur komið í staðinn.

Þangað til næst!

Bastkarfa fær nýtt líf

Ég verð að segja að ég stend mig ótrúlega vel í blogginu þessar fyrstu vikur ársins, en það getur svosem vel verið að það taki ekki að fagna þeim framförum alveg strax. Í framhaldi af síðasta bloggi þar sem ég málaði umbúðir til að nýta sem gjafaöskjur þá vil ég henda hér inn einu öðru dundi sem ég var að klára.
Við eigum eina bastkörfu hér á Fálkagötunni sem fylgdi Sindra og hann hefur nefnt það svo oft að henda henni því hún passi í fyrsta lagi ekki hér inn og sé ljót. Við höfum notað hana undir blöð sem við viljum eiga og ég hafði lengi verið að líta í kringum mig að fallegum blaðarekka eða fallegri blaðakörfu til að leysa þessa af hólmi. Einn daginn kviknaði hins vegar ljós, við áttum hvíta veggmálningu niðri í geymslu frá því í haust og ég skaust út og fjárfesti í einum pensli.

Ég fór tvær umferðir yfir körfuna og leyfði málningunni að þorna vel á milli (reyndar í rosalega marga daga í mínu tilfelli, en það er algjör óþarfi). Hér má sjá fyrir og eftir myndir af körfunni góðu, þess má geta að við nýttum tækifærið og tókum líka til í blaðabunkanum... enda mikilvægt að gera allt sem maður getur til að "eftir" myndirnar líti extra vel út :)

Fyrir - og full af drasli

Í málningarferlinu

Komin á sinn stað, með aðeins minna af drasli

Þetta er alveg ferlega sniðugt - sérstaklega ef þið eigið einhversstaðar afgangs veggmálningu. Annars er sniðugt að kaupa svona "prufudósir". Þær innihalda yfirleitt alveg nóg af málningu fyrir svona dund verkefni.

Gjafaöskjur

Ég rölti á Borgarbókasafnið í liðinni viku til að ná mér í hljóðbók. Sindri benti mér nefnilega á þann möguleika eftir að ég hafði tekið fýlukast hér heima og fundið allar mögulegar leiðir til að útskýra hvers vegna mér finndist flest í heiminum leiðinlegt. Hann tók því með mikilli ró og sagði mér að prófa að byrja alla morgna á göngutúr á meðan enn væri bjart. Sú hugmynd var að sjálfsögðu fyrst ómöguleg þar sem ég væri orðin þreytt á allri tónlist á ipodinum mínum og ég veit ekki hvað og hvað... þá benti hann mér á hljóðbækurnar. Já, stundum er gott að eiga góða og þolinmóða að.

Fyrir valinu varð Eat. Pray. Love. og þrátt fyrir að vera bara komin á kafla 16 af 119 þá elska ég þessa bók. Ég hef ekki séð myndina og ætla mér ekki að gera það fyrr en þessari hlustun er lokið, og ég hef sett mér þá reglu að hlusta bara á meðan ég er á hreyfingu... það lokkar mig til að hreyfa mig örlítið lengur í hvert skipti.

Á leiðinni út af safninu rakst ég á föndurbókahornið og kippti með mér heim tveimur bókum. Út frá hugmynd í annarri þeirra varð til hugmynd af því að útbúa gjafaöskjur úr kössum utan af hinum ýmsu hlutum. Allt sem þarf eru kassar, föndurmálning (ég notaði akryl) og stenslar (allavega fyrir þá sem eru ekki málningasnillingar).

Svo ég prófaði að taka þessa kassa...

 

 

Kassar utan af allkonar :)

Og málaða þá í mismunandi litum (eins margar umferðir og þarf, leyfði þeim að þorna á milli)...

Búið að mála

Kíkti síðan á internetið eftir myndum til að klippa í stensla og „stimplaði“ á kassana.

Krummi

Aðeins misheppnað blóm

Prinsessan og froskurinn

Sjaldséður hvítur hrafn...

...og annar á flugi :)

Ágætis nýting á kössum – og hinar ágætis gjafaumbúðir.

Áramótaveisla nr. 1

Það má með sanni segja að ég hafi farið inn í árið gerandi eitthvað sem ég hef aldrei gert áður. Við Sindri héldum í fyrsta sinn áramót heima hjá okkur. Kvöldið innihélt allt sem þurfti fyrir góð áramót, góða gesti, góðan mat, afruglara svo hægt væri að ná RÚV þar sem loftnetið er í ólagi og ekta kampavín. Við tókum ákvörðun um það standandi í Vínbúðinni að nýtt ár ætti skilið alvöru kampavín þar sem þess er óskað að það verði töluvert mikið betra en hið blessaða ár 2012.

Við (ásamt nánast helmingi borgarbúa) ákváðum að skreppa í Hagkaup á gamlársdag til að ná í það sem upp á vantaði. Ég hugsa að tíminn sem við eyddum í röð hafi verið jafn langur og sá sem fór í innkaup.Við náðum að kaupa smá skraut til að hafa á borðinu um kvöldið; gyllta skrautsteina, rauðar perlur með borða og innisprengjur (sem reyndar standa hér enn ónotaðar) :)

Gylltir skrautsteinar, innisprengjur og perluborði úr Hagkaup

 

Við ákváðum að nota síðan servíettur sem við fengum í aðventuglaðning frá Óðinsvé, en það er ólík mynd á öllum hliðum þeirra og ýmist snéru hreindýrarassar eða andlit að matargestum. Diskarnir voru stórir svartir keramikdiskar sem Sindri fann á útsölu í EGG einhverntíma og hnífapörin frá ömmu hans. Nýju fínu Ittalla glösin okkar, sem við fengum að hluta til í jólagjöf, voru síðan að sjálfsögðu á borðum.

Snilldar servíettur frá Danmörku

Hreindýrarassar

Hvítvínsglas, rauðvínsglas og vatnsglas

Matseðillinn var ekki af verri endanum:

Forréttur:

Heimagerð hreindýraliframousse á grófu brauði með salati og sultuðum kirsuberjum frá Selleberg á Fjóni.

Rauðvín: Jam jar 2009

Sá sem ekki borðar kjöt fékk ofnrétt úr barbapabba graskeri J

Aðalréttur:

Humar eldaður í ofni með hvítlauk og steinselju

Kúskús

Salat

Hvítvín: Gewurtztraminer frá Pfaffenheim

Veisluborð fyrir 7 tilbúið

Ákveðið var að sleppa eftirrétti (man ekkert af hverju) og leggja þeim mun meira í snarlið sem borðað var yfir og fram að Skaupi. Þar má telja upp grafna gæs sem við keyptum á bændamarkaði fyrir jólin, grafið ærkjöt frá Bjarteyjarsandi, heimareykta gæsabringu, danskan kúmenost og hollenskan Gouda. Þetta var síðan borið fram með grófu brauðu, kexi, birkisírópi úr Hallormsstað, heimagerðri íslenskri berjasultu og hunangi frá Selleberg. Nóa konfektið var að sjálfsögðu á sínum stað ásamt döðlunammi, heimagerðu lakkrískonfekti og unaðslega góða jólalakkrísnum frá Johan Bülow sem Sindri fékk í afmælisgjöf.

Útsýnið af öðrum svölunum

Á miðnætti var síðan gripið í glas af Veuve Clicquot og fagnað nýju ári! 2013 verður gott ár!

Sama gamla tuggan...

Þá hef ég kvatt árið 2012, ekki með miklum söknuði þó. Ég er bjartsýn á nýja árið og hef að sjálfsögðu sett mér áramótaheit.... ég strengdi þau þó ekki fyrr en rétt í þessu þar sem ég var of löt í fríinu fyrir austan til að taka nokkrar ákvarðanir.
Ég varð að sjálfsögðu líka að líta til þeirra markmiða sem ég setti mér fyrir árið 2012 og bíta í það súra epli að ég náði ENGU þeirra! Hins vegar neita ég að gefast upp og held í trúnna um það að með örlítið meiri excel æfingum takist mér að gera sjálfri mér grein fyrir hversu mikið það er sem ég þarf að leggja á mig til að ná þessum markmiðum í ár, til dæmis með að búta þau frekar niður í excel og nota niðurtalningakerfi á vikur ársins. ÞAÐ MÁ ALLTAF REYNA!

Það verður þó ekki sagt að sum áramótaheitin hafi ekki hvatt mig til athafna þó ég hafi ekki alveg náð þeim. Ég setti mér það markmið að lesa 5 bækur á árinu og náði að lesa 3. Það er 2,5 meira en árið 2011 (ef skólabækur eru ekki taldar með). Þannig kláraði ég skáldsöguna Good in bed (átti hálfa bókina eftir um síðustu áramót), las bók Evu Hauksdóttur Ekki lita út fyrir (sjálfshjálparbók með verkefnum ;)), bókina Ómunatíð - saga af geðveiki eftir Styrmi Gunnarsson sem fjallar um rúmlega 40 ára baráttu konu hans við geðhvarfasýki og er hálfnuð með skáldsöguna Heimsins heimskasti pabbi eftir Mikael Torfa. Þetta áramótaheit virkaði því hvetjandi á mig þó því hafi ekki verið náð.

Hvað varðar þau 6 lög og 7 ljóð sem ég ætlaði að semja á árinu varð árangurinn 0! Ég hef því ákveðið að flytja lagamarkmiðið áfram óbreytt en hækka fjölda ljóða á milli ára (því 7 ljóð er ekki neitt - kannski ekki nógu háleitt markmið bara... ég ætla að trúa því að þess vegna hafi það klikkað).

Hvað varðar kílóin þá var ég 400 gr. léttari 31. des 2012 heldur en ég var þann 2. janúar. Það er ekki merkilegt... en miðað við öll skrefin sem fóru í ranga átt hvað þetta varðar í vor og sumar er ég fegin að hafa allavega ekki verið þyngri en ég var í janúar.

Áramótaheit ársins 2013, sett upp í excel og með mjög mikilli sundurliðun!

Svo við skulum bara enda þetta á, gangi mér vel í þetta sinn! 
Þetta er í þriðja sinn sem ég strengi áramótaheit og allt er þegar þrennt er!